crimsonmoonstory2

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

Ikke XD

Ikke XD

name: Sarah
age: 20 (18/03/88)
loves: writing, reading, my friends, warmth, vacation, my sis Dorien, my sweetie Jelyn, my flipkind Lindsey, music, concerts, festivals...

Poll

Lezen jullie mijn kortverhalen? (A)

Bekijk de resultaten

De mooierd!

De mooierd!

*I'm going to faint!*

Voor Jelyn!!

Voor Jelyn!!

En als de morgenstond huilt,
Zou je me dan vasthouden en voor me zingen?
Als de maan zijn glimlach verliest,
Wil je me dan troosten in je vertrouwde armen?

En als de sterren langzaam doven,
Zou je me dan leiden door het leven?
Als de hemel donkerder wordt dan nooit tevoren,
Wil je me dan verwarmen met je lichaam?

En als dan eindelijk de dageraad aanbreekt,
Ben jij er om me lief te hebben.

Poem by Sarah

Bill

Bill

ow boy *kwijlt*

Ziet ze kijken ^^

Ziet ze kijken ^^

lieverdjeeeees!

Gusti ^^

Gusti ^^

hij is zo sweet!

GEORG :o

GEORG :o

Oh my fucking god!

freaky!!

freaky!!

oh my god, ge moogt zeggen wat da jullie willen, maar zo'n foto's vind ik dus echt wel freaky! en weet je waarom? omdat ik Bill overdreven knap vind, en Tom nie... terwijl dazze gewoon identiek dezelfde zijn!
call me weird!

gedichtje

gedichtje

Nagenietend van de warmte
Die de kille kou uit haar lichaam jaagde,
Nam ze het pluisje van het bed
Klaar om de vleugeltjes open te slaan.

Voorzichtig voor de eventuele felle zon,
Die haar herinneringen zou verbranden
Opende ze haar donkere ogen
Klaar om haar geliefde te aanschouwen.

Verrassend door de liefde
Die haar ook deze morgen weer opwacht
Strompelt ze langzaam tot het raam
Klaar om te verdrinken in zijn kus.

poem by Sarah

Hallo!!

Hallo!!


Hey allemaal!
Hier ben ik weer, maar dan wel met m'n tweede verhaal :) Het is opnieuw een Billverhaal maar dan wel een heel pak anders ^^
Voor mij zou het handig zijn dat jullie zoveel mogelijk shouten, het stimuleert me om verder te doen en om te weten hoe jullie er over denken. (En ook een heel klein beetje om kijk te hebben hoeveel lezers ik heb) DANKE!

Sarah xx

1. Kamer 212

Met een starende blik keek ik naar buiten, armtierige bladeren vlogen ongewild mee met de wind en vonden hun plaatsje op de grond. Het was alweer zo’n sombere oktoberdag en het maakte m’n humeur er ook niet veel beter op. Eventjes een beetje uitleg misschien. Ik was zowat het raarste meisje op school, een punt waar velen naartoe wezen maar dan niet meteen om positieve zaken te bespreken. Je kunt wel zeggen dat ik in m’n eigen wereldje leefde, ik hield van m’n eigen gedachten en levensvisies. Zo geloof ik steevast in het lot, het moest wel, iets had ons leven in handen en iets stuurde ons naar wat ons werkelijk gelukkig zou maken. Verder kon ik het niet verdragen dat mensen rondom me kwamen zwemen om me constant van die onnozele praat te verkopen, ik hield niet van praten als het niet moest. Ik haakte meteen af als een jongen te veel woorden gebruikte om iets simpels uit te leggen, daarmee was de kous af. Hoewel ik geen lelijk meisje ben, en ik al wel een paar knappe kerels ben tegen gekomen heb ik nooit echt de stap gezet om iets meer te beginnen. Al 17 jaar leef ik zo in het Lena-wereldje en ik voelde niet meteen dat daar abrupt een einde aan moest komen. “Hee Lena, hoor je mij?”, vroeg Ludo me bruut. Oké, nee dus aangezien ik zodanig in gedachten was verzonken. Ik glimlachte hem toe en grinnikte toen hij eventjes niet wist wat te zeggen. “Meiden, we zijn bijna bij ons hotel. Dus even jullie aandacht om praktische afspraken te maken. Vannacht slapen we zoals jullie weten hier in Nederland aangezien we morgen een belangrijke wedstrijd hebben. Het zijn kamers van 2 personen zodat niemand alleen hoeft te slapen. Jullie mogen gerust kiezen bij wie je slaapt, mij maakt dat niets uit, zolang jullie maar heelhuids toekomen s’morgens.” Ja, die preek had ik al wel zo’n vijftig keer gehoord, Ludo ratelde die namelijk elke keer af als we vertrokken voor een turnkampioenschap. Ik turnde al van aan m’n 5jaar, dus nu al zo’n grote 12jaar, en was het nog steeds niet beu. Integendeel zelfs, de laatste 3 jaar was ik er zelfs professioneel mee bezig. Ze vonden me blijkbaar zo goed dat ze me een speciaal programma gaven, elke dag zo’n 2uurnalf intensief sporten om me op een nog hoger niveau te krijgen. Al vele sportclubs hadden aanvraag gedaan om bij hen in de club te komen maar ondanks hun aanlokkelijke pogingen had ik steeds lief van neen geschud. Ik wou m’n club niet verlaten waar ik al 12 jaar trouw naartoe ging, ik heb er m’n leukste momenten beleefd en zij verdienden tenminste het talent. “Psst aarde aan Lena, slaap je bij mij op de kamer?”, vroeg Mona. Mona was m’n beste vriendin, en eigenlijk ook de enige. Ik had zo de slechte eigenschap om mensen zodanig te wantrouwen dat ze nooit verder geraakten dan het dikke pantser om me heen, maar Mona was blijkbaar de enige die veel moeite heeft gedaan om er toch door te geraken. Ik vertelde haar alles, m’n geheimen, m’n dromen, m’n verlangens, of gewoon de alledaagse dingen die er gebeurd waren op school, of thuis, of gewoonweg in de sportclub. Ik knikte naar haar, ik wou bij niemand anders slapen dan zij. Ik scheurde m’n blik terug af en verzonk terug in m’n eigen wereldje. Alles was hier veel mooier dan de wereld waarin Ludo leefde. Al die drukte en heisa rond de banaalste dingen gebeurde niet in mijn droomwereld. Ik hield van de stilte die er schuilde, een stilte waarin ik mezelf kon terugvinden, zonder ook maar enige uitleg te moeten geven als ik eens een minder moment had. Ik huilde nooit, niet omdat ik het niet kon maar omdat ik dit een teken vond van zwakte. Een teken om aandacht terwijl je het zelf hoorde op te lossen. Soms kon ik zodanig walgen op meiden die zaten te snotteren omdat hun nagel was afgescheurd, of omdat hun liefje-voor-een-dag het eerder had uitgemaakt dan zij. Ik haatte mensen, gewoon om hoe ze eruit zagen en wat ze allemaal vertelden. Onzin, nonsens,… Als iedereen eens dacht aan dingen die belangrijk waren, hadden ze totaal geen woorden nodig, dan zou het genoeg zijn om elkaar aan te kijken en elkaar te begrijpen. Maar nee, mensen dachten niet meer na de dag van vandaag, hun woorden rollen zodanig uit hun mond dat ze niet eens beseffen wat ze allemaal betekenen. Neem nu bijvoorbeeld die discussie over muziek, ik begreep geen bal van muziek en kende dan ook nauwelijks een groep. Ik werd opgevoed met The Rolling Stones en The Beatles en dat was vrijwel de enige muziek dat ik kende. Ik kreeg het op m’n heupen van de verwijtende woorden naar elkaar, als je het al mocht opvatten als woorden. “Emo”, “gabber”, “metalhead”, “R&B-slet”, hallo! Zijn dat nu manieren om elkaar aan te spreken? Wat is er in godsnaam mis met een bepaald genre van muziek om zo’n taal uit te kramen? Wat is er nu zodanig moeilijk om te begrijpen dat iedereen wel iets anders graag hoort? Het zou nogal een saaie bedoening worden als iedereen naar hetzelfde zou luisteren… “Hee Lena, we zijn er hoor.”, haar vertrouwde stem zoemde door m’n hoofd en ik verliet met een teleurstelling m’n perfecte wereldje om terug m’n plaatsje in te nemen in een leven van chaos. De koffer van het busje kraakte toen die werd geopend en al snel gristen enkele handen om de bagage. Ik zag m’n felrode tas al van ver blinken maar wachtte tot de laatste om hem te nemen. Ik zou voor geen geld tussen de andere meiden springen om m’n tas te grijpen! Ik hield niet van drukte, zo helemaal tegen elkaar gepropt zodat je nauwelijks de ruimte krijgt om te ademen. Ja, inderdaad, ik ben nogal een moeilijk meisje, en dat besef ik ook maar ik heb mezelf nu eenmaal niet gemaakt en ben ook niet van plan om er iets aan te gaan veranderen. Ik was perfect gelukkig, ik had Mona en ik had m’n passie turnen. De enige manier om mezelf te kunnen uiten, naast het schrijven van teksten en gedichten natuurlijk. Zoals verwacht liep ik als laatste het hotel binnen, 4 sterren, wauw Ludo heeft zijn best gedaan. Ik zocht haar vertrouwde blauwe ogen en liep met een gemeende glimlach naar haar toe toen ze verwoed met haar arm zwaaide. “We zitten op het 2de verdiep”, zei ze snel toen ze op het knopje drukte van de lift. “En ja, de anderen zitten op het 3de verdiep.”, lachte ze. Ik lachte zachtjes en liet m’n hoofd op haar schouder vallen. Ze kende me veel te goed, het was bijna griezelig. Ik herinnerde me hoe ik haar had leren kennen, zo’n 4 jaar geleden. We waren dus beide 13jaar en totaal verschillend van elkaar. Zij was zowat het populairste meisje op school – nu nog steeds trouwens – en ik zowat het uitschot. Op een gegeven moment was ik zo in mezelf gekeerd dat ik knal tegen een paal was aangelopen. Iedereen begon me uit te lachen en zag niet eens m’n bloedende gezicht, tot zij in volle vaart op me toe kwam gestormd om te kijken hoe het met me ging. Ze was met mij naar de ziekendienst geweest en sindsdien heeft ze me nooit meer gelost. Zij was de enige die niet met me praatte als al de andere, maar haar woorden waren afgewogen en bewezen een grote intelligentie. “Mona, hoe gaat het met Jens?”, hoorde ik mezelf vragen. Wauw, Lena! Heb jij nu uit jezelf een vraag gesteld? Ik grijnsde in mezelf en keek haar bewonderend aan, ze was best wel knap. Ze had een paar fonkelende ogen, helblauw en op sommige momenten werden ze een beetje groen, ze had van dat lichtbruine haar dat nonchalant over haar schouders viel en haar lippen waren soms het meest fascinerende om naar te kijken. Ze was een klein beetje kleiner dan ik, niet dat het veel verschil maakte, maar voor haar was dit een absolute ramp! Ze kon soms zodanig doorratelen over het feit dat ze veel te klein was dat ik er gek van werd… Ik vond dit iets waar ze niet over hoefde te zeuren, maar verbazingwekkend liet ik haar gewoon doen. Echt niet van m’n gewoonte… “Goed, super eigenlijk.”, zei ze vrolijk. Haar ogen begonnen te blinken, nu zag ze er nog mooier uit. Mona had al een jaar en 5 maanden een relatie met Jens, en het zag er niet naar uit dat daar meteen verandering in zou komen. Ik was gelukkig voor haar, en ook blij voor mezelf want ze praatte erover op een nuchtere manier zodat ik niet meteen zou afhaken in het gesprek. Ik schrok op toen de lift begon te schudden, blijkbaar was dit het signaal dat we op onze locatie aangekomen waren. Gepakt en gezakt en heel diep blazend sjokten we naar de kamer met het nummer die op de sleutel stond. “212, dat moet hier zijn.”, zuchtte ze en draaide toen behendig de sleutel om in het slot. Een doffe klik vertelde me dat we juist waren. “Welk bed prefereer jij?”, vroeg ze. Ik zei niets, het maakte mij niets uit eigenlijk. “Oké, dan neem ik het verste wel.”, lachte ze en plofte haar grote tas er meteen op. Ik bewonderde haar geduld, ik was nu niet meteen de gemakkelijkste persoon om mee om te gaan. Ze bleef altijd vrolijk en vriendelijk als ik even niets zei en nam het me vooral niet kwalijk als ik soms uren beeld zonder klank was. Ze wist uit de duizend dat ik dan ver weg van hier was en dat het niet meteen bevorderlijk zou zijn om me daar uit te halen. “Hee, wat denk je? Gaan we wat oefenen op de gang?”, haar stem klonk fleurig en ik voelde meteen hoe haar arm fel aan me trok. Nog zoiets, ik hield niet van knuffels en fysiek contact… Nouja Mona mocht wel, maar dan alleen maar als het echt noodzakelijk was. Ze gierde het uit en stapte met grote passen naar het begin van de gang. “Nou, die is lang genoeg om een reeks flikflaks te doen hé, vind je niet?”, haar stem galmde gevaarlijk luid door het smalle padje en ik kreeg kippevel toen de golven ook mij bereikten. Ik leunde tegen de muur en keek toe hoe ze kwam aanlopen om daarna meteen af te stoten en enkele keren rond te draaien. Turnen was geweldig, het gevoel dat door je lichaam stroomde als je zo in de lucht hing was werkelijk zalig! Het leek alsof je dan voor eventjes aan het zweven was en alle zorgen kon vergeten. “Hee Lena! Jouw beurt nu!”, schreeuwde ze hard naar me. Ik keek beschaamd naar het tapijt omdat ik alweer aan het dromen was en zette me toen maar schrap om ook aan een reeks van fliks te beginnen. Ik hoorde nog net hoe een deur opende voordat ik afzette. M’n handen steunden hard op de vloer en ik glimlachte toen m’n benen in een fractie van een seconde door de lucht vlogen, zo wel een vijftal keer na elkaar. Ik eindigde zoals vaak met een enkele salto en kwam met beide voeten stevig op de grond. Vrijwel meteen vloog Mona in m’n armen en kneep me plat. “Djeezes Lena, jij bent zooo verdomd goed!” Ik voelde dat ik bloosde, elk complimentje naar mij gericht voelde speciaal aan. Aangezien ik nooit echt vrienden heb gehad die me zo gelukkig konden maken, zelfs m’n ouders vonden het te moeilijk om iets positiefs over me te zeggen. Nouja, ouders is een groot woord want ik woon er al lang niet meer… “Hey!”, hoorde ik een onbekende stem achter me. Ik vermoedde dat het niet meteen iemand was van hier want ik hoorde een vreemd accent. Ik draaide me langzaam om, bang dat die persoon vlak voor m’n gezicht zou staan en meteen zou beginnen praten. Ik voelde hoe Mona in m’n vingers begon te knijpen toen enkele jongens op ons af kwamen gestormd. Ze waren met vier, totaal andere verschijningen. Één had er een pet op, was kennelijk kleiner dan de rest en droeg verdorie een short! Die was niet goed bij zijn hoofd zeker? Hij had van die donkere ogen die door muren leken te kijken, heel intrigerend dus. Er liep nog een jongen naast, breed gebouwd en iets groter dan de linkse. Z’n haar viel sluik langs z’n gezicht waarop een halfverborgen grijns plakte, ik hield niet meteen van de expressie die van z’n ogen af te lezen was. Daarnaast liep een halvegare met dreadlocks, samengebonden in een soort haarband en pet, z’n kleren waren veel te groot en hij zou er waarschijnlijk in gaan verzuipen moest hij z’n broek niet vasthouden met z’n ene hand. Hij likte flirterig aan de piercing in z’n onderlip, als poging om mij op hol te doen slaan ofzo? Niet dus… En daarnaast liep nog iemand. Indrukwekkend, moet ik toegeven. Zwart haar stond in pieken boven z’n hoofd, z’n ogen waren zwart gemaquilleerd en accentueerden daarmee nog feller de donkerbruine ogen die alles in zich opnamen. Een metalen ringetje weerspiegelde in het licht, en ik merkte dat het een piercing was in z’n wenkbrauw. Z’n kledingsstijl was totaal verschillend van de anderen, lichtjes vrouwelijk met ongelofelijk veel accesoires. Z’n nagels waren zwart en rond merendeel van z’n vingers hingen grote ringen. Niet bepaald mijn idee van een echte jongen maar kom. Op welke manier dan ook, hij trok natuurlijk wel de aandacht. Mona hapte naar adem en viel bijna flauw toen die grootste van de vier naar ons toestapte, ja die met z’n ontplofte haar. “Hey!”, lachte hij en stak vriendelijk z’n hand naar me uit. Nogal verbaasd schudde ik die maar. Als hij nu maar niet begon te ratelen ofzo om z’n indrukwekkende entree te verbrodden. “Ik ben Bill en verdorie jij kunt nogal wat turnen! Waar heb je dat geleerd? Doe je het al lang?” Ai, fout jongen! Ik haakte af en keek verveeld naar m’n afgeleefde puma’s, god het werd tijd dat ik eens nieuwe moest gaan kopen. Ik schrok op toen Mona onvriendelijk een elleboog in m’n zij plantte en keek kwaad in haar gezicht. “Wat?”, murmelde ik. “Zeg dan toch iets!”, siste ze terug. Ik trok m’n schouders op, ik had hier echt geen zin in. Waarom zou ik praten met iemand die zo luchtig deed tegen iemand die hij totaal niet kende? Ik hield niet van babbelaars, dus ook niet van mensen die om de haverklap kwamen vlemen over iets. Ik keek recht in z’n ogen en kon duidelijk aflezen dat hij geshockeerd was. Ja, omdat ik niets tegen hem terug zei waarschijnlijk. Hij keek vragend om zich heen, alsof hij steun zocht bij die anderen. Ik nam m’n kans om weg te glippen en staarde naar de muur toen die jongen me ondervragend aankeek. Fuck, hij was creepy wanneer hij zo keek naar me. Ik liep met grote passen naar de kamer en gooide me op m’n bed, 5 minuten later kwam Mona ook aangesneld. Ze bleef al hijgend aan m’n beduiteinde staan en keek me met grote ogen aan. “Oh my god Lena, weet jij wel wie dat was?” Ik schudde m’n hoofd, ik wist het niet en hoefde het eigenlijk ook niet te weten. “Dat was wel geen gewone jongen hé!”, tierde ze luid zonder m’n verveelde ogen te zien. Ja en dan? “Dat was Bill Kaulitz, zanger van Tokio Hotel!”, ze staarde naar me alsof er een lampje bij me moest gaan branden maar dat deed het niet. “Nog nooit van gehoord.”, bromde ik. Dit gesprek had geen zin, geen inhoud en geen doel. “Lena, jij bent gek om zo iemand niet aan te spreken.” Ik rechtte me en keek haar langdurig aan. “Ohja en waarom dan wel?”, vroeg ik haar fel. “Omdat hij misschien de meest begeerde jongen van deze aardbol is?! DUH!” Ik snapte haar punt niet! “Ja nou en? Al was hij de paus!”, tierde ik nu. Waarom reageerde zij nu zo? Het is niet alsof ik naar zijn pijpen ga dansen omdat hij in een band zingt ofzo?! “Oh god, jij bent werkelijk onuitstaanbaar.”, siste ze. Ik liet me terug in m’n kussen vallen en keek star naar het plafond. “I know Mona, I know.”, was het laatste dat erover werd gezegd. “Oké, als jij er niet mee wilt praten, dan doe ik het wel.”, murmelde ze. Ze liep naar het bed, griste een trui mee en liep toen zonder kijken naar de deur. Die viel dicht en eindelijk heerste er opnieuw een stilte, wat had ik dit in die paar minuten gemis. “Pf, Tokio Hotel, de naam alleen al!”

2. Dikke buil!

Die naam klonk al even puberaal als de jongens waarschijnlijk waren. Tokio Hotel, alsof ze zo 2 dingen samen hadden geplakt die totaal geen inhoud hadden, althans niet voor mij. Ik vermoedde dat ze zo een jaartje ouder waren dan mij, maar enkele jaren achter kwamen op het gebied van inbeeldingsvermogen en geduld. Het feit dat ze dan nog blijkbaar eens beroemd waren hielp waarschijnlijk niet echt dat ze zich eerlijk konden uiten. Gewoon al de expressie op het gezicht van die Bill was zo freaky, alsof hij het niet begreep dat iemand hem zomaar kon negeren. Ik had zo het talent gekregen om aan te voelen hoe mensen denken en zich voelen, en bij die jongen had ik meteen door dat hij er totaal niet tegen kon als iemand hem compleet voor schut liet staan en iets anders blijkbaar intressanter vond dan hij. Nou, daar zou hij wel eens heel veel problemen mee kunnen krijgen als hij bij mij in de buurt kwam. Wat dacht die wel? Dat ik hem zomaar zou gaan aanbidden omdat hij in één of ander tienerbandje speelt? Waarom zou ik ook maar moeite doen om met hem te praten als ik toch met een hoop ontgoocheling zou achter gelaten worden? Als hij wel degelijk de jongen was die Mona beweerde dat hij was, dan liet hij duizenden meisjesharten sneller kloppen om ze zomaar terug in diggelen te slaan bij het besef dat hij zo onbereikbaar voor hen was. Waarom zou ik ook maar een poging doen om hem een beetje binnen te laten als ik al zeker wist dat hij weldra terug zou gaan verdwijnen? En dan nog, ik had niet meteen behoefte aan zo’n tettergat rond me heen, met al zijn nutteloze praat. Alsof hij alleen maar zijn woorden had… Ik schrok op van m’n gedachten toen er zacht op de deur werd geklopt. Pf, welke onnozelaar heeft het nu weer in zijn hoofd gekregen om me zo te gaan storen? Nu al geheel verveeld liep ik met een loom gevoel in m’n benen naar de deur om ze met een brute kracht open te trekken. “Wa…”, ik stopte meteen toen zijn donkerbruine ogen fleurig naar de mijne zochten. Wat deed hij hier nu weer? Was ik dan niet duidelijk geweest daarstraks? Wat had hij in godsnaam niet begrepen aan mijn boodschap dat ik niet met hem wou praten? “Hey!”, lachte hij opnieuw en ik rolde opvallend met m’n ogen. Gaf die jongen dan nooit op? Ik kruiste m’n armen stijf voor m’n lichaam en bleef recht in z’n ogen kijken. Als hij het nu nog niet verstond dan wist ik het ook niet meer. “Mag ik je vragen hoe de naam is?”, zei hij zacht terwijl ik versteld raakte van de miljoenen sterretjes in de ramen van z’n ziel. Ja, zijn ogen dus. Probeerde hij me nu te verleiden door zo poeslief naar me te staren, of was dit één of andere makkelijke manier die hij gebruikte om mensen aan de praat te krijgen? “Nee.”, zei ik rustig en grinnikte om z’n geschrokken gezicht. Pf, het liefst van allemaal had ik nu terug de deur voor z’n neus dicht geslagen maar dat zou alleen maar betekenen dat hij nog meer moeite zou gaan doen. Misschien was het wel beter om hem vlak in z’n gezicht te zeggen dat hij moest stoppen met proberen, het had toch geen zin. Ik moest hem niet en daarmee uit! “Waarom nou niet? Waarom mag ik nu niet eens weten hoe je heet? Is dit dan zo’n vreemde vraag voor je?”, zijn stem klonk bijlange al niet meer zo zelfzeker als daarstraks. Kijk, zo gemakkelijk was het om die jongen van z’n stuk te brengen. Door al die roem dat hem naar z’n hoofd was gestegen, had hij het zo moeilijk om te kunnen omgaan met meisjes die niet aan z’n voeten lagen te smeken om zijn aandacht. Zo gemakkelijk was het om die jongen te kunnen kraken door hem in zijn trots te krenken. Hoewel zijn ogen nog steeds dezelfde donkerbruine kleur hadden, vond ik geen sprankeltje vreugdigheid meer terug. En zo te zien had hij het nog nooit eerder meegemaakt want hij wist zichzelf totaal geen houding te geven. Hij schuifelde ongemakkelijk met z’n handen in de smalle broekzakken heen en weer en staarde constant van zijn toppen van z’n schoenen naar de mijne. “Geef mij een goeie reden waarom?”, kaatste ik terug. Ik had totaal geen zin om vriendelijk te doen tegen hem, als hij alleen maar geïntresseerd was in de Lena die hij op het eerste zicht had gezien zou hij nu wel eens goed kunnen schrikken. En dat deed hij ook want hij zette meteen een stapje achteruit en keek me met grote ogen aan. “Is dat dan zo raar dat iemand je beter wil leren kennen?”, vroeg hij somber. Alsof hij super veel slagen had gekregen en nu met z’n staart tussen zijn benen stond te wachten op meer. Gaf die dan verdomme nooit op? Waarom bleef hij maar aandringen? “En waarom denk jij dat ik jou beter wil leren kennen?”, snauwde ik nu bijna. Ik was dit gesprek kotsbeu, zowel de inhoud als de persoon waarmee ik aan het ‘praten’ was. Hij sloeg z’n ogen nu definitief neer en zocht blijkbaar iets kleins op de grond, of hij deed maar alsof omdat het te pijnlijk zou zijn om me nog aan te kijken. Eindelijk! Ik was tot hem doorgedrongen. Even dacht ik dat hij zou gaan praten, mij erop wijzen dat hij DE zanger was van Tokio Hotel, dat hij kans had op zoveel meisjes, dat iedereen hem aanzag als het icoon van deze tijd maar hij hield wijzelijk zijn mond en draaide kringetjes met z’n voet. “Het spijt me.”, fluisterde hij zacht en liep toen met een verward hoofd terug weg. Het spijt me? Dat waren zo ook weer 3 woorden die totaal nutteloos waren! Dat was zo’n goed excuus zogezegd om een gesprek af te ronden zonder er ooit nog een woord over te reppen. Nuja, het kon mij niets schelen, hij had de boodschap eindelijk door. Ik rolde nog eens met m’n ogen toen ik hem weg zag slenteren en sloeg toen de deur met een ferme klap dicht. *** Door de ogen van Bill: Wat gebeurde er nu toch met mij? Een gevoel dat ik niet kon beschrijven woelde door m’n hele lichaam en ik kon het echt geen plaats geven. Hoe ik het ook draaide en keerde, dat meisje had iets en liet me totaal niet los. Zij hielp niet echt meteen goed mee om dat gevoel een etiket op te plakken, dat had ze me nog maar eens goed getoond. En toch, toch kon ik het niet lossen wat ik erbij voelde. Wat voelde ik eigenlijk? De nieuwsgierigheid naar haar? Haar mysterische gedrag? De manier waarop ze praat, alsof alle woorden worden afgewogen? De manier waarop ze alles in haar opneemt met die donkere ogen? De manier waarop ze naar me keek, alsof ze recht in m’n hoofd kon kijken. Het was precies alsof ze mij kende en elk aspect van me kon blootleggen. Het was aan de ene kant heel griezelig, en aan de andere kant kon ik aan niets anders denken dan aan haar. Het meisje waarvan ik zelfs de naam niet wist. Heel raar, en helemaal niet mijn normale manier van doen maar ik raakte zo tot haar aangetrokken dat ik niets anders kon dan mij voorstellen hoe het zou zijn om met haar op te trekken. Om met haar hand in hand rond te lopen over straat, om met haar te lachen om de domste grappen, of om gewoon met haar in het gras te liggen en voor haar te zingen. Man, wat deed zij met mij? Ik liep verward m’n kamerdeur voorbij en besefte het pas toen ik met m’n hoofd hard tegen de muur bonkte. “Verdomme.”, siste ik verwoed terwijl ik een poging deed om de buil in wording wat te sussen. Dat was ook de eerste keer dat ik door een meisje tegen de muur aanbotste, wat zou er zo nog allemaal gaan komen? Want hoe hard zij zou proberen om me van haar af te duwen, hoe meer ik geneigd zal zijn om dichter bij haar te geraken. Dat vertelde mijn lichaam me, raar maar waar. Ik duwde al wrijvend tegen m’n voorhoofd de deur open en keek in de geschrokken gezichten van de rest, en het meisje waarmee het andere meisje optrekt. Gh verdomme, waarom had ze mij gewoon niet gezegd hoe ze heette. Het meisje sprong op en liep naar me toe. Ze gaf me een heel ander gevoel dan haar vriendin. Eerder een ontspannen sfeertje, een grote babbelaar naar m’n vermoeden. “Hey, ik ben Mona.”, lichtte ze me in. “Hey.”, zei ik stroefjes terwijl ik een plekje zocht naast Tom. Hij keek me niet begrijpend aan en ik dacht dat dit wel eens te maken kon hebben met m’n verwarde gezicht en mijn verwoede poging om op m’n buil te wrijven. “Mona is hier voor het turnkampioenschap.”, vertrouwde Georg me toe. Hij had grote pretlichtjes in z’n ogen en keek me veelbetekend aan. Oh nee, Georg niet doen. Hij legde nonchalant zijn arm om haar schouder en trok die al snel terug weg bij het zien van haar gezicht. “Sorry, vriendje.”, zei ze nogal kort. Een stille “Oh” kwam uit de mond van onze bassist en ik kon een grijns niet onderdrukken. Maar al snel werden m’n gedachten terug naar haar gezogen. Wie was zij in godsnaam? “Mona, wie is je vriendin?”, vroeg ik nogal nerveus. Ik peuterde aan de zoom van m’n tshirt om haar niet meteen te moeten aankijken, net als de rest van de jongens. Ik wist dat er meteen reactie zou volgen en zette me al schrap. “Oh, is Billie verliefd?”, pestte Tom me. Ik had dit wel verwacht van hem, hij wist maar al te goed wat ik voelde. Ze noemen dit een tweelingsband, ik voel wat hij meemaakt en omgekeerd ook. Hij kon zomaar aan m’n gezicht zien wat er ongeveer scheelde, en was er dus altijd als de eerste bij om er met me over te praten. Maar dit keer niet, zeker omdat dit meisje bij ons zat. Dan moest hij natuurlijk indruk maken door met de meest onnozele reden te lachen. Hij heeft zo zijn manier om de aandacht te trekken van meisjes, en ik zo een totaal andere. Die natuurlijk niet had gewerkt bij dat meisje. Wat deed ik dan verkeerd? Niets geloof ik, ik toonde toch interesse in haar leven? Of was dit nu net niet wat ze wou? Ik snapte het helemaal niet, en het feit dat ze totaal niet wist wie ik was hielp ook niet meteen. Maar dat gaf dan wel weer aan dat ze niet voor mij zou vallen omdat ik de beroemde zanger was van Tokio Hotel. Ok, iemand ontmoeten die geen flauw benul heeft van je status heeft zo zijn voordelen. Maar bij dit meisje dan toch weer niet. Verdomme! Ik kreeg een harde stomp in m’n zij en wist meteen dat hij afkomstig was van m’n lieve broertje. Ik keek vlak in de blauwe ogen van Mona en smeekte bijna om haar naam. Damn, wat was er toch mis met mij? Waarom sloeg m’n hart een tel over wanneer ik haar ogen opnieuw voor me haalde? Wat deed dit meisje met mij, en waarom? Mona keek me geamuseerd aan en prutste onbewust aan haar ringen. “Dus je hebt kennis gemaakt met Lena hé.”, grinnikte ze. Lena, ze heette Lena. Prachtige naam voor zo’n mooi meisje. Het voelde alsof ik nu plots heel veel meer over haar wist terwijl ik alleen weet had van haar naam. Wauw Bill, vraag haar misschien de volgende keer dat je ze ziet ofdat ze met je wil trouwen! Ik haatte het idee dat ik haar niet met haar naam zou kunnen aanspreken aangezien ze zo gesloten tegen me deed. Alsof ik niet goed genoeg was om tot haar door te dringen. Alsof ze me eerst wou testen en als ik faalde dat ze definitief uit m’n leven zou verdwijnen. En dat wou ik niet, want nu al voelde ik me met haar verbonden, alsof ik geen oog zou dichtdoen voordat ik meer over haar te weten kwam. Mona ging ongestoord verder. “Is nogal een moeilijk geval, al zeg ik het zelf maar wel een pracht van een meid.” Ja, daar had ze wel een punt! Ze was heel moeilijk en ik had geen enkel besef van de reden waarom precies. “Mona, waarom doet ze zo tegen mij?”, ik betrapte me erop dat m’n stem overdreven veel bibberde. Verdorie, Bill verman je nu eens! Ze glimlachte zacht in m’n gezicht en meteen voelde ik al enige opluchting. “Het heeft heus niets met jou persoonlijk te maken denk ik, Lena doet tegen iedereen zo.” Oef, dat was al een magere troost. Het was niet meteen mijn schuld dat ik me zo slecht voelde. Ik begon al te twijfelen aan mezelf eerlijk gezegd. “Ze is gewoon ongelofelijk streng voor zichzelf en heeft nogal een hekel aan mensen die teveel praten.”, zei ze eerlijk. Meteen daarop brulde Tom naast me van het lachen. “Oh Bill je geeft het best op, ze houdt niet van tettermensen. En naar mijn gedacht ben jij dat dus helemaal wel.” “Dank je Tom, echt!”, bromde ik tussen m’n tanden. Ik richtte me terug tot haar, zij kon mij meer over Lena vertellen. Hoewel het best laf was om zo aan te dringen en dat het eigenlijk tegen de wil was van Lena, kon ik het toch niet laten om naar haar te luisteren. “Lena is vrij speciaal Bill, dat zou je ondertussen ook al moeten ondervonden hebben. En geloof me, ik heb heel veel moeite moeten doen om door het dikke pantser te geraken. Dus ik vermoed dat jij net zoals ik heel veel zal mogen zweten om ook maar enig woord uit haar te krijgen. Maar ik kan je wel toegeven dat ze het allemaal waard is. Ze is zowat de meest warme persoon dat ik me maar kan inbeelden. Ze is heel dromerig en fantaserend.” M’n ogen begonnen al te blinken. “Ze is heel creatief, schrijft gedichten, verhalen en teksten.”, zei ze met een grote glimlach op haar gezicht. Haar ogen fleurden helemaal op toen ze zo over Lena praatte, en dat zei veel meer dan haar woorden konden. Er begon me plots iets duidelijk te worden, Lena hield niet van praten omdat ze veel meer over de persoon te weten kwam door wat er in de ogen af te lezen was. Oh God, wat heb ik me belachelijk gemaakt daarstraks door zoveel mogelijk te praten. Damn, ik deed net hetgeen wat voor haar als ‘dump die handel’ gezien werd. Shit, nu kon ik het wel gaan vergeten… Ik schrok lichtjes op toen haar vrolijke stem terug door m’n schedel galmde. “Kijk, ik weet dat ze mij nu enorm zal haten hoor, maar ik geef je het toch.” Ik begreep haar niet en keek naar haar toen ze naar me toe kwam gestrompeld. “Gebruik je verstand Bill, ze is niet zoals alle andere meisjes.”, met die woorden stak ze een verrompeld briefje in m’n hand en liep de kamer uit. Ik keek verward naar de anderen, die al even geshockt in het rond keken. M’n hart begon feller te slaan toen ik zag wat er op het briefje stond. “Shit Bill, da’s haar gsm-nummer!” *** Door de ogen van Lena: Ik ontwaakte uit een roes toen ik een deur hoorde dichtvallen. “Ik ben het maar.”, haar vertrouwde stem zorgde meteen dat m’n versnelde hartslag terug op z’n positieven kwam. “Mona, hoe voelt het om verliefd te zijn?”, vroeg ik zacht. Ze schrok van m’n reactie, dat kon ik nu zeggen zonder dat ik m’n ogen opende en ik grinnikte. Mona was zo voorspelbaar voor me, en ik hield van de manier waarop ik haar begreep. Behalve dan als het op gebied van liefde en verliefde gevoelens kwam natuurlijk. Ik luisterde aandachtig en hoorde hoe haar bed een beetje kraakte uit protest van haar plotse vallen. Ze zocht even naar haar woorden. Mijn lieve Mona, zelfs nu ze zo verwonderd was woog ze de geschikte woorden af. “Het voelt als jouw wereldje Lena, alsof je zweeft, alsof je je nooit zorgen hoeft te maken om jezelf te verliezen.” Ik glimlachte, dat was alvast al leuk. “Het gaat er om dat je de ruimte hebt om een ander te gaan vertrouwen, net zoals jij jezelf de ruimte geeft om na te denken en te dromen. Je smacht naar dat ene iets, of het nu iemand is, of iets anders. Jij verlangt om te schrijven, ik verlang om hem te kussen. Verliefd zijn doet rare dingen met je, maar vooral geeft het je de mogelijkheid om van jezelf te gaan houden en van iemand anders. En daar hoef je totaal geen woorden voor te gebruiken.” Die laatste zin was belangrijk voor mij. Als ik ooit verliefd zou worden, dan zou ik dat niet hoeven uit te drukken in woorden maar dan zou die andere persoon dat gewoon voelen. Dat op zich klonk al hemels. “Mona, ik zou graag verliefd worden.”, vertrouwde ik haar toe. Ze grinnikte en ik opende nu voor het eerst mijn ogen. “Waarom lach je?”, vroeg ik haar verward. Ik had toch niets gezegd dat aanleiding zou kunnen geven om te gaan lachen? Ik sloeg m’n benen over de rand van m’n bed en keek vragend in haar ogen. Ze keek me uitdagend aan en toverde toen een mooie glimlach op haar gezichtje. “Misschien hoef je daar niet zolang meer op te wachten.”, grinnikte ze mysterieus. Ok, dit begreep ik nu efjes niet hoor. “Mona? Wat bazel jij nu weer?”, m’n stem verklapte mijn onweten en ik hield hier helemaal niet van. Ik voelde me naakt voor haar, alsof ik geen steun had om op te kunnen vertrouwen. Ze wist iets meer dan ik waardoor ik me niet meteen op m’n gemak voelde. Dit was niet wat ik gewoon was bij haar. Ik hield me vast aan regelmaat en stiptheid, en dit was nu niet meteen wat ik voor ogen had. “Wat als ik je nu eens vertelde dat ik je een handje ga helpen?”, haar ogen blonken. Dit betekende niet echt iets goeds. “Mona, wat heb je gedaan?”, ik voelde dat ik boos werd. En dat was nu niet meteen het aangenaamste voor haar. Ze prutste aan haar ringen en keek door m’n ogen heen. “Wat als ik nu eens heel toevallig je gsm-nummer heb opgeschreven en dat heel per ongeluk in de kamer van Bill heb laten vallen?” Mijn mond viel open en een schel geluidje ontsnapte uit m’n keel. “Jij hebt wat?!”, tierde ik hysterisch. “Gaf jij die gek zomaar mijn nummer? Zonder mij daarvan op de hoogte te brengen, of misschien eens eerst mijn toestemming te vragen? Ik hoef die jongen niet Mona!” Ik blies verwoed mijn onbegrip voor haar uit. Hoe kon zij het nu in godsnaam in haar hoofd halen om die freak aan te moedigen? “Geloof me Lena, ooit zul je mij nog bedanken.”, ze sprong van haar bed af en liep met opgeheven hoofd richting deur. “Nou, dat zullen we nog wel eens zien dan!”, schreeuwde ik haar toe. Ze lachte, zwaaide lief naar me en met een “Zie je straks” liep ze terug buiten. Ik liet m’n hoofd terug in m’n kussen vallen en staarde kwaad naar het plafond. Als die gast het nu maar niet in z’n bol kreeg dat ik hem ooit maar één keer zou gaan sms’en!

3. Rode bloem

Hoe kon Mona nu zo stom zijn om m’n gsm-nummer te geven? Ze wist even goed als ik dat ik dat ding nauwelijks bekeek… Alsof er ooit iemand naar mij zou gaan sms’en buiten zij?! Nouja, hij zou wel opgeven, want als ik al eens om de 5 dagen zou kijken naar m’n verroeste bak dan had hij al geluk. Maar dat zou niet veel gaan uitmaken want geen enkel haartje op m’n kop dacht eraan om ook maar een poging te doen om terug te zenden. En toch, toch had ze m’n nummer niet zo mogen geven, zonder mij te vragen. Alhoewel, dan wist ze al zeker het antwoord en dat was nu waarschijnlijk toch niet echt hetgene ze wou horen. Mona, ik kreeg haar nog wel! Ik schrok op toen een voor mij vaag bekend geluidje afspeelde ergens heel diep in m’n rugzak. “Oh nee, zeg niet dat het hem is of ik val terplekke dood!”, mompelde ik verveeld. Gefrustreerd begon ik in m’n rugzak te krabbelen tot ik eindelijk dat idiote toestel gevonden had. “1 bericht ontvangen.” Het klonk allemaal heel vriendelijk enzo maar als die etter het ook maar één keer durfde om me te sms’en dan zou het voor hem niet goed aflopen! Ik drukte met trillende handen van woede m’n vergrendeling uit en tikte het bericht aan. “Mona?”, m’n mond viel open van verbaasdheid. Wat had die in godsnaam nu niet kunnen zeggen daarstraks? En wat was dan zo’n belangrijk dat ze niet naar boven kon komen? Er verscheen een grijns op m’n gezicht, het was dus toch Bill niet. Zou het eindelijk aan zijn verstand gekomen zijn dat hij me niet zou kunnen inpalmen door woorden? Ik was eigenlijk best wel onder de indruk van die jongen… Ja, was! Totdat hij zijn mond had open gedaan. Hij is best wel een mooie jongen, althans zo was m’n eerste indruk toch. Nuja, ik schudde die gedachte van me af en las nu eindelijk het berichtje dat Mona heeft gestuurd. “Hee Lena, sorry van daarstraks. Ik maak het goed, kom naar beneden, naar de bar van het hotel. Mona xx” Ik? Naar de bar? Waar haalde zij nu weer dit geschifte idee vandaan? Nouja, ik griste de trui van m’n bed en sjokte naar de deur. Mona kennende zou het wel weer iets aangenaams worden, maf maar leuk. Ik hoorde niemand op de gang en huppelde dan maar spastisch naar de trappen, ik had geen zin in lift. Ik haaste me zo snel dat ik plots de neiging had om m’n voet om te slaan, maar gelukkig kon ik de situatie nog redden. Stel je voor dat ik morgen niet kon meedoen aan het turnen omdat ik me als een ontzettend puberaal kind had gedragen… Voor een keer dat het gebeurde zou het nog slecht aflopen ook. Wat zou ze nu weer van plan zijn? Mona had zo het talent om formidabele activiteiten te organiseren, dat kon ik beamen. Neem nu bijvoorbeeld het feestje voor haar 16de verjaardag! Alles begon met een thema: Hawaï… Ja, inderdaad zo’n cliché iets, maar bij Mona werd cliché omgedoopt tot cool! Daar was ze nu eenmaal een krak in, en dat moest iedereen gewoon toegeven, willen of niet. Zo had ze alles zelf voorbereid, en eerlijk waar, het leek alsof we werkelijk in Hawaï waren aanbeland. Het zwembad in hun tuin werd dan ook gretig gebruikt, meisjes in stro-rokjes en bikinitopjes van kokosnoten kwamen ons bedienen van een overheerlijke cocktail en hapjes à volonté. Het was echt chillen, of hoe zeggen die jonge mensen dat tegenwoordig? Ik herinnerde me goed dat het op dit feestje was dat iemand me zomaar vertelde dat ik best een lekker wijf was. Ik had me nog nooit zo hard geschaamd als toen, hoe die dat zomaar kon zeggen? Zonder een gevoel erbij te hebben… Alsof ik een soort object was waar ze van wilden proeven. Er liep opnieuw een rilling langs m’n rug toen ik die woorden herhaalde. Die blik in z’n ogen achtervolgde mij nu nog altijd, z’n glasachtige waas op z’n gezicht toen hij m’n lichaam afspeurde. Brr, echt wel griezelig. En ik wist niet hoe het kwam, maar het leek alsof die Bill net hetzelfde deed. Was ik dan zo’n lekker wijf dat zelfs een beroemdheid zijn ogen niet van me kon afhouden? Nee toch? Het was nu niet alsof ik eruit sprong, alsof ik alle lucht naar me toezoog als ik een ruimte binnen wandelde… Goddank daarvoor! Ik voelde me al rillen als ik eraan dacht dat ik zomaar in het midden van de belangstelling zou staan. Ik, Lena Janssens? No way, geen denken aan!! Ik liet m’n blik doorheen de receptie glijden, op zoek naar de bar waar Mona nu wel gretig op me aan het wachten was waarschijnlijk. M’n mond viel open toen ik even naar buiten keek. Stonden daar nu tientallen meiden op en neer te springen? Krijsten die nu voor de lol alle lucht uit hun lichaam? Hadden die nu echt niets beters te doen dan voor een hotel staan janken? En waarvoor dan? Ik bekeek ze met gefronste wenkbrauwen, toch niet voor die idioten van een Tokio Hotel zeker? Oh neen, djeezes… Ik besloot maar snel de bar te zoeken, want het borrelde in me en het zou me niet verwonderen moest ik zomaar naar buiten stormen en hen toeschreeuwen dat die 4 jongens gewoon een bende klojo’s waren. Nuja, ik hield van m’n leven dus deed ik dat maar liever niet aangezien zij zowat mijn dood konden betekenen. Die meiden waren allemaal goed gek gedraaid als het al zover moet komen om die jongens te gaan stalken aan hun hotel! “Lena, hou op en zoek naar de bar!”, siste ik tegen mezelf terwijl ik een zachte klap in m’n gezicht gaf. Die jongens zouden er wel eens kunnen voor zorgen dat ik een hartinfarct kreeg, maar dan niet op de manier dat ze waarschijnlijk wilden. Waarom deed iedereen nu eigenlijk zo overdreven geobsedeerd door die jongens? Waren zij nu echt zo anders dan anderen? Nee toch? Want die Bill kreeg haast tranen in z’n ogen toen ik hem afwees… Ik schudde met m’n hoofd en grijnsde toen ik eindelijk het bordje “BAR” naar me zag lonken. Met nog snel een blik in de richting van die halve zottinnen te werpen duwde ik de klapdeur open. Ik verstijfde helemaal toen ik alles in me opnam. Waar heeft zij dit alles vandaan gehaald? Overal hingen kleurrijke ballonnen, elk in een ander formaat en grootte. Aan het plafond hingen gouden slingers, die één voor één precies een vallende ster voorstelden. Elke tafel werd gekleurd door een brandend vlammetje, afkomstig van het kaarsje dat zijn best deed om zoveel mogelijk warmte af te geven. De lichten waren gedempt, dus waren die kleine gloedjes waarschijnlijk heel mooi af te lezen van m’n ogen. Mona kwam met een grote grijns naar me toegestormd. Wat had die nu aan? Een fleurig rood kleedje verstopte haar lichaam. Ze had haar lichtbruine haren in een losse dot vastgemaakt waar een grote rode bloem sierde. Haar ogen spraken boekdelen, ze had een verrassing voor mij en dat zonder mijn weten. Ze verbaasde me elke keer opnieuw met zo’n dingen. Mona was lief, veel te lief voor mij. Ik was het accident met m’n gsm-nummer op slag vergeten en liep vol bewondering naar haar toe. “Jij hebt iets goed te maken?”, fluisterde ik speels in haar oor terwijl ik haar in m’n armen klemde. “Jij knuffelt mij zomaar?”, giechelde ze terug. Ik lachte luid en rilde toen ze net hetzelfde deed. Ze trok me mee aan m’n hand en sleurde me als het ware een klein hokje binnen. “Daar hangt iets voor jou, ik eis dat ik je binnen 5 minuten terug zie met datgene aan.”, ze duwde me zomaar het superkleine kamertje in en nog voordat ik het licht had gevonden sloeg de deur al dicht. “Verdomme Mona, met je opgewekte humeur ook altijd.”, bromde ik een beetje toen ik niet meteen de schakelaar vond. Ik kneep m’n ogen tot spleetjes om ook maar iets te kunnen onderscheiden. Verwoed strompelde ik in het rond, mijn armen gevaarlijk voor me uit slaand, alleen maar om dat stom licht aan te krijgen. Ik stootte pijnlijk tegen iets in de grond en hoorde meteen hoe m’n klein teentje kraakte. “Auw, die deed pijn!”, schreeuwde ik hardop. Slim van Mona om me niet te tonen waar het licht zat! Ik vond het dan uiteindelijk toch, al vermoedde ik dat ik al langer dan 5 minuten binnen was. M’n vinger knipte de schakelaar aan en m’n ogen moesten even wennen aan het felle licht. Ik keek benieuwd rond, niet dat er zoveel te zien was, en verstijfde toen ik naar de kapstok keek. Een lichtblauw kleedje hing op mij te wachten, althans dat dacht ik toch aangezien Mona mij hier naarbinnen heeft geduwd. Moest ik dat nu echt gaan dragen? Ik grinnikte toen er ook zo’n enorme bloem klaar lag, ok haar boodschap was duidelijk. Ik schoot me uit m’n kleren en stapte zorgvuldig in het mooie kleedje. Het voelde raar om zomaar iets te dragen dat niet van mij was, alsof m’n lichaam nog even moest wennen aan iets nieuws. Lang duurde het ook niet voordat ik me al helemaal fleurig voelde. Met een grote glimlach op m’n gezicht streek ik nu ook m’n haar in een staart en plaatste de bloem er voorzichtig bij. Ik hield van Mona’s manier om me op te peppen! Ik schrok al helemaal op toen de deur gevaarlijk hard open werd geduwd. “Lena ben je daar nu eindelijk? Ik wa…”, haar woorden haakten af en met een open mond stond ze nu in het deurgat. “Oh my god, en dan vraag jij je af waarom Bill je achterna loopt.”, flapte ze er zomaar uit. Dus dat betekende dat ze de waarheid vertelde… Was ik werkelijk dan zo mooi om kans te maken bij iemand als hij? “Mona, het gaat niet om het uiterlijk oké?”, blies ik terug. Ze maakte een kort gebaar met haar hoofd wat ik kon opvatten als: “Ja alsof jij nog niet gegluurd hebt naar Bill!” Wat dacht die wel? “Nee Mona, haal het uit je hoofd, wil je?”, ik raakte dit gesprek alweer beu. Alsof ze over niets anders wou praten, alleen maar die Bill kwam nog ter sprake. Ik trok haar mee aan haar arm en stond al snel terug in de mooi versierde bar. “Kom maar op met die verzoeningspoging!”, lachte ik breed. Ze grinnikte en deed meteen een raar teken naar de man die achter de bar stond rond te draaien. Hij stak z’n duim omhoog en liep naar de stereo-installatie. Met grote ogen keek ik Mona aan toen wulpse muziek uit de boxen schoot. “Jij en ik gaan dansen schat!”, schaterde ze uit. Hoe in godsnaam wist zij dat ik hield van dansen? Ik kon me niet meer herinneren dat ik het haar ooit had toevertrouwd. Ze merkte het dat ik me er niet aan verstond en nam al giechelend m’n handen vast. “Lena, op onze eerste kennismaking heb jij eens luchtig gezegd dat je hield van dansen. En ja, ik weet dat nog.”, haar ogen blonken toen ze dat zei. Oh god, wat een schat toch. Ze wierp zwoel haar armen in m’n nek en liet haar heupen zonder gêne ongelofelijk veel weg en weer zwiepen. Niet moeilijk dat ze Jens aan de haak heeft geslagen… Ik liet m’n preutsheid varen en deed lekker mee. Niemand anders kon ons toch zien, dus waarom zou ik me nu nog gaan inhouden? Ik draaide me met m’n rug naar haar toe en voelde hoe haar handen zich op m’n heupen legden. Ik liet alles los en gooide m’n haren over m’n schouders. Als een gordijn van zwart satijn zweefde m’n haardos door de lucht en ik grijnsde toen ze uiteindelijk toch zacht hun plaatsje terug vonden op m’n schouders. Haar handen bleven steevast op m’n heupen liggen toen we samen al wiegend bewogen. Onze beide lichamen op het wulpse ritme van de muziek. Ik kon niet zeggen van wie het was, of hoe de titel klonk, maar ik kon wel toegeven dat dit een goed nummer was. Het hitste me op, om het raar uit te drukken. Het liet mijn diepste gevoelens naar boven komen, het liet de zelfzekere en speelse Lena zien, iets wat anders nooit het geval was. Muziek, althans ritme hielp me om eventjes uit mezelf te treden… Ik veegde snel de zweetdruppeltjes weg met m’n handpalm en keerde me terug naar haar. Ze was ook fel aan het zweten, dat kon moeilijk anders met die felle spots op ons gericht. Maar het maakte mij niets uit, dit was precies wat ik nodig had om alle zorgen even te vergeten. Haar wangen waren ondertussen al rood gekleurd van de warmte en ik grijnsde om haar mooie blos. Ze haatte het feit dat ze zo snel kleurde bij een inspanning, ik vond het gewoonweg schattig. Ze grijnsde om m’n opgewekte gezicht en kwam opnieuw dichter bij me dansen. Haar benen haperden een beetje aan de mijne waardoor ik even huiverde. Niet om Mona, maar om de plotse aanrakingen. Ik had er erg in als iemand me plots van vanachter bestookte met knuffels enzo… Ik hield niet zo van fysiek contact, althans als het niet nodig was. Maar Mona was anders, Mona was alles wat ik wou zijn. Haar hand gleed zacht langs m’n wang toen ze doorhad dat ik aan het dromen was en al snel plakten we opnieuw aan elkaar om op het ritme verder te dansen. Dit was veel te leuk! Ze draaide zich nu ook om en nam meteen m’n handen beet om ze dan ook op haar heupen te plaatsen. Ik grinnikte, ze wist dat ik het niet uit mezelf zou doen, dus deed ze het zelf maar. Typisch! Ze grinnikte luid en ik liet m’n hoofd op haar zachte schouders vallen. M’n ogen waren gesloten om nog meer te kunnen genieten van de verrassing. Dit mocht ze echt wel eens meer doen, gewoon zij en ik! Ze schrok een beetje op waarop ik meteen m’n ogen opende. Ze bleef precies staan alsof ze verlamd was en ik zocht de reden daarvoor. M’n ogen gleden door heel de ruimte totdat ze uitkwamen aan de deur. Met een open mond stond Bill naar ons te staren en ik durfde ervoor wedden dat er een plasje kwijl op de grond lag aan z’n voeten. “Hoe ga ik hier nu weer aan ontsnappen?”, zuchtte ik in haar oor. *** Door de ogen van Bill: Pff, wat moest ik nu doen met haar gsm-nummer? Mona zei me dat ik m’n verstand moest gebruiken en ze zou wel eens gelijk kunnen hebben. Lena zomaar beginnen sms’en zou nergens goed voor zijn, dat wist ik nu ook al. Maar wat moest ik dan doen? Afwachten totdat we elkaar eventjes niet meer hadden gezien? Helemaal niet sms’en of net wel? Moest ik eerst met haar praten om haar te vragen of ik het wel mocht? Of moest ik haar gewoon met rust laten? “Verdomme!”, ik was niets wijzer geworden bij de woorden van Mona. Ik moest me trachten in te leven in de situatie van Lena, wat zij van mij verwachtte nu en wat ik moest doen om tot haar door te dringen. Haar constant sms’en zou natuurlijk niet meteen ten goede aard vallen… Ik zuchtte diep en stond recht. Ik moest het haar gaan vragen, ik moest zeker weten ofdat ze er geen probleem mee had dat Mona zomaar haar nummer aan me had gegeven. Ik wou haar niet sms’en als ze het zelf niet wou. Met een fel bonzend hart wandelde ik de gang af, onze kamers waren de laatste in de rij, de hare bij de eerste. Ik begreep niet hoe toeval zomaar ervoor kon zorgen dat nu uitgerekend dit meisje op dezelfde gang als mij sliep, en dat ik ze dan ook nog had opgemerkt. Wat als die 2 meisjes nu niet op de gang hadden geoefend? Zou ik dan nu zo overdonderd met verwarde gevoelens rondlopen? En zou ik dan als een gek zoeken naar haar gezicht? Als ik haar niet zag overdag raakte ik niet in slaap omdat ik haar steeds weer voor m’n ogen wilde halen. Zomaar, een gewoon meisje dat hier was voor een turnkampioenschap! Ik had het nooit gedacht dat alles zo vlot kon gaan, alsof ik in een dag tijd een levensgevaarlijke liefdesbom was, vlinders fladderden fleurig rond in m’n maag alsof ze voor het eerst in heel m’n leven waren aangewakkerd. En hoe meer ze mij probeerde af te stoten, hoe preciezer het gevoel werd in m’n lichaam. Alsof het hunkerde naar een woord van haar, gewoon een simpel woord zonder dat die op een minachtende toon uit haar mond kwam. Ik zou alles doen om haar lief tegen mij te horen praten. Gewoon lief en zacht, en niet hard en koud zoals daarstraks. Ze kwetste mij er wel mee, aangezien het voor mij nog nooit makkelijk is geweest om een meisje op die manier te benaderen. En hoewel zij denkt dat het voor mij allemaal zo simpel lijkt, is het dit allesbehalve… Ik klopte voorzichtig op de deur van kamer 212, alsof ik bang was dat ze opnieuw zo woest de deur zou opentrekken. Het bleef echter stil. Waarschijnlijk waren die meiden samen aan het voorbereiden op morgen, zou best wel kunnen aangezien het zo’n belangrijke wedstrijd was. Hoe zou ze zijn op zo’n kampioenschap? Zou ze iedereen achterover laten vallen van verbazing? Zouden alle monden openvallen van pure aanbidding als ze haar zo zagen? Zou ze goed genoeg zijn om door te breken? “Gh Bill, hou ermee op!”, bromde ik tegen mezelf. Aan haar denken op deze manier was ook niet meteen een hulp om m’n gevoelens beter te kunnen begrijpen. Ik begreep het nog altijd niet, was ik nu verliefd of gewoon aangetrokken tot haar? Ik wist het echt niet, aangezien ik nog nooit zoiets heb meegemaakt. Tuurlijk heb ik al wel vriendinnetjes gehad, maar het woord zegt het zelf, vriendinnetjes… Een vriendin is natuurlijk iets heel anders, ietsje serieuzer wel te verstaan. M’n vinger raakte onbewust het knopje van de lift aan, iets vertelde me dat ik naar beneden moest. Met een rare kriebel in m’n maag keek ik rond in het hokje. Zou ik er ooit in slagen om ook maar iets bij haar door te dringen? Waardoor zij doorheeft dat ik het goed met haar meen? En haar niet alleen wil om hoe ze eruit ziet, of om haar gewoon op m’n lijstje te plaatsen van meisjes dat ik wel eens zou willen? Want dat was ze echt niet, vraag mij niet waarom ik zo aandring bij haar. Ze is nu niet bepaald subtiel, maar toch kan ik het niet loslaten, toch vecht er iets in me om haar aandacht. Hoeveel moeite ik er ook moest voor doen, ik wou haar echt leren kennen, ik wou haar tonen hoe ik echt in elkaar zat, en niet de persoon was die ze dacht dat ik was. Ik was bijlange niet zo zoals ik me voordeed in de media en dergelijke… Ik was heus niet zo happy en gelukkig als ik me soms voordeed, soms had ik ook wel nood aan iemand waarbij ik alles kwijt kon. En ergens voelde ik me goed bij haar, hoewel zij niet echt de neiging heeft om dit te beantwoorden. Maar ergens, diep onder haar pantser weet ik dat zij het meisje is… En nog het meest van allemaal hoop ik dat ik m’n gevoel kan geloven, ik kan het niet meer aan om steeds teleurgesteld te worden. Om steeds op zoek te gaan naar een meisje dat nu echt bij mij paste, en om dan steeds weer in de grond te stuiken als het besef komt dat iemand mij alleen maar ziet als de zanger van Tokio Hotel met heel veel geld. Misschien was Lena wel het meisje dat mij gelukkig kon maken. Ik stapte het liftje uit en keek verrast op toen gekrijs m’n oren verdoofden. “Oh neen, niet weer!”, murmelde ik. Verdorie, kregen die er echt nooit genoeg van? Ik liet m’n oog vallen op de bar en besloot dan maar iets te gaan drinken, om moed in te zamelen om haar aan te spreken. En deze keer niet met onnozele woorden, maar met betekenisvolle. Ik stapte onwetend door de deur en viel compleet uit de lucht toen m’n blik naar haar gezogen werd. Hun 2 lichamen plakten aan elkaar, 2 kleedjes die net genoeg bedekten om niet meteen in hogere extase te geraken. Mona in het rood, Lena in het lichtblauw. Damn, ze was als in een droom! Ik kon m’n ogen niet meer van haar afwenden, zo machtig was ze. De bewegingen die ze maakte zorgden er voor dat ik nu officieel vastgenageld stond en niet meteen de kans kreeg om een stap te verzetten. Wie was zij, en waar kwam zij zo plots vandaan? Waar was zij heel die tijd gebleven? Ik keek toe hoe Mona haar handen speels op de heupen van Lena plaatste en meteen had ik de drang om over te nemen. Om haar lichaam tegen het mijne te drukken, om haar te voelen, om haar te ruiken, om haar te horen,… Djeezes, dit was echt niet goed voor m’n hart! Het verbeterde er niet op toen ze haar zwarte haar loste en het sensueel door de lucht liet wapperen. M’n arme tikker raakte bijna oververhit toen m’n ogen steeds maar over haar lichaam gleden. Ik dankte de heer dat Tom hier op dit eigenste moment niet aanwezig was!! Compleet van de kaart keek ik toe hoe ze zich draaide en lief naar Mona lachte. Waarom kon ze dit niet bij mij doen? Waarom kon zij mijn hart niet beroven met zo’n geweldige glimlach? Waarom bloedde alles in me om haar zo te zien? Ik begon fel te zweten toen Mona zich omdraaide en Lena tegen zich aan trok. Wat als ze mij nu eens zagen? Dan zouden ze meteen denken dat ik hen begluur ofzo… Nuja, ze hebben wel een punt. Ik grijns lichtjes en staar opnieuw met grote ogen naar haar. Haar ogen gesloten en genietend van de muziek. Ik huiverde en schrok toen Mona me opmerkte en ik kon me niet bewegen. Ze had me dus gezien en het zou niet lang gaan duren voordat ze Lena erover inlichtte. Ik zou natuurlijk nog snel kunnen weglopen maar het voelde alsof m’n benen van lood waren, dus ver zou ik niet gaan geraken. Trouwens m’n ogen waren nog steeds op haar vastgepind… Damn, Mona fluisterde iets waarop ook haar ogen nu in m’n richting keken. Haar glimlach vervaagde een beetje toen ze me opmerkte. Alsof ze zichzelf afvroeg wat ik hier nu weer deed. Kon ik het helpen dat ik hier toevallig belandde? Ja, ok toch een heel klein beetje misschien. Ze kwam op me afgestormd en leek net haar mond te openen om me te gaan verwijten toen ik een dreun in m’n rug voelde en ik meteen de grond in werd geslingerd. Wat was dit nu weer? Ik merkte hoe iemand me rechtop trok en keek snel wie. Mona grijnsde flauwtjes terwijl haar ogen weg en weer schoten. Ik besefte niet meteen wat er was gebeurd maar als snel boorde het gekrijs zich diep in m’n schedel. “Vertel mij nu niet dat dit groupies zijn?”, zei Mona met grote ogen. Ik lachte om haar reactie maar werd al snel bang om de losgeslagen meisjes. Hoe konden zij in godsnaam binnen geraakt zijn? Ze trokken aan m’n kleren en hun vingers leken echt overal te zitten. “Hee, laat me los!”, zei ik scherp. Verschillende handen probeerden me aan te raken maar ik kon nog net een stap achteruit zetten. “Bill!!! Mag ik je handtekening?” “Bill, jij fucking heeterd, neem me mee!” “Wie zijn dat nou weer?”, al die zinnen galmden doorheen de ruimte en ik voelde me er allesbehalve goed bij. Iemand moest hen hier wegkrijgen, en vlug een beetje! Ik zocht haar, waar was ze? Veel tijd had ik niet om te zoeken toen opnieuw gevaarlijk aan m’n tshirt werd getrokken. Djeezes, mensen blijf allemaal van m’n lijf! En waar was Lena nu?? Ik bleef rondkijken en zag haar nog net wegrennen. “Verdomme!”, schreeuwde ik luid en zag hoe de meisjes opschrokken. Ja, kijk nu niet zo naar me als een bende domme koeien, ik scheld ook hoor! “Mona, help mij even!”, smeekte ik haar. Ze keek nog steeds met grote ogen rond, het was voor haar best wel specktaculair om dit allemaal te zien waarschijnlijk. “Euhm ja… wat?... euhm!”, stamelde ze. Ik moest nu gewoon naar Lena toe, ik moest haar spreken. “Ik moet echt naar Lena…”, fluisterde ik in haar oor. Ze grijnsde en knipoogde bij m’n woorden en liet me toen snel door zodat ik kon ontsnappen aan de verschillende handen. “Hee, handen af!”, hoorde ik haar brullen. Mona was best oké, toffe meid die me begreep als het over Lena ging. Ik holde naar de trap, nog steeds met een gonzend hoofd van hun getier en gekrijs. M’n oren suisden echt! Ik stapte uit op het 2de verdiep en liep zenuwachtig naar haar kamer, zou ze hier zijn? Ik klopte zacht aan en m’n hart sloeg een tel over toen ik gestommel hoorde aan de andere kant. Wat ging ik nu alweer zeggen? Shit, ik was het alweer vergeten! Ik schrok op toen de deur werd opengetrokken, dit keer niet bruut maar gewoon. Haar ogen keken me onbegrijpend aan, maar niet meer zo walgend als vorige keer. “Hey”, bracht ik er moeilijk uit. Ze glimlachte stroefjes en keek meteen naar de grond. Ze glimlachte naar me!! Oh God, wat ging ik nu weer zeggen? Ohja, nu weet ik het weer. “Lena, luister even naar me.”, begon ik voorzichtig, uit angst dat ze de deur zou gaan dichtslaan, maar dat deed ze echter niet. “Ik besef dat ik niet meteen de eerste goede indruk heb gemaakt bij je, door m’n praten enzo. En het feit dat Mona me je nummer heeft gegeven is waarschijnlijk ook niet echt hetgeen je wilt. Maar ik kwam je gewoonweg vragen ofdat ik het je gewoon moet terug geven. Ik wil je niet sms’en als je het zelf niet wilt.”, m’n stem trilde een beetje en ik beet zacht op m’n onderlip om een beetje op m’n positieven te komen. Langzaam liet ik m’n ogen naar haar glijden en m’n hart maakte een sprongetje toen ze nog steeds glimlachte. Had ik dan iets gezegd dat goed bij haar overkwam? Ik had natuurlijk m’n gevoelens op tafel gelegd, zonder er doekjes om te winden. Was dit wat voor haar belangrijk was dan? Zoja, dan wil ik dit gerust blijven doen, zolang ik maar tot haar doordring. Ze zweeg, bleef me aankijken alsof ze eerst wou lezen in m’n ogen of ik het wel meende. Daarna kwam de mooiste glimlach ter wereld op haar gezichtje. “Dan lijkt het me niet echt nodig dat ik het terug krijg.”, zei ze zacht.

4. Het smsje

Oh my god, heeft zij nu net gezegd dat ik haar nummer mag houden? Dat wil dus zeggen dat ik haar mag sms’en?! Ik staar nog steeds naar de gesloten deur, Lena was net verdwenen met de woorden “Heb slaap, dag Bill” om daarna de deur dicht te drukken. De manier waarop ze mijn naam uitsprak was werkelijk formidabel. Het moest nog allemaal tot me doordringen, ik had Lena dus gevraagd of ik haar mocht sms’en in de veronderstelling dat ze me zou gaan uitlachen. Maar dit had ik echt niet verwacht… Wat moest ik nu gaan doen? Misschien kon Mona mij helpen! Ik liep met grote passen terug naar beneden, m’n hoofd nog steeds in de wolken. Wat kon er nu nog gaan misgaan? Nu ik toch een kansje zag om langzaam binnen te glippen in Lena’s wereldje. Ik wou dit zo graag, ik wou het meisje echt leren kennen! Ik struikelde bijna over m’n voeten toen ik nogal lomp van de laatste treden sprong en hijgde eventjes na om niet als een gek binnen te stormen in de bar. Wat zou die Mona dan wel niet van me denken. Het leek alweer muisstil in het hotel en ik merkte hoe een jongedame naar me toe kwam. “Het spijt me zo van die meisjes!”, verontschuldigde ze zichzelf. “Het had niet zover mogen komen!” Ik wuifde haar excuses weg, het maakte mij totaal niets meer uit. “Geeft niets hoor”, lachte ik flauwtjes. De bange expressie op haar gezicht vervaagde en maakte plaats voor een aangename glimlach. Waarschijnlijk was die bang voor een opdonder van de grote chef. Ze zuchtte opgelucht en liep terug naar de receptietoog na nog eens vriendelijk te hebben gelachen. Ik liep snel richting bar, duwde de deur open en brulde van het lachen toen ik Mona zag sukkelen met de slingers aan het plafond. “Ha, jij komt als geroepen.”, mompelde ze. Haar wangen waren bloedrood door de inspanning en ze raakte net niet aan de spijkers die in het plafond gepind waren. Ze stond gevaarlijk op een stoel en ik had zo het gevoel dat ze elk moment kon gaan vallen als ze nog meer op haar toppen ging staan. “Laat mij maar.”, zei ik snel om haar te beschermen van zichzelf. Behendig sprong ze van de stoel en al wrijvend over haar voorhoofd streek ze de zweetdruppeltjes weg. Het bleef even stil en ik vermoedde dat ze aandachtig aan het toekijken was hoe ik gemakkelijk de slingers naar beneden gooide. “Hoe was het bij Lena?”, vroeg ze nu verrassend. Ik begon te rillen bij haar naam en moest eventjes stil staan om niet van de stoel te vallen uit pure opwinding. Er verspreidde zich een grote en brede glimlach op m’n gezicht toen ik m’n kont op de stoel liet vallen. Met blinkende oogjes staarde ik voor me uit. “Ola, blijkbaar goed nieuws dan?”, giechelde ze nu terwijl ze voor mij kwam zitten aan het tafeltje. Ik knikte nogal verlegen en prutste met m’n ringen. “Vertel nou op Bill!”, drong ze aan. Haar gezicht straalde op een bepaalde manier dat ik nu pas doorhad hoe mooi ze ook was. Met die helblauwe ogen die mij zouden kunnen leiden door het donkerste van de nacht. Ze had van die volle lippen die bijna schreeuwen om ze te kussen, en hoe moeilijk het soms was om er niet naar te kijken betrapte ik me er op dat ik er constant naar staarde. Mona gaf me een goed gevoel, ze praatte met me alsof ik gewoon een vriend van haar was, en niet dat ik Bill Kaulitz was, zanger van Tokio Hotel. Ze kon zo luchtig doen dat ik soms twijfelde aan het feit of ze wel besefte dat ze tegen mij praatte. Het voelde leuk aan om iemand als Mona te hebben om tegen te spreken, ze was eerlijk en hielp me Lena te begrijpen. “Hallo aarde aan Bill?!”, lachte ze terwijl ze verwoed met haar vingers voor m’n ogen knipperde. Ik staarde beschaamd naar m’n voeten omdat ik zo aan het dromen was. “Waar zit jij met je gedachten?”, vroeg ze mij zonder schaamte. Ik begon te blozen en keek haar schaapachtig aan. “Vertel nou maar, en dan heb ik het over Lena, niet over die gedachten van je!”, grinnikte ze zacht. Ik glimlachte breed en keek haar toen happy aan. “Ik heb haar dus gevraagd of ik haar mocht sms’en. Ik wou het eerst zeker weten voordat ik als een gek berichten zou beginnen zenden. Het voelde alsof ik eerst haar toestemming moest vragen, gewoon maar om haar duidelijk te maken dat ik wel degelijk mijn best deed om met haar gevoelens rekening te houden.”, zei ik nuchter. Ik keek haar vragend aan en merkte hoe ze me vol bewondering aankeek. “Wat?”, vroeg ik nogal ongemakkelijk. Ze giechelde en keek me aandachtig aan. “Jij leert heel snel Bill, weet je dat?” Ik viel compleet uit de lucht en staarde haar als een halvegare aan. “Wat bedoel je daar nu mee?”, m’n stem verraadde mijn onweten. Het voelde aan alsof Mona een welbepaald spelletje met me aan het spelen was, gewoon al de manier waarop ze dit zei. Wat bedoelde zij met de woorden ‘je leert snel’? Ze lachte nog steeds en keek me indringend aan. “Jij denkt toch niet dat ik zomaar haar nummer heb gegeven hé?” M’n mond viel nu werkelijk open van verbazing. Waar ging dit in godsnaam over?? Met grote ogen keek ik haar aan en dat was blijkbaar een aanleiding voor haar om wat verder uit te leggen. Ze schraapte haar keel en tikte met haar vingers op de tafel om mij zenuwachtig te krijgen. “Bill, ik heb haar nummer gegeven omdat ik wist dat jij haar niet zomaar zou gaan sms’en. Ik wist dat jij zo zou gaan beseffen dat je er moest over nadenken, ik heb je ook toevertrouwd dat je je verstand moest gebruiken. En dat heb je dus ook gedaan.”, haar stem klonk zacht en zweefde nog enkele tellen door m’n hoofd. Het was best griezelig om te beseffen dat er 2 meisjes bestonden die zoveel over me wisten zonder dat ze me kenden. Hoe kon Mona nu gaan weten dat ik erover zou gaan nadenken? Waarom leek ik zo voorspelbaar voor haar? En voor Lena? Het leek echt alsof Lena zich in m’n hoofd kon verplaatsen om zo m’n lichaam te kunnen controleren. En dan vooral m’n arme tikker want zelfs nog maar haar naam horen zorgde ervoor dat het ding op een medelijwekkende manier begon te kloppen. Alsof het plots zou stoppen met proberen te slaan aangezien het al zoveel had moeten werken. Lena was echt niet goed voor m’n hart, en voor m’n concentratie want ik liep al de hele tijd rond als een kip zonder kop. Spastisch en niet wetende waar m’n hoofd zich ergens bevond… “Wat moet ik nu doen?”, vroeg ik haar afwezig. M’n gedachten zaten nog steeds bij haar en ik vermoedde dat daar niet meteen verandering in zou komen. God, wat zou dat morgen geven? Als ik een concert moest gaan zingen… Dan zou zij steeds voor m’n ogen flitsen en dan zou ik met een gelukzalige glimlach op m’n gezicht voor me staren. Stel je voor dat dit midden in een liedje gebeurde, wat zouden de jongens dan niet van me denken? Dan zouden al die meisjes geshockt naar me kijken en aan hun buur vragen wat er in godsnaam met mij scheelde. Ik grinnikte, stel je voor zeg… “Wat jij nu moet doen Bill, is nog even wachten om haar te sms’en.”, haar stem zorgde ervoor dat ik terug in de realiteit werd gezogen. “Hm?”, mompelde ik. “Geef haar eerst wat de tijd om haar te laten wennen aan het idee dat je moeite doet om haar te leren kennen. Het is al een groot gebaar dat ze haar nummer niet terug wou. Verbrod het nu niet door als een freak te beginnen sms’en. Begrijp je me?” Ik knikte, het klonk compleet logisch wat ze allemaal zei. Dat Lena niet meteen een normaal meisje was, had ik ondertussen ook al door. En eigenlijk was het best wel spannend om te weten dat ik meer moeite zou moeten doen voor haar, dat zou haar alleen maar aantonen dat ik het echt wel meende. Het besef hebben dat geflirt à la Tom Kaulitz niet bij haar werkte gaf me zo’n goed gevoel. Het zou Tom nooit lukken om tot haar door te dringen! En goddank daarvoor, want het was nogal bekend dat wij 2 vaak op hetzelfde meisje konden vallen. Aangezien dit nu het geval was dat ik voor Lena viel, kon het best wel eens zijn dat dit bij Tom ook voorkwam. Maar deze keer hoefde ik niet bang te zijn dat zij met haar zou gaan lopen, daarvoor was hij veel te oppervlakkig en ongeduldig. Nee nee, Lena was voor mij en daar zou hij mooi gaan afblijven! Ik glimlachte opnieuw en keek naar haar handen. “Mona, hoe schat jij mijn kans in bij Lena?”, de vraag kwam van diep en was gekenmerkt door een immens twijfelgevoel. Ze leek wat overdonderd door m’n plotse vraag en zocht blijkbaar heel hard naar de gepaste woorden. Alsof ze eerst aan Lena moest denken, dan aan mij om dan uiteindelijk de link te trekken naar elkaar. “Wel, eerlijk gezegd denk ik dat je op de goede weg zit.” Ik glimlachte zachtjes. “Maar dat wil daarom niet zeggen dat je morgen al kussend met haar in de gang zult lopen. Geloof me, zover ben je zeker nog niet.” “Ja, dat zou inderdaad te mooi zijn om waar te zijn”, zuchtte ik. Maar dat wou niet zeggen dat ik niet zou doorzetten. Ooit, op een dag, zal ik met een trots gezicht mogen zeggen dat ik tot haar ben doorgedrongen en misschien, heel misschien haar hand mag vasthouden. “Oh God Mona, jij weet niet wat zij met mij doet!”, gilde ik hysterisch. Ze lachte alleen maar, alsof ze wel beter wist. “Geloof mij, ik weet het wel! Want van de eerste keer dat ik met haar in contact ben gekomen is ze niet meer uit m’n hoofd ontsnapt. Ik snap heus wel wat er door je hoofdje gaat. En aangezien je een jongen bent, heb je waarschijnlijk nog net ietsje meer gedachten dan ik heb gehad.” Ik bloosde en sloeg m’n ogen neer. “Nee echt Bill, ik heb hier een goed gevoel bij!”, ze klonk zo eerlijk dat ik bijna achterover viel van verbazing. “Dus jij gelooft er in?”, vroeg ik om bevestiging. “Ja, en jij zou dat beter ook eens beginnen doen.”, giechelde ze. *** Door de ogen van Tom: Wie was dat meisje? De vriendin van die Mona? Wat was de reden van haar gedrag, waarom zei ze niets terug toen Bill haar iets vroeg? Kende ze ons dan totaal niet, of wou ze ons gewoon testen? Ik weet niet wat het is, maar op een bepaalde manier voel ik me raar als ik aan haar denk. Gewoon maar haar ogen voor me halen zorgt ervoor dat er iets in m’n maag opspringt. Ze was dan ook zo mooi dat ik nauwelijk m’n blik van haar kon afwenden. Haar zou ik wel eens een lekkere beurt willen geven… Misschien kon dat ook als ik een beetje moeite deed. Maar zou ik dat dan wel doen nadat Bill zowat had toegegeven dat hij Lena beter wou leren kennen? Wat als hij haar nu echt leuk vond? Het moest wel iets zijn want Bill vroeg anders nooit zomaar aan een meisje wie haar vriendin was. Blijkbaar was hij al even onder de indruk van Lena als ik. En aangezien we soms wel op dezelfde meisjes konden vallen, was dit niet bepaald bevordelijk voor onze relatie als tweelingsbroers. Want ik wist nu al zeker dat de bedoelingen van Bill veel dieper lagen dan die van mij… Ik had toch geen behoefte aan een vaste relatie, niet met Lena, niet met iemand anders. En ik weet dat ik Bill zal pijn doen maar ik waag het er gewoon op. Ik griste zijn gsm van het nachtkastje en zoek naar haar nummer. Snel schrijf ik het op een blaadje en leg het mobieltje terug op z’n plaats zodat Bill niets in de gaten zou krijgen. Hij had zo’n oog voor detail dat ik het niet zou durven om z’n gsm ergens anders te laten liggen. Dan zou hij zodanig argwanend zijn dat hij uiteindelijk uit me sleurt wat ik nu met zijn toestel heb uitgestoken. Hij zou eens moeten weten… Ik voelde me nu al een beetje schuldig omdat ik onder z’n duiven schoot maar ik kon een drang naar haar gewoon niet onderdrukken. Ik moest haar kunnen kussen, haar kunnen strelen, haar kunnen aanraken op welke manier dan ook! Daar nam ik wel het risico bij dat Bill me zou kunnen doodslaan. Ik liep snel naar m’n eigen kamer zodat Bill totaal niet te weten komt dat ik bij hem ben binnen geslopen. Alsof ik bang was dat hij me aan het opwachten was, keek ik angstig door de gang en zuchtte opgelucht toen die al zo stil was als voordien. Met grote passen stoof ik naar de laatste kamer en liet de deur dichtvallen in het slot. Waar haalde ik het in m’n hoofd om zoiets te doen? Bill zou me echt dooddoen moest hij weten wat ik van plan was met Lena… En hoewel ik van mezelf wist dat dit zo fout was, liet ik m’n vingers over m’n toetsen glijden. Als ik nu eens de gevoelens van Bill zou beschrijven, zou ze dan kraken en me binnenlaten? Als ik nou eens heel lief en aardig deed, net zoals Bill als hij stapelverliefd was, zou ik dan enige kans maken om haar in m’n bed te krijgen? Want ik wou haar echt proeven, haar voelen! En met het besef dat dit niet zou lukken op mijn flirterige manier moest ik me maar voordoen als Bill, gelukkig wist ik hoe hij met zijn gevoelens omging. Met veel moeite zou ik misschien kunnen verwoorden wat Bill altijd deed. Misschien zou ik op deze manier wel krijgen wat ik wil! Ik knipte het menu ‘berichten’ aan en begon gretig een smsje te typen. *** Door de ogen van Lena: Ik liet me met een gemeende grijns op m’n bed vallen. Er gebeurde iets met mij, iets wat ik nog nooit had meegemaakt. Iets in mij had gewoon toegegeven aan Bill… Ik had hem zomaar gezegd dat hij m’n nummer mocht houden, zomaar. Niet van m’n gewoonte, eerlijk gezegd. Maar toch had ik hier een goed gevoel bij aangezien hij eerst aan mij vroeg of hij m’n nummer wel mocht houden. Hij leerde snel, hij begon te beseffen dat alles veel meer tot me zou doordringen als hij over alles nadacht. Het ontroerde me om hem zo te zien, die ogen die zo oprecht waren toen hij aan het praten was. Zijn woorden waren afgewogen, alsof hij heel lang had zitten piekeren over wat hij nu tegen me zou zeggen. Het was schattig om te zien hoe hard hij zijn best deed voor me. En misschien had Mona wel gelijk, misschien zou ik haar wel moeten bedanken dat ze mijn nummer had gegeven. Misschien was Bill inderdaad wel de jongen waar ik verliefd op kon worden, na een heel eindje. Aan zijn uiterlijk zou het allesinds niet mankeren, hij was zowat de mooiste jongen die ik ooit heb gezien. Hij heeft zo van die ogen die dwars door je kunnen kijken. Eigenlijk kon je daaraan zien ofdat hij loog of niet. En daarstraks was dit zeker niet het geval. Hoe moet ik dit gaan beschrijven? Alles aan hem was zo geperfectioneerd, alsof alles tot in de puntjes was afgewerkt. Z’n haar stond tot in de millimeter recht, zijn make-up was net goed, zijn neus was niet te lang en niet te kort en kaarsrecht, zijn mond was… En oh my god, zijn lippen waren om te kussen! Hij had een geboortevlekje onder z’n lippen dat zijn gezicht echt compleet maakte. En ik vermoedde dat als hij het zou laten wegwerken, dat hij niet meer dezelfde uitstraling zou hebben als nu. Ja, nu hij plots de andere Bill aan me heeft getoond, zie ik hem echt op een geheel andere manier. Alsof ik hem nooit heb bekeken als een freak of een idioot want dat was hij niet… Gewoon de manier waarop hij zo eerlijk tegen me was, was al genoeg om hem een heel klein beetje binnen te laten. Misschien was het nog zo slecht niet dat ik eindelijk eens een jongen toeliet in m’n wereldje, en dan zou Bill misschien wel die jongen kunnen zijn. “Misschien, misschien, misschien…”, zuchtte ik diep en staarde naar het plafond. Was er nu eindelijk iets dat ik met volle overtuiging wist? Sinds die jongen hier in m’n leven was gewandeld bleef er niets meer over van m’n wereldje, mijn houvast en mijn gedachten. Hij sleurde me in deze realiteit, een wereld met gevoelens en nog zoveel meer. Misschien moest ik er maar mee leren leven. “Alweer die misschien.”, lachte ik flauwtjes. Ik schrok op toen een berichtje me verstoorde. Zou hij het zijn? Of was het alweer Mona die met een verrassing op de proppen kwam? Die Mona, een schat uit de duizend. M’n gedachten namen alweer de bovenhand toen ik terug werd meegezogen in het avontuur van daarstraks. Hoe onze lichamen tegen elkaar aangeplakt waren, alsof we beide bang waren dat we elkaar zouden verliezen in het moment. Haar handen op m’n heupen, met onze ogen gesloten en zo genietend van de momenten dat we elkaar aanvoelen zonder een woord te praten. Ik hield van Mona, en zij wist dat ook zelfs al raakten die woorden niet veel over m’n lippen gerold. Ze voelde het gewoon en die woorden waren niet meer nodig. Ze wist hoe ik in elkaar zat en omgekeerd. We hadden zo’n sterke band dat niets tussen ons kon inkomen. Althans dat hoopte ik, want moest ik haar plots verliezen zou ik niet meer weten waar naartoe gelopen. Dan zou het lijken alsof ik verdrink in m’n angsten en langzaam aan de zoektocht naar een houvast opgeef. Maar het was niet zo, ze was er nog steeds en dat had ze nog maar eens getoond daarstraks. Mona, mijn maf meisje! Ik griste naar m’n gsm en trok m’n ogen open toen een onbekend nummer op m’n display preikte. M’n hart sloeg een tel over en m’n handen begonnen fel te zweten. Was dit nu Bill? Ik besloot maar snel te kijken voordat ik helemaal begon te flippen, voor hetzelfde geld was het iemand anders die een verkeerd nummer had ingetoest. M’n vingers beefden van opwinding toen het berichtje opende. Ik leek te stikken in m’n eigen ademhaling toen de boodschap doordrong. Oh god dit was veel te lief. Ik las het nog eens: “Als de sterren aan de hemel die voor je schitteren, als het water van de zee dat voor jou stroomt, als de stralen van de zon die voor jou schijnen, als de rode blaadjes van de mooiste roos die voor jou bloeit, zo slaat m’n hart in ferme slagen voor jou. Xx”

5. Het parkje

Ik weet niet hoelang ik daar ben blijven staan, maar blijkbaar wel lang genoeg om een verbaasde Mona te zien te krijgen. “Wat sta jij hier nu zo onnozel te doen?”, vroeg ze sceptisch. Ik deed zelfs de moeite niet om te antwoorden op haar domme vraag. Zou Bill dit nu echt menen? Zou elk woord dat hij in dit smsje heeft getypt vanuit het diepste van z’n hart komen, of was het slechts een flauwe manier om indruk te maken? Anyway, het berichtje heeft inderdaad wel een bepaalde indruk bij me gemaakt… Ik schrok op toen een bed kraakte. “Mona, djeezes!”, gilde ik benauwd uit. Met heel veel moeite kreeg ik m’n hartslag terug onder controle. Ze knikte scheef en sloeg toen haar benen over het bed. “Wat sta jij daar met je gsm te doen?”, giechelde ze toen ze het doorhad dat ik dat ding nog steeds vasthad. Shit, wat moest ik nu gaan zeggen? Ik kon toch maar moeilijk gaan zeggen dat Bill me zo’n berichtje had gestuurd? Dan zou ik geen minuut meer gerust gelaten worden, en zou ze me over alles en nog wat uitvragen. Dus dat betekende dat ik snel een smoes moest verzinnen. “Oh ja, dat was m’n oma. Vragen hoe het zat voor morgen.”, brabbelde ik. Ik had geen zin om Mona te gaan vertellen over Bill, anders waren we weer voor heel de avond vertrokken. Ze knikte en liet zich toen terug op het bed vallen. “Wat doen wij nog vanavond?”, haar stem klonk een beetje verveeld. “Geen idee.”, ik vond dat ze wel gelijk had. Ludo haalde het altijd in z’n hoofd om al van de middag te komen zodat we massaal veel tijd verloren aan gewoon niets doen. Het kampioenschap was pas morgen, in de namiddag, dus zaten wij hier al opgesloten tot dan… “Er moet toch iets te doen zijn!”, krijste Mona op een manier alsof ze elk moment kon gaan doodvallen van verveling. Ik trok gewoon maar m’n schouders op, ik wist in geen geval wat we nog konden doen. “Misschien moeten we Amsterdam eens gaan bezoeken…”, stelde ik voor. Ik keek haar gezicht onderzoekend aan en merkte hoe ze speels begon te knipperen met haar ogen. “Alsof jij tussen al dat volk wil gaan rondlopen?!”, lachte ze. Ja, oké feit! Ik liep weg en weer in de kamer, voor zover dat lukte, en zocht naar een andere bezigheid. Ik pijnigde m’n hersenen maar er kwam spijtig genoeg niets in me op. “Mona, help ook eens wat!”, siste ik toen ik doorhad dat ze leuk op haar bed lag te niksen. “Wat als ik nu eens vr- haar woorden werden afgebroken door gebonk op de deur. Nogal verwonderd over het feit dat er iemand aan ons dacht liep ik er naartoe. Wie zou dat in godsnaam kunnen zijn? Om 16uur? Ludo toch niet om ons mee te delen dat we al moeten gaan eten? Ik trok de deur open en bleef terplekke staan met m’n mond open. “Hey!”, zijn vrolijke stem weerklonk in m’n schedel. Ik hoorde gestommel achter mij en merkte dat Mona naast me stond toen haar ademhaling m’n schouder streelde. “Oh hallo Bill”, giechelde ze zomaar. Z’n ogen begonnen te stralen bij het zien van haar gezicht. Ze schoten heen en weer, eerst naar mij, dan naar haar en dan terug naar mij. Alsof hij eerst nog moest kiezen tegen wie hij zou beginnen praten. Na heel wat te hebben nagedacht staarde hij gewoon naar de grond en bestudeerde de toppen van z’n schoenen. Waarom deed hij nu zo? Hij had toch zo’n lief berichtje naar me gestuurd? Waarom leek het alsof hij van niets wist? Waarom vroeg hij niet met z’n ogen naar een antwoord van me? Het berichtje was toch van hem hé? Een rare kriebel kroop in m’n maag en bleef daar een hele tijd rondzwemmen. Wat deed hij nu? Mona stond nog steeds naast me en lachte wel elke minuut een keer. “Bill? Wat is er?”, vroeg ze nieuwsgierig toen ze ook doorhad dat hij nog steeds naar de grond aan het staren was. “Wel euh, ik vroeg me zo af, euh hebben jullie plannen voor vanavond?”, hij stamelde echt en het was best schattig om zien hoe hij over z’n woorden struikelde. “Nee, niet meteen! Hoezo?”, Mona had alweer het woord genomen voordat ik besefte wat hij nu precies gezegd had. Blijkbaar stond ik er weer bij voor niets, het leek niet alsof ze me hier nodig hadden dus liep ik maar weg. Waarom kon ik niet gewoon zijn als zij? Waarom kon ik niet met iedereen praten op zo’n luchtige manier? Waarom konden mensen zichzelf niet zijn bij me zonder dat ze bang waren om hun mond open te doen? Wat haatte ik dit allemaal, Bill durfde zelfs niet in m’n ogen te kijken! Wat was er in godsnaam aan de hand tussen Mona en Bill? “Hee Lena, wacht nou even!”, haar stem klonk bezorgd. Ik bleef maar lopen, holde de trappen af en gooide de deur van het hotel open. Het kon me niet schelen waar naartoe, als ik maar even een plaatsje vond waar ik alleen kon zijn om mezelf vragen te stellen. Ik keek als een gek in het rond en liep verder toen ik een bordje zag met de richting naar een parkje. Ik wou even alleen zijn met m’n gedachten, ik wou even kunnen nadenken. Er kwam een voorzichtige glimlach op m’n gezicht toen ik in een klein maar gezellig parkje aankwam. Grote bomen zorgden voor een frisse geur, bankjes stonden flink op hun plaatsjes. Middenin het park sierde een grote fontijn, maar aangezien het weer te slecht was, ging die natuurlijk niet. Ik hoorde m’n schoenzolen knarsen in de bladeren terwijl ik met kleine pasjes naar het verste bankje liep. Kleine wolkjes ontsnapten uit m’n mond, om daarna zomaar in de grote wereld te verdwijnen. Het was best wel koud buiten, zo zonder jas. Natuurlijk had ik er niet aan gedacht toen ik zomaar ben gaan lopen. Met een plof viel ik op het koude hout neer en ik rilde toen het nu pas tot me doordrong hoe fris het was. Maar dat zou nog steeds geen reden zijn om terug te keren naar het hotel. Ik wou er gewoon even weg. In die paar uur dat we hier waren stond m’n hele leventje op z’n kop, en gewoon door die ene jongen. En waarom liet ik het toe? Waarom liet ik Bill naar me sms’en? Waarom stak ik het ook maar even in m’n hoofd dat hij misschien wel de jongen was die tot me door kon dringen? Waarom zou hij op mij vallen als hij iemand als Mona leerde kennen? Waarom, waarom, waarom? Waarom moesten uitgerekend die jongens in hetzelfde hotel verblijven als wij? Was dit het lot, wat het de bedoeling dat we elkaar zouden tegenkomen? Was het voorbestemd dat Bill degene zou zijn met wie ik alles, maar dan ook werkelijk alles kon delen? Of was hij gewoon de jongen die mij zou kwetsen omdat ik niet was zoals alle andere meisjes? Was hij degene die mij zou aantonen hoe het voelt om te worden achtergelaten met alle hoop dat is gegroeid? Ik zuchtte diep en merkte hoe een grotere wolk uit me ontsnapte. Niets was gemakkelijk in deze wereld, echt niets. Zelfs niet om gewoon iemand te leren kennen. Ik sloeg m’n handen over m’n knieën en trok ze dicht tegen me aan. Hier en daar liepen er mensen, vooral ouderen dan met hun schoothondje. Telkens ze mij passeerden keken ze me met grote ogen aan, alsof ze het niet konden begrijpen dat iemand hier voor de lol op een bankje zat terwijl het bijtende koud was. Dan bleef ik gemeen naar hen staren waardoor ze het arme beestje nog harder meetrokken dan al het geval was. Ik sloot m’n ogen en zonk terug in m’n eigen wereldje. Alles was hier rustig en perfect, hier kon niemand mij kwetsen, niet zoals in de echte wereld. Ik slikte m’n opkomende tranen weg toen beelden van m’n ouders voor m’n ogen flitsten. Dit was nu niet het moment om daar aan te denken, het was nooit het geschikte moment om aan de mensen te denken! Nooit, of te nimmer! Er gewoon aan te denken zou hen plezier doen, omdat ze dan wisten dat ze me opnieuw konden kraken, maar dat zou ik niet gaan toelaten, niet nu niet, nooit niet. Rotmensen! Ik schrok op toen een hand m’n armen raakte. M’n ogen schoten als de bliksem open en ik sprong zowat een halve meter de lucht in. M’n arme tikker bleek niet meer te werken toen ik besefte wie naast me zat. Donkerbruine ogen leken de mijne te zoeken terwijl zijn hand nog steeds op m’n arm lag. Het voelde raar aan, niet slecht, niet goed, gewoon raar. “Gaat het met je?”, zijn stem klonk zacht en breekbaar. Alsof hij al dagen had gerend en nu pas de tijd had om eventjes te gaan rusten. Ik trok m’n schouders op en staarde voor me uit. Hij deed iets met me en ik kon niet meteen zeggen wat… Dus wist ik niet of het goed was of slecht. Hij leek het te begrijpen want hij plaatste zich nu ook helemaal op het bankje, voor zich uit kijkend. Een hele tijd werd er niets gezegd, geen woord, geen klank, zelfs geen zucht. Gewoon, Bill en ik, naast elkaar op een koud bankje in het park, alsof we alle dagen naar hier kwamen. Het was leuk, zo gewoon de stilte. Onze ogen gericht op het stilleven in het stukje natuur voor ons. Ik vond het jammer toen hij aanstelten maakte om die te verbreken. “Weet je Lena, ik kwam eigenlijk gewoon vragen of je zin had om met ons mee te gaan naar het concert vanavond.”, zijn stem klonk nog steeds even zacht. “Ik kwam niet voor Mona, maar voor jou.” Daarna was het opnieuw stil. Ik geloofde mijn oren niet, hoe wist hij dat ik daaraan dacht? Kon hij zomaar in m’n hoofd kijken? Blijkbaar had die jongen toch meer inlevingsvermogen dan ik dacht. Dus was hij het toch die een smsje had gestuurd? Was het dan toch niet gelogen wat daarin stond? Dat z’n hart voor me sloeg? Zomaar, zonder dat hij me kende? Had ik dan zo’n goeie indruk gemaakt op hem? Ik begreep het allemaal niet meer, ik raakte zodanig in de war dat ik zelfs niet meer wist waar ik vandaan kwam. Een ijzig gevoel steekte in m’n handen toen ik doorhad dat ze bijna blauw zagen van de kou. Ik probeerde zoveel mogelijk warme lucht uit te blazen maar het hielp niet echt. “Hier.”, fluisterde hij terwijl hij een soort lederen handschoenen aan me gaf. Ik wist niet meteen wat te doen maar nam ze toch maar aan toen hij naar me bleef kijken. “Niet echt verstandig om met zo’n weer in een trui naar buiten te lopen.”, lachte hij voorzichtjes. Ik glimlachte zelf ook, het was inderdaad niet zo slim van me. Hij was best lief, op z’n eigen manier zo. De handschoenen voelden lekker warm aan waardoor m’n handen meteen leken te ontdooien. “Bedankt…”, fluisterde ik hem toe. M’n ogen bleven hangen op het geboorteplekje onder z’n lippen. Best maf hoe zo’n petieterig ding een gezicht kan afmaken. Hij leek door te hebben dat ik naar hem aan het staren was, want hij lachte nogal onwennig terwijl hij m’n ogen probeerde te zoeken. “Wat is er?”, vroeg hij schuchter. Ik glimlachte alleen maar en liet m’n vinger naar het kleine plekje glijden. “Best wel mooi.”, fluisterde ik toen m’n koude vingertop het stukje huid aanraakte. Hij huiverde, maar ik wist niet meteen of dat door m’n koude vinger kwam, of gewoon de aanraking. “Dank je.”, mompelde hij totaal ondersteboven. Blijkbaar was dit niet meteen iets wat hij alle dagen hoorde, en ik was blij dat ik hem hierdoor van z’n stuk kon brengen. Nu zou hij het zeker nooit meer vergeten, dan zou hij straks naar de rest van de band gaan en roepen voor heel de kamer: “Hé, moet je nu eens wat weten, die Lena vindt m’n geboorteplekje mooi!” Ik grinnikte zachtjes, maar net niet stil genoeg zodat Bill het niet zou horen. “Waar ben je mee aan het lachen?”, vroeg hij nieuwsgierig. Ik bekeek hem aandachtig, elk woord dat hij uitbracht was met de bedoeling om mij te doen praten, om meer over mij te weten te komen. Hij was lief, dat stond vast. En misschien moest ik maar eens met hem praten, hij leek een goeie gesprekspartner te zijn. Hij toonde voldoende interesse om mij duidelijk te maken dat dit niet slechts meer om een oppervlakkige kennismaking ging. Misschien was dit wel bijlange niet zo slecht. Ik opende m’n mond om iets te zeggen maar werd al snel gestopt door Bill z’n wijsvinger op m’n lippen. “Luister eens.”, fluisterde hij. Hij keek rond zich heen en bleef toen stil zitten, met z’n vinger nog steeds tegen m’n gezicht. Er klonk zachte muziek vanuit de bomen en eventjes raakte ik in de ban van de hemelse melodie. Waar het vandaan kwam wist ik niet, maar het was wel ontzettend leuk dat Bill het heeft gehoord. We genoten kennelijk allebei van de noten dat we bijna vergaten dat we in de koude zaten. Zijn hand loste m’n huid en reikte langzaam naar m’n linkerhand dat op m’n knie lag. Alsof hij bang was dat ik het meteen zou gaan wegtrekken, en zelfs al wou ik dat ook, ik kon het niet. Ik keek toe hoe z’n mooie hand de mijne aanraakte en kreeg meteen een golf van warmte door me heen gespoeld. Wat deed die jongen toch met mij? Veel tijd kreeg ik niet om na te denken want z’n stem klonk alweer door m’n schedel. “Lena, wil je met mij mee vanavond?”, hij klonk verlegen. Het verbaasde me dat iemand als hij, die zoveel fans achter zich aan had, op zo’n manier kon vragen ofdat ik met hem mee wou. Alsof hij het voor de eerste keer in heel z’n leven vroeg, alsof hij nog nooit de moeite had moeten doen om iemand te overtuigen. Ik keek recht in z’n ogen, wist nu al dat hij het meende, en glimlachte toen. “Jij krijgt het zwaar met me te verduren hé.”, grijnsde ik in z’n knappe gezichtje. Hij lachte, sloeg z’n ogen neer en loste m’n hand zodat er opnieuw een koud gevoel door m’n lichaam rilde. “Je zorgt er gewoon voor dat ik me opnieuw een gewone jongen voel Lena.”, zijn woorden klonken eerlijk. Hij richtte zijn blik terug naar mij en keek me doordringend aan. “Bij jou moet ik mijn best doen, ik moet jou kunnen overtuigen van mijn bedoelingen, terwijl het normaal gezien andersom is.” Daar had hij waarschijnlijk wel een punt, al die meisjes met hun adoratie voor die jongen… En misschien hebben ze wel gelijk, misschien was Bill het wel waard om voor te vechten. Maar dan niet om de redenen die zij voor ogen halen: rijkdom en status. Volgens mij was hij niet meteen iemand die een vriendin wou kopen met al z’n geld. Misschien was het wel goed voor hem om iemand te leren kennen dat totaal niets van hem af wist. “Ik moet jou bewijzen dat ik ook maar een gewone jongen ben, en dat vind ik op zich wel spannend.”, zijn glimlach verraadde dat hij inderdaad wel interesse had in me. Wat natuurlijk wel heel leuk was, maar dan ook weer griezelig omdat ik nooit in volle overtuiging was van mezelf. “Ik hoop alleen dat je me de kans geeft om mezelf aan je te tonen…”, hij keek me hoopvol aan met die ogen waar je geen neen tegen kon zeggen. Hij had me net waar hij me wou en bleef naar me kijken totdat ik zou zwichten. “Ok, ok, ok! Ik ga wel mee.”, lachte ik om z’n gezicht dat begon te stralen van plezier. Hij sprong recht en trok me van het bankje, net iets te hard zodat ik vlak tegen hem aanstond. Beide wisten we niet meteen wat te doen. Ik voelde zijn warmte door m’n kleren heen en leek zelf wat te ontdooien erdoor. Hoewel ik totaal niet van fysiek contact hield, vond ik het niet zo erg dat ik zo dicht tegen hem aanstond. Hij leek alles zowat weg te nemen, mijn muren om me heen. Één voor één brak hij ze, waardoor hij alleen maar dichter en dichter tot de kern van me kwam. En zelfs dat leek ik niet zo erg te vinden… “Gaan we dan maar?”, vroeg hij nogal ongemakkelijk. Ook hij wist zich geen houding te geven aan het feit dat we zo dicht bij elkaar stonden. Hij keek onwennig rond, alsof hij zocht naar iemand, maar keek toen plots strak in m’n ogen. Even leek hij dichterbij te komen maar aarzelde dan om toch uiteindelijk gewoon mijn arm vast te nemen en zo terug naar het hotel te wandelen. Mijn arm door de zijne gehaakt, allebei zwijgend, dat was ook leuk. Hij grijnsde breed toen we er aankwamen, er stond blijkbaar al een busje klaar en twee jongens zaten er al in. “Dit zijn Georg en Gustav.”, lichtte hij me in. Ik wist bijlange niets over hen, dus het was best wel handig dat hij me hun namen toevertrouwde. Mona zou me wel kunnen doodschoppen omdat ik de band niet ken, maar kan ik het helpen dat ik geen zo’n muziekfreak ben als zij? Ik lachte stroefjes naar de vriendelijke gezichten van de jongens en liet Bill los om naar binnen te gaan. Ik schrok toen ik plots in dezelfde ogen keek als die van Bill, alleen waren ze niet geschminkt. Zijn broer keek me nogal raar aan, alsof hij iets anders van me verwachte dan alleen maar een geschrokken gezicht. Zijn ogen gleden over m’n lichaam en het voelde alsof hij me gewoon aan het uitkleden was op dit moment. Ik voelde me er totaal niet goed bij en glipte dan maar snel tussen hem en de deur door. Brrr, dan dacht ik dat Bill creepy kon kijken… Ik holde de trappen op en struikelde bijna over m’n voeten toen ik de bocht miste van de gang. Ik moest me nog klaar maken voor vanavond! Ik stopte abrupt m’n hollen toen ik het giechelende gezicht van Mona zag. “Waar bleef jij in godsnaam zolang? Ik sta hier al een kwartier op je te wachten met je rugzak voor het concert!”, haar stem galmde door de gang en bereikte me aan redelijk hoog niveau. “Wat? Hoe? Wanneer?”, stamelde ik. “Jij denkt toch niet dat ik alleen naar dat concert ga hé vanavond? Jij gaat lekker met me mee.”, ze klonk zodanig vrolijk dat ik niet eens de moeite deed om haar te vertellen dat Bill me al lang had overtuigd. “Ben je zover?”, brulde ze van het lachen en met een trekkende hand sleurde ze me opnieuw de trappen af. We zagen alle twee het busje en met een luide lach trok Mona de glazen deur van het hotel open. “Tokio Hotel! Here we come!!”

6. Het concert

Met grote passen trok Mona me mee naar het busje en sprong er zodanig vrolijk in dat de jongens opschrokken. Met een schaamtegevoel van hier tot in Marokko om het gedrag van m’n vriendin kroop ik ook behendig het voertuig in. Ik wist niet aan wat ik me mocht verwachten dus was ik er als de pinken bij. Ik plofte me naast Mona en staarde vrijwel meteen het raampje uit. Die broer keek nog steeds zo raar naar mij, alsof hij iets van me wou zonder dat ik meteen wist wat. Een koude rilling liep over m’n rug toen hij verleidelijk z’n tong over de piercing in z’n lip liet glijden. Hij had zijn blik op mij vastgepind en had niet meteen de intentie om ermee te stoppen. Waarom deed die nu zo, heb ik iets verkeerds gedaan ofzo? Het busje vertrok en ik zuchtte opgelucht toen de jongens begonnen te praten, een teken dat ik niets hoefde te zeggen. Ik gluurde opzij en sloeg m’n ogen vrijwel meteen terug neer toen die gast nog steeds naar me aan het staren was. Djeezes! Geheel op m’n ongemakken flitsten m’n ogen van mijn handen naar die van Mona, naar die van Bill en dan terug. Ik huiverde toen die jongen aanstalten maakte om z’n hand naar me uit te steken. Ik keek op en zag hoe z’n ogen aan het blinken waren. “Ik ben Tom.”, lachte hij flauwtjes terwijl hij me nog steeds op dezelfde indringerige manier aankeek. Bijna flirterig, moet ik toegeven. “Lena”, mompelde ik terug. Die jongen gaf me niet meteen hetzelfde gevoel als Bill. “Ik zie dat je al kennis gemaakt hebt met m’n broertje.”, ging hij luchtig verder. Ik knikte alleen maar en zag in m’n ooghoeken hoe Bill begon te glimlachen. Meteen daarop kreeg hij een por in z’n zij door Mona waardoor hij nu nog luider begon te lachen. Tom en Bill, als ze niet zozeer op elkaar zouden lijken zou je nooit zeggen dat ze broers waren… Bill gaf me een goed gevoel, die andere totaal niet. Alsof ze alleen maar hun uiterlijk gemeen hebben. De andere twee kregen me nu ook in hun vizier en begonnen ook al snel met me te praten. Verdorie, moet dit nu echt, al dat praten? “Hey, ik ben Georg en dit is Gustav.”, zei de breedste van allemaal. En met breed bedoel ik echt wel gespierd en afgetraind tot op het kleinste vezeltje. Hij glimlachte een beetje schuin waardoor hij eruit zag als een echte player. En hoewel hij dat waarschijnlijk ook was voelde ik me meer op m’n gemak bij hem als bij die Tom. Vraag mij alsjeblieft niet waarom, het is een gevoel en een gevoel is altijd moeilijk om te omschrijven. Gustav zag er mij een echte genieter uit, gewoon de blik waarop hij naar me keek was zodanig relaxed dat ik me goed voelde. “Heb je echt nog nooit van ons gehoord?”, vroeg hij. Ik schudde verlegen m’n hoofd en staarde vrijwel meteen terug naar de grond. Ik woonde bij m’n oma en opa, en daar had ik nu niet echt de mogelijkheid om muziek te beluisteren. M’n grootouders waren schatten van mensen, pareltjes uit de duizend maar op gebied van muziek en kunst een totale flop. Niet dat ik het erg vond, ik was hen gewoon ontzettend dankbaar dat zij me hebben opgevangen enkele jaren terug. Ik sloot m’n ogen en dacht terug aan vroeger. In het jaar dat ik 13 werd, het jaar om naar de middelbare school te gaan dus, had ik een gesprek met het CLB. M’n ouders hebben me al altijd een rare gevonden, een buitenbeentje, iemand in zichzelf gekeerd en daarom hadden ze me daar naartoe gestuurd. Alsof die iets konden veranderen aan de manier waarop ik leefde? Nuja, al goed en wel. Ik kwam daar aan, niet meteen wetende wat ze van mij zouden verwachten, moest ik nu gaan vertellen over mezelf? Ik heb daar uren gezeten, m’n mond gesloten en recht voor me uit starend. Wat die mensen ook probeerden om me te doen praten, hoeveel moeite ze ook deden om ook maar een woord uit me los te krijgen, ik zweeg als een graf. Als m’n ouders het zelf niet konden om op een deftige manier met me te praten dan zou ik het hen niet gunnen dat ze dit alles te weten kwamen door die stomme psychologen van het CLB. Alsof ze ooit enige interesse in me hebben gehad?! Ik haat m’n ouders, ik haat het om terug te denken aan hen. Alles wat ze tegen me zeiden kwam er op neer dat ze mij niet wilden, dat ik ongewenst was, een ongelukje! Wel daar hadden ze eerder aan moeten denken want ik bestond wel degelijk, en was verdomme hun kind. Al die jaren van verwijten, slagen en pesten staan in me gegrifd, overal in m’n lichaam maar vooral in m’n hart. De liefde die je normaal gezien moet krijgen van je ouders heb ik nooit gehad… Ik kan de dagen niet meer tellen dat ze s’avonds toekwamen en de tafel dekten voor 2 personen in plaats van 3. Ik bestond niet in hun ogen, volgens hen hadden ze geen dochter, hadden ze zelfs nooit aan kinderen gedacht. En elke dag werd ik stiller en stiller en raakte ik dieper verzeild in een wereldje waar ik alles zelf creërde. Weg van de wereld waarin zij leefden, een wereld van pijn en ongeluk. Meer en meer liep ik weg van huis, wetende dat ze het toch nooit zouden opmerken. Het ging slecht met me, heel slecht… Ik zocht de grenzen op, ik teste mezelf, m’n geest en de kracht van m’n lichaam. Vaak bleef ik s’nachts als het zodanig vroor buiten onder een brug slapen om te testen ofdat m’n lichaam de koude aankon. Ik sprong van muren, bruggen enzoverder om tot het besef te komen dat ik best wel een sterk persoon was. Ik liet m’n ouders voor wat ze waren. Op een avond heb ik al m’n spullen genomen, en geloof me dat waren er niet veel aangezien die ‘mensen’ nooit geld genoeg hadden om aan mij uit te geven. Met een kleine sportzak ben ik het huis uitgelopen en heb ik nooit meer achterom gekeken. Met betraande ogen ben ik aangekomen bij het huis van m’n opa en oma en daar verblijf ik nu nog steeds. Al 4 jaar en in die paar jaren hebben zij mij al zoveel meer gegeven dan die kutouders me ooit kunnen geven. Ik heb nooit meer iets van hen gehoord, en hoewel ik ervan overtuigd ben dat ze wisten dat ik bij hun ouders verbleef, hielden zij vol dat ze nooit van een Lena Janssens gehoord hebben… Het ging van kwaad naar erger met me. Ik bleef soms dagenlang op m’n kamer, flirte met mesjes en scherpe voorwerpen die ook maar diep genoeg in m’n huid konden verdwijnen. Na een felle uitbrander van m’n grootmoeder ben ik ermee gestopt. Alles wat me pijn kon doen heb ik uit m’n leven gebannen. Ik ben een ander persoon geworden, rustig vooral. Ik verschuil me van deze wereld omdat ik dan geen pijn meer voel. Ik leef in mijn cocon, het perfecte plaatsje voor mij alleen waar ik kan dromen en fantaseren zoveel ik ook maar wil. In plaats van mezelf te verminken schrijf ik nu alles op: gedichten, verhalen en teksten zijn zowat het enige waarin ik mezelf terug vindt. En als iemand die teksten ooit leest, weet je zodanig veel meer over me dan je ooit zou kunnen inbeelden. Mona heeft alles gelezen… En toch zit ze hier nog, toch heeft ze mij niet laten vallen om de persoon die ik in werkelijkheid ben: een gebroken iemand met de constante angst om terug alleen gelaten te worden. Zij is er en gaat nooit meer weg. Een simpele traan loopt langs m’n wang naar beneden en gaat op zoek naar m’n hand. Ik gluur opzij in de hoop dat niemand het heeft gezien. Verdomme, de bezorgde ogen van Bill kijken strak in de mijne. Als hij nu maar niet begint te vragen wat er scheelt. Hij zweeg, waardoor m’n aanzien voor hem nu nog maar eens steeg. Ah, hij was zo’n schat en ik wist nu al dat als we straks aankwamen aan de concertzaal dat hij me even apart zou nemen en me zachtjes vragen wat er met me scheelde. Bill was een lieverd, en niets kon het tegendeel bewijzen. “… echt, die meiden zijn verschrikkelijk op de eerste rij!”, ik werd terug in het nu gezogen door de krachtige stem van die Georg. Damn, hoelang was ik weer in dromenland geweest? Ik begreep dus niets van de conversatie en zocht om hulp bij Mona. “Help mij…”, fluisterde ik in haar oor. Ze scheurde haar blik af van Georg en Gustav en boog haar hoofd wat naar mij toe. “Ze zijn aan het bluffen, dus no worries, je hebt niets gemist.” Ik glimlachte en staarde opnieuw uit het raampje. Mijn hoofd lag nu volledig tegen het koude glas en ik zag de weerspiegeling van Bill zijn ogen naar de mijne kijken. Gewoon de manier waarop hij naar me keek… Er knapte iets in me, misschien was Bill wel degene waar ik alles tegen kon zeggen zonder dat hij me verplichte om het te doen. Zo dacht ik er toch over, en normaal gezien zat ik dan nooit fout. Misschien was het wel goed om iemand binnen te laten zodat de last wat kleiner werd. En ergens voelde ik wel aan dat Bill met veel plezier die iemand wou zijn. Ik loste z’n ogen en sloot de mijne. Het deed goed om de koude tegen m’n wang te voelen. Het hielp om mezelf weer onder controle te krijgen, om die negatieve gevoelens voor m’n ouders terug aan de kant te kunnen schuiven. Want hoe meer ik aan hen zou denken, hoe vaker ik mezelf ga betrappen op huilen, en dat was wel het minste dat ik wou! “Hee Lena, kom je mee?”, Mona duwde zachtjes tegen m’n arm waardoor ze zo voorzichtig mogelijk wou aantonen dat we op onze bestemming aangekomen waren. Met veel moeite sleepte ik mezelf vooruit, mijn voeten waren precies loodzwaar! Ik liep helemaal achterop en merkte hoe Bill om de 5 seconden achterom keek en me zocht. Steeds weer, alsof hij bang was dat ik opeens zou gaan verdwijnen zonder dat hij me heeft kunnen tegenhouden. Ik staarde naar de grond en stak m’n handen in de broekzakken. Waarom heb ik zo lang moeten wachten op iemand als hij? En waarom moet hij dan zonodig een beroemde zanger zijn met tonnen vrouwelijke fans? Ik had nu totaal geen houvast aangezien vanavond waarschijnlijk de laatste keer was dat ik hem zou zien. Ik had morgen een kampioenschap en hij zou wellicht vanavond of morgenvroeg al vertrekken naar het volgende concert. Wat zou ons gaan binden als ik aan hem toegaf? Ik bleef in gedachten verzonken en merkte het pas toen ik bruut tegen iemand aanbotste. “Verdorie!”, mompelde ik geschrokken. Ik sloeg m’n hand voor m’n mond toen ik zag tegen wie ik aangedreund was. “Sorry Bill”, murmelde ik compleet van de kaart. Was die hier blijven staan voor mij? Beschaamd om m’n plotse aanvaring met hem sloeg ik m’n ogen neer. Wat gaat die nu niet van mij denken. Ik voelde hoe een zachte hand m’n kin omhoog tilde. Zijn bruine ogen dropen van bezorgdheid en ik geloof dat ik hem zie smeken via die mooie dingen van hem. “Lena, wat is er met je?”, zijn stem smeekte al even veel als z’n ogen. Zie je wel dat hij zou wachten, zodat hij het me persoonlijk kon vragen en niet voor al die anderen. Zijn hand streelde m’n wang waardoor ik meteen gerust gesteld was. Hoe kon die jongen nu met zo’n simpel gebaar mijn laatste muur afbreken? Zomaar, alsof het niets was? Al de moeite en tijd die ik heb gestoken in het maken van afweermuren, blijkt voor niets te zijn want hij blaast ze zonder pardon omver. En hij lijkt er nog niet eens heel veel moeite voor te moeten doen. Bill is Bill, en hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik tot het besef kom dat ik bij hem wil zijn… “Lena?”, fluisterde hij nu alleen maar. Ik haal zijn hand weg en kijk somber voor me uit. Ik kon hem toch maar moeilijk gaan uitleggen hoe de situatie in elkaar zat, of wel soms? Daar kende ik hem nog niet genoeg voor, en dan nog, wat zou hij eraan kunnen veranderen? Ik bedoel, het is nu eenmaal zo en hoe hard hij het ook wil weten, het zou mij niet meteen helpen om een positievere kijk te hebben op m’n ouders. Misschien was dit wel een deel van mij dat niet uitgesproken moest worden. Of misschien juist wel, maar nu nog niet. Ik keek hem voor de eerste keer aan en zag hoe hij trilde. Wat was dit nu? Waarom rilde hij? Had hij het koud? Wou hij naar binnen? Hij leek te ontspannen toen hij m’n hand vastgreep. Ik opende m’n mond. “Nu niet Bill, misschien ooit wel.”, het klonk moeilijk. Ik sloeg m’n ogen opnieuw neer omdat ik vermoedde dat hij liever iets anders had gehoord. Het bleef even stil en ik sloot m’n ogen toen zijn duim zacht over m’n handpalm streelde. “Geen probleem Lena, ik wacht wel.”, fluisterde hij. *** “Ah daar ben jij!”, riepen Mona en Tom door elkaar. Hun gefronste blikken naar elkaar waren best wel hilarisch om te zien toen Bill en ik eindelijk de backstage bereikt hadden. Ons kleine gesprekje betekende veel voor me, hij wou wachten… Wachten op het moment dat ik sterk genoeg was hem te vertellen wat er allemaal in me omging. Dat heeft nog nooit iemand tegen me gezegd. Meestal blaften ze me meteen af als ik niets wou vertellen, anderen lieten me gewoon stikken om niets meer tegen me te zeggen. Maar Bill was anders, Bill wou wel wachten. Een rilling liep over m’n rug toen een stem hoog boven ons uit brulde. “Bill! Ben je daar nu eindelijk! We moeten verdomme naar de soundcheck!”, een man die fors gebouwd was kwam op de jongen naast me afgestormd. Die leek niet meteen onder de indruk en bleef kalmpjes staan. “Komt in orde Dirk, komt in orde! Ik ben er nu toch?”, zijn stem klonk bedeesd en evenwichtig. De man tikte ongeduldig met z’n vingers op het dichtstbijzijnde tafeltje en slikte moeilijk door. “Wel als meneer klaar is zou ik graag hebben dat jullie nu vertrekken.”, hij klonk lichtjes in paniek en een tikkeltje geïrriteerd. Ik keek geamuseerd toe hoe Bill nonchalant z’n schouders optrok en een geniepig knipoogje naar me toe gooide. “Zie je straks.”, grinnikte hij toen hij uit het zicht verdween. Het werd plots griezelig stil toen de jongens allemaal verdwenen waren en alleen Mona en ik overbleven. Ze zat ontspannen op een tafel, haar voeten bengelden in de vrije ruimte en haar ogen waren zo kalm dat ik ging geloven dat ze dit al duizenden keren had meegemaakt. Zomaar, in de backstage staan van een populaire groep, alsof het niets was. Ze giechelde en sprong behendig van het tafeltje af. “Zo, zo zo Lena, heb jij mij niets te vertellen? Hm?”, haar stem klonk gevaarlijk speels en ik hoopte dat ze nu niet opnieuw ging tetteren. Ik trok onschuldig m’n hoofd een beetje scheef en bleef haar aankijken. “Wat zou er te vertellen zijn?”, vroeg ik haar zo serieus mogelijk. Natuurlijk wist ik ook wel dat ze alles had gezien, het was nogal opvallend dat Bill en ik een heel eind later toegekomen waren. Ze kwam uitdagend op me af, haar ene hand op haar heup, de ander in haar broekzak. “Oh komaan Lena, hou je nu niet voor de domme! Ik heb heus wel gezien hoe Bill naar je kijkt.” Ik grinnikte en voelde dat ik begon te blozen. “Ha! Zie je wel! Ik wist dat er iets is tussen jullie twee. Je hebt geen geheimen voor me Janssens, geloof me!”, ze sprong uitbundig in het rond en maakte gevaarlijke bewegingen met haar armen. “Jij en Bill, nooit gedacht.”, het sarcasme droop eraf. Voor de eerste keer keek ik haar serieus aan. “Mona, ik heb hem gewoon graag, oké? Niet Bill en Lena! Knoop dat maar goed in je oren, ja!” Ze hield op met springen, keek me met gefronste wenkbrauwen aan en giechelde toen: “Keep telling yourself that darling, maybe someday you believe it.” Ze begon terug te huppelen en zwierde haar armen vrolijk mee. “Bill en Lena! Bill en Lena! Bill en Lena!”, ze zong zo hard ze kon en negeerde bewust m’n kwade blik. Ik deed een stapje in haar richting en schraapte m’n keel. “Mona! Hou ermee op, wil je?”, ik raakte verbaasd van de kracht in m’n stem en Mona blijkbaar ook. Ze draaide zich resoluut om en ik zag haar ogen wijd opengetrokken. “Wauw, doet dat nog eens…”, murmelde ze. Ik rolde opvallend met m’n ogen, plaatste m’n handen in m’n heupen en keek haar doordringend aan. Ik wachte geduldig tot ze ging plooien, en Mona kennende zou ze uiteindelijk wel plooien voor m’n dodelijke blik. Iets wat ik al lang geleerd heb, aangezien ik zo’n rotouders had. “Ok, ok, ik stop het al!”, siste ze. “Goed”, zei ik kalm, “Vertel me liever eens iets meer over het concert.” Ze ging terug op het tafeltje zitten en deed teken met haar hand dat ik naast haar moest plaats nemen. “Wel”, zei ze toen ik eindelijk naast haar was komen zitten, “Wij staan dus VIP. Dat wil zeggen dat we vrij veel plaats hebben om onszelf te bewegen tussen al dat volk.” Mijn gezicht vertrok. “Moet ik tussen die halve zotten gaan staan?”, piepte ik benauwd. Oh nee, dat kwam niet goed! Voor geen geld zou ik me tussen die massa durven wagen. Wat als er iemand in m’n oor begon te tieren? Ik kreeg nu al bijna een hartaanval, wat zou dat straks niet zijn? “Lena, je hebt voldoende plaats om ergens te gaan staan waar niemand roept. Zowiezo zijn we VIP, dus als jij nu helemaal vooraan staat, of achteraan, je ziet nog steeds heel goed wat er op het podium gebeurd.”, ze klonk kalm, wellicht om mezelf te sussen. Niet dat het veel hielp maar kom. “Ik geloof dat iedereen zodanig zal drummen om vooraan te geraken dat er voldoende plaats is iets achteraan. Dus geen paniek!”, het klonk allemaal vrij simpel en luchtig. “Geen paniek?! Oh my god Mona, dit is m’n eerste concert en ik mag niet panikeren?”, gilde ik hysterisch. Ik had het niet voor drukte, en geroep en getier en alle varianten ervan. Pas nu vroeg ik mezelf af waarom ik had toegezegd op de vraag van Bill. “Djeezes, ik ga hier doodgaan!”, riep ik dramatisch. “Oh Lena, cut the drama will you?”, bromde Mona terwijl ze gretig haar vingers telde. “Zo erg kan het toch niet zijn, we zijn hier zonder een ticket en Bill heeft er voor gezorgd dat we VIP zijn. Je gaat nu toch wel op z’n minst naar hun muziek luisteren hoop ik.”, vroeg ze me. “Ok, je hebt gelijk. Dat ben ik hem wel verschuldigd.”, zuchtte ik. Als het nu maar de moeite waard was om naar hun muziek te luisteren, zolang hun liedjes maar wat inhoud hadden! Ik merkte hoe Mona opkeek en ik deed dan maar hetzelfde. Georg, Gustav en Tom kwamen aangestrompeld en lieten zich gelaten vallen op de zetel. “Waar is Bill?”, vroeg Mona in mijn plaats. “Die is waarschijnlijk naar het toilet ofzo.”, zei Gustav totaal ongeïntresseerd. Hij bladerde afwezig in een tijdschrift en plaatste vrijwel meteen z’n hoofdtelefoon op. Ik bleef kijken hoelang hij het zou volhouden om te doen alsof hij werkelijk aan het lezen was. Z’n ogen vielen soms voor enkele seconden toe, dus je moet je al niet afvragen of het artikel intressant is. Na een minuut of 2 gooide hij het ding weg en begon zijn vingers in te tapen. Rond elke vinger draaide hij een stukje stof dat bleef hangen. Georg en Tom zaten gespannen heen en weer te wiegen op de sofa en slaakten soms zomaar een kreet uit. Ze keken beiden op toen Bill binnen kwam. “Zijn jullie nu alweer aan het stressen?”, zei hij verwonderd. Hij wachtte hun antwoord niet af en kwam meteen op ons afgestormd. “Zien jullie het een beetje zitten?”, vroeg hij zacht aan ons beide, maar stiekem zag ik hoe hij enkel oog had voor mij. Een warme kriebel woelde in m’n maag en ging pas gaan liggen toen hij zijn ogen afwendde. Mona nam het woord. “Ik wel, maar Lena waarschijnlijk ietsje minder.” Een vreemde kronkel op z’n gezicht verraadde dat hij niet meteen begreep waarover ze sprak. “Waarom dan niet Lena?”, vroeg hij zacht terwijl z’n hand even m’n knie raakte. Ik slikte en keek in die mooie kijkers van hem. “Euh, ik hou niet zo van drukte.”, stamelde ik. God, alles klonk zo kinderachtig als ik het tegen hem vertelde. Ik keek beschaamd naar de grond en rilde toen zijn hand opnieuw m’n kin omhoog duwde. “Het komt wel goed Lena, het komt wel goed.” *** Ik stopte de dopjes wat dieper in m’n oren en bedankte nog maar eens lieve Bill die ze me nog op het laatste nippertje had gegeven. “Dit zou wel eens handig kunnen zijn!”, had hij gelachen om me daarop naar de VIP te sturen. Het concert was al ruim een halfuurtje bezig en ik besefte wat hij bedoelde met ‘het zou nog eens handig kunnen zijn’! Verdorie, die meisjes kunnen nog wat lawaai maken! Ik voelde me totaal niet op m’n gemak, en om de vijf minuten keek ik angstig om me heen om te zien ofdat er niemand me zou gaan aanvallen. Ik had Mona’s raad opgevolgd en me dus steevast op de laatste rij geplaatst. En ze had gelijk, zelfs hier had ik nog een excellent zicht op de jongens. En ja, ik zal het dan maar gewoon toegeven: de jongens waren goed! Maar dat was nog steeds geen reden om te worden wat voor me stond te springen! Een meisje dat begon te krijsen als Bill even naar de andere kant spurtte van het podium, alsof hij aan haar kant moest blijven… Het was werkelijk verbazingwekkend om te zien hoe de jongens de meisjes alles konden laten doen, werkelijk alles! Ik geloof soms m’n eigen ogen niet… Het liedje eindigde en iedereen gilde nu nog luider. Ik bevroor toen Bill tot helemaal vooraan het podium kwam en strak in m’n ogen bleef kijken. Iedereen keek achter zich, in een poging te achterhalen naar wie hun idool aan het staren was. Hij keek toch naar mij hé? Hij lachte zacht en ging op z’n knieën gaan zitten wat blijkbaar een aanleiding was om opnieuw te gaan schreeuwen. Zijn blik echter bleef vastgehaakt aan de mijne en dat veranderde niet toen de beginnoten van het liedje door de zaal galmde. “Deze is speciaal voor jou.”, fluisterde hij zacht waarop iedereen nu echt achterdochtig werd. Niemand had door dat hij het tegen mij had, behalve Mona misschien. Ik bleef verbaasd naar hem kijken en met m’n mond lichtjes open luisterde ik naar de tekst. “Keiner mehr da der mich wirklich kennt, meine welt bricht grad' zusammen, und es läuft'n happy-end. Um dich weinen soll ich nicht, Ich weiß unsterblich sind wir nicht, aber du hast mal gesagt. Wenn nichts mehr geht, werd' ich ein engel sein für dich allein. Und dir in jeder dunklen nacht erschein'. Und dann fliegen wir weit weg von hier, wir werden uns nie mehr verlier'n.” Zijn blik was nog steeds op mij gericht. “Bis du mir das erste mal erscheinst, stell' ich mir vor dass du von oben mit den wolken für mich weinst. Ich wart unendlich lang auf dich, doch so unendlich ist es nicht, denn du hast mal gesagt. Wenn nichts mehr geht, werd' ich ein engel sein für dich allein. Und dir in jeder dunklen nacht erschein' und dann fliegen wir weit weg von hier, wir werden uns nie mehr verlier'n. Nie mehr verlier'n. Wenn nichts mehr geht.” Daarna was het even stil, het publiek begon opnieuw te krijsen maar dat zorgde er niet meteen voor dat Bill zijn blik van me afscheurde. Integendeel, hij glimlachte zacht en sloot daarop z’n ogen. “Denk nur an mich und du siehst den engel der neben fliegt. Denk nur an mich und du siehst den engel der neben dir fliegt. Wenn nichts mehr geht werd' ich ein engel sein für dich allein. Und dir in jeder dunklen nacht erschein'. Und dann fliegen wir weit weg von hier, wir werden uns nie mehr verlier'n… Wenn nichts mehr, wenn nichts mehr geht. Wenn nichts mehr, wenn nichts mehr geht…”

7. Koude douche

“Psst Lena, wakker worden!”, haar stem klonk zacht in m’n oren maar toch deed ik niet eens de kleinste moeite om ook maar m’n hoofd op te heffen. Ik wou zo lang mogelijk in bed blijven liggen aangezien we nog een heel eind achter gebleven zijn op dat concert. De jongens bleven ook hier slapen om dan meteen in de morgen te vertrekken, dus naar m’n vermoeden zaten ze al op de bus. Pfff, ik begreep nog steeds niet waarom Bill zo lief tegen me deed. Want zelfs na dat ene liedje, dat hij voor mij speciaal heeft gezongen, bleef hij zoveel mogelijk oogcontact houden. Hier en daar had iemand me vrij verwijtend aangekeken maar dat kon me niets schelen. Niemand heeft dit ooit voor me gedaan, niemand! Na het optreden heeft Mona me terug gevonden en me met al haar kracht terug backstage getrokken waar de jongens al aan het uitblazen waren. Hij had alleen belangstelling voor mij… “Lena, kom op nou! Rep je verdomde kont uit het bed!”, daar was de echte Mona terug. Ik snoof verveeld door m’n neus. “Mona, laat me nog effe.”, murmelde ik moeizaam. Opstaan was nu niet bepaald mijn beste troef, en dat wist zij maar al te goed. Ik kon niet meer op m’n vingers tellen hoe vaak zij al bij m’n grootouders was blijven slapen, en omgekeerd ook. En dan haalde zij het altijd in haar hoofd om supervroeg op te staan natuurlijk. Ik haatte opstaan, zeker na zo’n mooie dromen te hebben beleefd. Maar Mona had daar totaal geen medelijden mee en trok me altijd zonder pardon uit m’n bed, willen of niet. “Lena, nog één waarschuwing en ik sleur je aan je voet mee naar beneden!” Verdomme, waar haalde zij s’morgens toch altijd die energie vandaan? En waarom was ik altijd het dupe daarvan? Ik knipperde, sterk tegen m’n zin, met m’n ogen om ze te laten wennen aan het felle licht dat door het raam naar binnen glipte. Ik wreef m’n haar uit mijn gezicht en stampte met heel veel moeite het dekbed van me af. “Goeiemorgen schat.”, deed Mona poeslief. Ik stak m’n tong uit en kegelde onverwacht m’n kussen tegen haar aan. “Hee, waar was dit nu goed voor?”, gilde ze geschrokken. Ze greep meteen het kussen van de grond en zette zich schrap om in de tegenaanval te gaan. “Mona, je waagt het niet!”, brulde ik luid terwijl ik al waggelend richting badkamer schuifelde. Ze leek even te moeten nadenken. “Of ik spreek geen woord met je vandaag.” “Gaan we dreigen?”, vuurde ze terug. Met gefronste wenkbrauwen keek ik haar aan. “Tuurlijk.”, deed ik luchtig. Haar grijns verdween van haar knappe gezichtje en ze liet met een verloren blik het kussen opnieuw op m’n bed vallen. “Flink zo.”, giechelde ik en sloot meteen de deur achter me toen ik hoorde hoe ze begon te vloeken. Mona kon er niet tegen als ik haar bewust negeerde, en daar maakte ik gretig gebruik van in situaties als deze. Ohjee, vandaag vond het turnkampioenschap plaats! Het besef leek nu pas door te dringen en ik werd meteen een stressbom die elk moment uiteen kon spatten. Ik sprong direct de douche in zodat alle loomheid uit me werd gespoeld. De warme druppels hielden een race op m’n lichaam en kwamen hard op de vloer terecht. Pech voor hen natuurlijk! Ik sloot m’n ogen terwijl ik m’n haren inmasseerde met shampoo. Het afscheid met Bill was best wel emotioneel, moet ik toegeven. Hij wist zichzelf geen raad bij het feit dat dit de laatste keer was dat hij mij zou gaan zien. Z’n ogen schoten telkens door de ruimte terwijl hij aan het nadenken was. Het leek alsof hij een oplossing aan het zoeken was voor iets onmogelijks: elkaar terug zien. Want zowel hij als iedereen anders wist dat het heel moeilijk zou zijn om nog eens met elkaar af te spreken. Hij woont in Duitsland, ik in België. Een heel klein detail dat ik maar moeilijk kan negeren… En hoe hard hij ook zou gaan proberen, de kans was heel klein dat zijn opzet zou slagen. Ik heb heus ook wel gezien hoe druk die jongens het hebben, om elke dag zo’n concert op gang te brengen. En dan nog al de interviews en persconferenties die op hun agenda staan! Het mocht dan nog hun droom zijn, mij zou je het allesinds niet zien doen. Maar het sierde hen wel, ze waren oprecht gelukkig met het succes en de kansen die ze kregen. Wat maar logisch was als je zag hoeveel volk er op hun optredens afkwam! Nog nooit had ik zo’n massa krijsende meisjes gezien, nog nooit! Het lijkt wel alsof ze alles zouden doen om ook maar één blik van iemand te vangen, echt gek… Moest ik niet zo gecompliceerd in mekaar zitten zou ik ook waarschijnlijk alles uit mij halen om de aandacht van Bill te trekken, maar ja… M’n leventje zat nu niet zo simpel in elkaar, dus wist ik half hoe ik in mekaar stak, laat staan dat ik wist hoe ik met m’n gevoelens moest omgaan. En had ik dan wel enige gevoelens voor Bill? Was ik verliefd? Nee. Voelde ik me aangetrokken tot hem? Misschien een beetje. Gaf hij mij een rustgevend gevoel? Zeg dat wel! Maar gevoelens voor hem, dat wist ik niet. Dat was nog allemaal veel te vroeg, vond ik. En hoewel hij heel veel moeite doet voor mij, vrees ik dat het nog een eindje zal duren voordat ik mijn gevoelens kan gaan beschrijven. En misschien hoefde het ook niet, wie weet zag ik hem nooit meer terug. Misschien was het wel goed om hem terug uit te sluiten, gewoon wat links laten liggen totdat het een beetje duidelijker werd. Als hij aanstalten maakte om echt nog eens af te spreken, zal ik er gretig op ingaan. Maar als hij daar geen behoefte aan heeft, dan lijkt het mij ook goed. Al hoopte ik toch een beetje op dat eerste, hij heeft namelijk een heel grote indruk op me gemaakt. En dat wil al heel wat zeggen! Ik schrok op van het serieuze gebonk op de badkamerdeur en besefte snel dat ik alweer aan het dromen was. Het schuim liep in slierten langs m’n gezicht en ik glimlachte toen ik voor ogen haalde wat Mona nu aan het brullen was. Mona haatte het als ik in gedachten verzonk onder de douche, want dat betekende dat zij geen warm water meer had! Ik giechelde terwijl de handdoek om m’n lichaam geslagen werd. Wat hield ik ervan om haar boos te maken! Nou ja, niet echt boos, maar lekker geïrriteerd… Dan kon ze nauwelijks nog een verstaanbaar woord uitbrengen, waardoor ze dan maar gefrustreerd zweeg. Win-win situatie voor Lena Janssens. Ik sloeg m’n armen boven m’n hoofd en maakte een ‘victory-gebaar’. Ik schoot me snel in m’n jeans, zodat Mona niet nog meer redenen had om aan m’n kop te zeuren en liep met een geforceerd kalm gezicht terug de kamer binnen. “Uw beurt liefje.”, grijnsde ik gesmoord bij het zien van de expressie op haar gelaat. “Godverdomme Lena, hier ga je nog voor boeten! Let op m’n woorden! Boeten zul je!”, ze trok grimmig haar kleren van het bed en gooide de badkamerdeur met een ferme klap dicht. “Last van ochtendhumeur Mona?”, riep ik nog luid voordat ik me gelukzalig op het bed gooide. Mona bleef zowat altijd een ruim halfuur in de badkamer dus nam ik gerust de tijd om alles wat op te ruimen. Niet dat het zo’n slagveld was, maar het kon er toch wel mee door. Ik viste een sok van de grond en gooide die al snel in m’n linnen zak. Ik vouwde m’n pyjama samen en die vond al snel z’n plaatsje in de ruime sportzak, bij al de rest van m’n kleren. Op m’n knieën kroop ik over de grond, kijkend onder m’n bed ofdat er nog spullen onder lagen. Ik gilde en schrok me een bult toen iets trilde op het nachtkastje. Verdorie, ik was nog niet gewoon geraakt aan m’n trilfunctie met als resultaat dat ik m’n hart opnieuw voelde kloppen tot in m’n keel. Sinds Bill mijn nummer had ontvangen, kreeg ik om de haverklap een smsje. Ik grijnsde, het was overduidelijk dat hij het zou zijn. Ik griste het mobieltje van het stuk meubel en knipte de vergrendeling uit. “Oei, al 3 berichtjes gemist.”, mompelde ik verbaasd. Wellicht stond ik onder de douche ofzo… Het eerste berichtje gaf allesinds al het vertrouwde nummer weer. “Hee schoonheid, mis je mij nog niet? Xx” Euhm, was dit iets voor Bill? Ik trok m’n schouders op en klikte een ander berichtje aan. Hmm vreemd, een ander nummer?? Wat was dit nou weer? Ik besloot het toch maar te lezen. “Hoi Lena, wil je succes wensen vandaag met je turnen! Sms je mij als het over is? X” What the fuck was dit? Bill die met 2 verschillende gsm’s aan het werk was? Dit kon toch niet? Helemaal overrompeld las ik het 3de berichtje, opnieuw van het nieuwe nummer, maar nog gisteravond gezonden. “Hey, wil je gewoon even zeggen dat ik vandaag koester. Heb je graag Lena! X” Oké, dit was echt weird!! Waarom klonk dit meer als Bill, en het eerste berichtje totaal niet? Een raar en onbeschrijfbaar gevoel woelde door m’n hele lichaam. Was er nog iemand anders die mij smste? Of was het Bill alleen? Dat kon toch niet?? Bill zou toch geen zo’n verschillende berichtjes sturen, of wel soms? Ik schudde m’n hoofd en knipte toen het laatste smsje aan. Opnieuw het nieuwe nummer. “Wenn du nach mich greifst, dann halt ich dich! X” Ow boy, dit was echt wel Bill! Djeezes, wie was die ander dan? Ook Bill of niet? M’n gedachten stopten vrijwel meteen toen de deur openvloog en Mona fluitend binnen wandelde. Haar kwaadheid was blijkbaar weggespoeld met het water want ik kon geen donderwolkje boven haar hoofd bespeuren. Ze gooide zonder enige commentaar alles in haar koffer en klikte hem dicht. “Gaan we dan maar eens het beste van onszelf gaan geven?”, lachte ze. Ik knikte, nam m’n rode zak beet en liep samen met haar naar de gang. De deur die in het slot viel, was het laatste dat ik me zou bijhouden uit dit hotel. *** De zenuwen gierden echt de pannen uit! Met bezwete handen staarde ik naar de overige meisjes in mijn categorie, ze waren best wel goed. Maar hier en daar merkte ik op hoe ze een steek lieten vallen, iets wat ik nooit deed. Ik stond in de club bekend als “Miss Precies”, ik kon er niet tegen als iets niet afgewerkt was tot in de puntjes. Al was het maar een armzwaai, of een teen dat niet voldoende uitgestrekt was. Alles moest perfect, één verkeerde beweging kon er meteen voor gaan zorgen dat het geheel zodanig lomp toonde! Ik huiverde toen m’n naam afgeroepen wordt en adem snel in en uit. “Kalm Lena, je doet het best goed!”, hoorde ik de stem van Ludo vaag op de achtergrond. Ik liep als het ware door een waas waar geen geluid doorheen kon, alsof ik de enige persoon in de ruimte was. Alle verstand op nul, en gewoon doen waar ik goed in was: turnen. Alles leek in slow motion te verlopen, tot op het moment dat de top van m’n teen de springvloer aanraakte. Toen ging alles snel. Ik begroette de jury zoals het hoorde en wachtte op het moment dat de muziek begon te spelen. Ik hield van deze oefeningen, niet alleen het turnen moest goed zijn, je moest ook nog eens een goede choreografie hebben! Ik liet alles los en begon langzaam rond m’n as te draaien, een piroutte was verplicht in deze stukken. De meesten vonden dit één van de moeilijkste zaken, ik vond het één van de leukste. Ik hoorde hoe mensen begonnen te klappen bij m’n perfect uitgevoerde balletklassieker en liep sierlijk naar een hoek in de vierkanten springvloer. Ik luisterde naar de muziek en zette op het gepaste moment af. M’n polsen drukten hard op de stof en ik voelde hoe ik terug omhoog stootte, m’n benen volgden zoals het hoorde en met een zelfzekere plof kwam ik galant terug neer. Ok, één goede reeks afgewerkt. Nog 3 te gaan. We moesten in diagonalen werken, dat is ons gezegd geweest nog voor de inschrijvingen begonnen. Dus liep ik al bewegend naar de andere hoek. Ik hield hier dus werkelijk van, alles tonen wat ik in me had! Ik ademde in en liep toen terug naar het midden waar ik opnieuw begon aan een reeks van flikflaks. Het zwevende gevoel was onbeschrijfbaar. Ik kwam zachtjes neer en sprong opnieuw op om m’n dubbele salto uit te voeren. Ik was best trots op mezelf, na jaren van hard werken en trainen kon ik eindelijk zeggen dat ik dit verdiende. Ik verdiende het om hier te zijn, op het kampioenschap in Nederland, waar mensen van verschillende nationaliteiten hun beste turnsters kwamen tonen. En ik zat daar ook ergens tussen, dat stukje onbenul waar m’n ‘ouders’ over spraken. Wel, dan zouden ze nog eens heel hard kunnen schrikken van me! M’n woede voor hen kookte opnieuw door m’n aders en ik haalde daar de kracht uit om m’n oefeningen nog beter uit te voeren dan al het geval was. Ik sprong hoog de lucht in en draaide opnieuw om m’n as, het gevoel dat ik door de wolken aan het zweven was… Ik kwam behendig terug neer na nog een schroef te hebben uitgevoerd. Ik liet me op de grond zakken en maakte nog wat bewegingen zoals Ludo me geleerd had. Er volgde nu nog één reeks en het was de moeilijkste van allemaal. Ik bleef even staan, mijn ademhaling ferm onder controle aan het houden. Dit mocht niet foutlopen, anders kon ik een eventuele medaille wel vaarwel wuiven! Ik zuchtte, staarde recht voor me uit en haalde Bill zijn gezicht voor m’n ogen. Een glimlach verscheen om m’n lippen en ik liep recht voor me uit. M’n handen steunden vrijwel meteen op de grond en ik liet me in een bolletje over de stof rollen om dan meteen terug af te stoten om verder te springen. Dit was mijn hoogtepunt, ik bleef hoog in de lucht hangen en maakte zoveel mogelijk salto’s als m’n lichaam me toeliet. ik voelde hoe ik begon te zakken en maakte me lang zodat ik zonder een lomp geluidje landde. Het was gelukt, alles was foutloos verlopen! Ik hijgde een beetje na door de inspanning, groette de jury nog eens en liep toen stralend naar Mona en Ludo. Die 2 waren apetrots, dat zag ik aan de manier waarop hun mond half open hing en hun ogen zo groot waren als bokalen. Ik wierp me in hun armen en werd bijna bedolven door warme knuffels. Dit deed zo goed, gewoon weten dat ze mij apprecieerden om wat ik kon. Ze geloofden in me en dat was eigenlijk alles wat ik nodig had. Vertrouwen in de persoon die ik was… Ludo loste me zodat ik nu geheel geplet werd door Mona. Subtiel dat ze was, krijste ze al haar euforie uit net naast mijn oor. “Whaaaaa Lena, dat was zo vet wat je hebt gebracht! Jij blaast die grieten gewoon weg met jouw kunsten! Djeezes, ik ben zo jaloers op je!!”, haar vrolijke stem galmde door de ruimte. Ik voelde hoe ik begon te blozen van al die complimentjes. Ze trok wild aan me en liet me kringetjes maken. Ze was trots op me, zo trots dat ze zelfs de woorden er niet voor vond. Ik genoot van haar aandacht en zij wellicht ook. *** Met een gouden medaille om m’n hals liep ik samen met Mona naar onze rugzakken, ons sportkledij werd er onzacht ingegooid en de rits met heel veel gevloek dicht gezipt. We mochten naar huis, ik had de gouden medaille in mijn categorie, Mona de zilveren in de hare. Zo fier als een pauw liepen we met z’n tweetjes door de zaal, zodat we er zeker van waren dat iedereen ons goed gezien had. Daar konden ze nog wel eens iets van leren! Ik grijnsde en merkte dat Mona net hetzelfde deed. “Wij zijn zo verdomd goed.”, gierde ze van het lachen. Ik bleef haar aankijken en slikte door toen haar gezicht versomberde. Haar ogen schoten wijd open en haar mond opende lichtjes. “Wa… wa wa, wat doen zij hier?”, stamelde ze zonder haar blik af te scheuren. O-oh, dat betekende niet veel goeds. Ik draaide m’n hoofd langzaam en liet m’n ogen over de gehele ruimte glijden. Alles werd koud in me, werkelijk alles. Daar stonden ze dan, m’n vader en m’n moeder! “What the fuck!”, vloekte Mona maar ik luisterde niet. Wat hebben zij hier in godsnaam te zoeken?! Stelletje barbaren! Eerst zwegen ze in alle talen over me en nu halen ze het in hun hoofd om naar hier te komen en mijn moment te gaan verkloten? Wie dachten ze wel dat ze waren? Ik liep met grote passen in hun richting, nog twijfelend of ik hen een klap zou gaan verkopen of niet. Ze keken vragend naar me en om hun mond hing een angstige trek. Ik stopte zo’n meter voor hen, blazend en hijgend van woede. “En wat komen jullie hier doen?”, brulde ik hard. “Is het nog niet genoeg dat jullie me verwoest hebben? Moeten jullie dit hier nog ook gaan verpesten?” Ik hield het niet meer uit, ze moesten hier weg! Gewoon hun gezicht was om te kotsen. M’n moeder die haar had opgemaakt, ja alsof dat zou helpen te vermommen dat ze een echte feeks was ofzo? En m’n vader, godverdomme, zijn nonchalante grijns op z’n gezicht zou snel gaan vervagen als hij niet ophoudt met naar me te staren. “M’n meisje is knap geworden.”, zei hij zwoel terwijl z’n ogen m’n hele lichaam afraasden! Gadver, de klootzak! “Ik ben je meisje niet, nooit geweest! Dus bol het af, voor ik jullie buiten schop!”, m’n stem klonk gevaarlijk agressief. Ik voelde een hand op m’n schouder en besefte dat Mona erbij was komen staan. Samen stonden we sterk, al moet ik toegeven dat ik nu al goed bezig was. Niets in mij kon hen vergeven, niets! Het zou hen niets helpen dat ze me terug opzochten, ik had hen niet nodig! Ik had hen verdomme nog nooit nodig gehad, en nu het opnieuw beter met me ging nog minder… “Waar halen jullie het verdomde lef?”, siste ik door m’n tanden. M’n moeder sloeg haar handen voor haar mond en slaakte een kreetje. Ja, goeie zet, alsof je nu denkt dat ik je om je nek val en je knuffel! Mooi niet!! M’n vader lachte nog steeds en z’n blik bleef hangen op m’n borsten. “Het spijt me schatje, als ik had geweten wat een heet ding je zou worden…” Godverdomme! Ik ging naar hem toe springen maar Mona was me voor. “Verdomde klootzak, ik sla op je bek als je hem niet houdt! En ga weg voor ik er de politie bij haal.”, haar stem klonk giftig. Hij sloeg eindelijk z’n ogen neer en sloeg een arm om de schouders van dat ding dat zichzelf m’n moeder noemt. “Komaan Lena, geef ons een kans…”, huilde ze nu bijna. Het ontplofte in m’n hoofd en ik trilde van de adrenaline dat door m’n lichaam raasde! “Een kans? Jullie vragen mij een kans? Waarom zou ik die geven? Waarom halen jullie het in dat miezerige hoofd van jullie dat ik jullie als ouders wil? Heb ik dat nog niet duidelijk genoeg gemaakt? Moet ik het nog eens herhalen? Hm?”, ik kwam dreigend op hen af en zag hoe ze een stap achteruit zetten. Ik balde m’n vuisten. “Laat ik heel duidelijk zijn, ok?! Ik haat jullie! Ik verafschuw jullie! Jullie zijn niets in m’n ogen, niets behalve een hoopje onbenul. Jullie zijn het niet waard jezelf een mens te noemen.”, ik spuwde bijna bij die laatste woorden. Mona kneep zacht in m’n hand, ze wist maar al te goed wat die mensen met me deden. Ze maakten een ander iemand van me, iemand waar je haast bang van kunt worden. En ik zweer het je, als ik de kans had om hen te slaan, zou ik dat met heel veel plezier doen! Maar Mona hield me tegen, ze hield m’n woede onder controle. Alleen zij, zonder een woord te zeggen, alleen zij kon het. Ik keek kwaad in hun ogen, en walgde van mezelf toen ik m’n eigen er in herkende. “Jullie gaan nu weg, nu meteen.”, ik klonk kalm, maar dat was minder waar. Alles in m’n lichaam stond in vuur en vlam en de minste aanzet van hen zou ervoor kunnen zorgen dat ik ontplofte. Ze moesten gewoon verdwijnen, iets waar ze heel goed in waren. “Ga jullie gelogen leventje weer gaan oppikken. Ik ben het zat! Ik ben jullie dochter niet en jullie zullen nooit m’n ouders zijn… Jullie zijn niets!”, op dat moment kraakte m’n moeder en ik zag hoe hij haar achterna dook op de grond. Hij richtte zich op en keek me vol walging aan. “Je zou je moeten schamen!”, brulde hij. Ik fronste m’n wenkbrauwen, slechte zet vent, heel slechte zet. Mona voelde het. Alle woede ontsnapte uit m’n lichaam toen ik opnieuw begon te tieren. “Ik moet mij schamen? Godverdomme! Wie laat er hier hun dochter vallen als een baksteen omdat ze niet gewenst was, hm? Ik in geen geval! Nee, een bende hypocrieten die geen greintje respect hebben voor me. En dan komen jullie naar hier en verwachten jullie dat ik m’n armen wijd openhoud. Zijn we nu niet een klein beetje naief?”, ik rilde en voelde nauwelijks hoe m’n beste vriendin me in bedwang probeerde te houden. M’n moeder stond recht en keek me smekend aan. “Toe Lena, het spijt ons!”, djeezes welk deel verstonden ze niet aan ‘ik haat jullie?’ Ik krijste het nu werkelijk uit en merkte hoe Mona aan de grond genageld stond. “GA WEG, GA GODVERDOMME WEG!”, ik brulde en tierde alles uit me. Ze leken het door te hebben! Mona sloeg voorzichtig haar armen om m’n middel en trok me tegen haar aan. Door een waas van tranen zag ik hun gedaantes door de deur verdwijnen. “Ssst lief, het is goed. Huil maar eens uit.”, zei ze zacht. Ik kraakte helemaal en begon onophoudelijk te snikken. Alle wonden die ze hadden aangebracht, waren opnieuw opengereten en begonnen te bloeden zoals vroeger. Alle angst die ik had ervaren toen ik jonger was, keerde terug en nam mij helemaal over. Het was hen gelukt… Opnieuw! Waarschijnlijk lagen ze nu plat van het lachen om hun overwinning. M’n hart brak en versplinterde in hele kleine stukjes. Alles wat ik in de afgelopen jaren heb opgebouwd met m’n grootouders en Mona, viel uit elkaar en kwam met een harde klap op de grond. Ik plantte m’n nagels hard in m’n onderarmen en bleef hard drukken totdat ik door de huid zat. Vijf kleine wondjes, aan elke kant van m’n armen, verschenen op m’n broze huid. Het was hen opnieuw gelukt… Ik sprong recht en liet Mona achter. Ik moest Bill bellen, het moest gewoon. Iets in me wou het hem vertellen, iets in me wou het kwijt. Alles wat ik nu nog overhad, zou ik met hem delen. Dan zou hij me kunnen helpen doorheen m’n moeilijke fase. Bill zou me helpen, net zoals Mona. Ik griste m’n gsm uit mijn tas en tikte het vertrouwde nummer in. Ik beet op m’n lip toen die overging. Hopelijk nam hij nu op, want ik wist niet meteen wanneer hij opnieuw het podium opmoest. Hopelijk hoorde ik straks z’n stem want ik wist nu al dat ik nooit meer de moed zou hebben om het hem op een ander moment te gaan vertellen. Het moest nu of nooit… M’n hart sloeg een tel over toen opgenomen werd. Met ingehouden adem luisterde ik. “Hallo mit Tom?” M’n mond viel open en m’n gsm viel met een harde dreun op de grond. Tom??

8. Verwarring alom

Door de ogen van Tom: Shit, was dat nu Lena die belde? O-oh, dat kon nu toch niet? Dan had ik me nu zopas verraden… Ze heeft meteen na m’n stem gehoord te hebben afgehaakt, dit betekende niet veel goeds. Ze geloofde dus echt wel dat ik Bill was, gezien haar reactie. Oh God, wat moest ik nu weer gaan doen? Ik bleef staren naar het kleine schermpje van m’n gsm en merkte nauwelijks op dat de jongens naar me aan het kijken waren. “Wat is er Tom, je ziet eruit alsof je een geest hebt gezien.”, Georg brulde alweer van het lachen. Die gast was niet te schatten, om alles lachte hij gewoon. Ik lachte somber terug, keek met opzet niet naar Bill want ik wist dat ook hij smste naar haar. Hij had me zelf al toevertrouwd wat hij voor Lena voelde, en dat was heel wat. Gh, waar was ik nu alweer aan begonnen? Gustav begon te trommelen op z’n benen en sprong toen plots op. “Ik ga maar even naar buiten, frisse lucht nodig.” Hup en weg was hij. Georg merkte waar dit naartoe ging en liep onze drummer al snel achterna. Dit was nu niet bepaald wat ik wou, zo met Bill alleen op de kamer achterblijven. Want dan zou hij met me beginnen praten, en alles uit me sleuren, zelfs de dingen dat nu niet bepaald lief waren tegenover hem. Zoals mijn bedoelingen met Lena bijvoorbeeld. “Tom, waar ging dit over?” God, daar gingen we… “Gewoon, verkeerd verbonden.”, probeerde ik maar. Dat klonk op zich al zodanig ongeloofwaardig dat ik meteen spijt kreeg van m’n antwoord. Zijn beroemde frons om z’n wenkbrauw kwam opsteken en hij keek me strak aan. “En nu de waarheid Tom.”, zijn stem klonk al even kalm als altijd. Ik haatte dit, ik haatte de manier waarop Bill met me praat. Hij weet wanneer ik lieg of wanneer ik moeite heb om iets te verbergen. Zoals nu dus. Verdomme, Tom, waarom doe je dit toch altijd? Jezelf zo in de nesten werken? En hoe moest ik dit nu gaan zeggen, dat ik smsjes stuurde naar Lena zonder dat hij ervan afwist? Dan zou hij doorhebben dat ik in z’n gsm heb geneusd… Ik ging me recht zetten en keek nog steeds niet naar hem. Hij zou zo zien dat ik iets voor hem verzweeg. Bill was daar een krak in, raar maar waar. Noem het een band tussen tweelingen, noem het een zesde zintuig, noem Bill een paranormaal iemand, I don’t care want het is freaky. Hij tikte onbewust met z’n nagels op de rand van het bed. Het geluid alleen al was voor mij een teken om te gaan ontploffen. Bill deed mij dood als hij wist wat ik achter z’n rug aan het forceren was. Misschien moest ik het maar voor mezelf houden, om zowel m’n vel te redden als dat van hem. Hij zou het mij nooit kunnen vergeven moest ik met Lena weglopen… En toch, toch leek ze het allemaal waard. Iets in mij verlangde zo hard naar haar dat zelfs m’n angst voor Bill niet groot genoeg leek om ermee te stoppen. Misschien moest ik gewoon maar zeggen dat ze gebeld had, en verder niets. “Tom?”, zijn stem klonk wat gemener nu. Het duurde anders nooit zolang voordat ik met hem begon te praten, dus hij voelde ook wel aan dat ik ferm aan het nadenken was over wat ik nu zou gaan zeggen. “Het was Lena.”, voila het was eruit. Wel niet meteen op een gepaste manier, maar kom. Hij wipte meteen van het bed en kwam naar me toe. “Lena? Wat was er dan met haar?”, je hoorde hoe z’n stem omsloeg. Shit, Lena was dus echt wel een gevoelige snaar bij hem… Hij vroeg zelfs niet eens hoe zij aan m’n nummer geraakt was! Alleen zij was nog belangrijk voor hem. “Tom, kom op nou!”, hij smeekte nu bijna. “Ze heeft niets gezegd Bill.” Hij liep terug naar het bed en leek heel diep weg te zinken in gedachten. Damn, als hij nu maar niet te ver begon te zoeken! Dan zou hij meteen doorhebben dat er hier iets niet klopte… Met benauwde ogen staarde ik hem aan, en hoopte dat hij niets te weten zou komen. Het zou gewoon zijn hart breken. Misschien kon ik er nog een draai aan geven als hij verder vroeg. En dat deed hij ook. “Maar Tom, waarom belde ze jou?” Ow, here we go… “Ik bedoel, Mona heeft haar gsm-nummer toch alleen maar aan mij gegeven? En aangezien jij nooit alleen bent geweest met Lena, kun jij haar nummer toch niet hebben? Of je moe…”, hij stopte en keek me doordringend aan. “Tom? Heb jij m’n gsm doorzocht?”, hij klonk nogal kwaad. Ik sloeg m’n ogen neer bij het zien van z’n blik en staarde naar de toppen van m’n witte schoenen. “Ja dus! Waarom Tom, waarom?”, hij klonk een tikkeltje wanhopig. Alsof hij nu besefte dat hij geen kans meer bij haar maakte, als ook ik haar achterna zat. Hij ging verder. “Je weet verdomme goed genoeg hoe ik over haar denk, en toch doe je dit?! Waarom nou?” “Bill ik- “Nee Tom, kan het jou dan totaal niet schelen dat ik dit meisje echt graag heb?”, ja daar was het dan. Verdomme, waarom vielen we ook altijd op dezelfde meiden? “Bill, luister nu even ok?!”, dat klonk blijkbaar heel indrukwekkend want hij hield zijn mond. Hij ging zitten en keek me aandachtig aan. Het leek wel alsof ik een mondeling examen moest afleggen… “Wel, ja euhm…”, ik stamelde bij het zien van zijn houding, zijn armen sterk tegen z’n lichaam gedrukt en een expressie op z’n gezicht om U tegen te zeggen. Blijkbaar was ik hem wel een hele uitleg verschuldigd. “Welleuh, ik heb inderdaad haar nummer in je gsm gezocht Bill. En ik heb haar gesmst. En waarschijnlijk dacht ze dat jij het was… Ze heeft niet naar mij gebeld in de veronderstelling dat ik het was Bill, ik geloof dat ze met jou wou praten.”, daar sprak ik wel de waarheid. Lena heeft naar m’n nummer gebeld in de veronderstelling dat het Bill was. Ze wou hem spreken, niet ik. Misschien moest ik me er toch maar gaan bij neerleggen dat Lena overduidelijk meer steun enzo had aan Bill. Misschien was zij wel meer iets voor hem dan voor mij. “Het spijt me Bill, ik wist niet wat me bezielde.”, ik liet me tegen de muur naar beneden glijden en zag hoe hij nog steeds op dezelfde manier naar me keek. Ok ja, ik zou het ook niet graag horen, maar ik was nu toch tenminste eerlijk met hem of niet soms? “Het is niet alsof ik haar al gekust heb enzo!”, verdedigde ik mezelf nu. Hij sloeg z’n armen in de lucht en sprong recht. “Tom, daar heeft het niets mee te maken! Snap het nu toch eens? Jij doet je voor als mij om aandacht te krijgen van haar, terwijl ik hier m’n uiterste best doe om haar voor me te winnen. Is dat nu zo moeilijk om te begrijpen? Ik vertrouwde je, ik vertrouw je in alles wat je doet, en dan lap je me dit? Wat is er mis met jou?”, gilde hij hysterisch. Djeezes, moet hij altijd zo lichtgevoelig zijn over alles? “Ik zeg dat het me spijt ok?”, brulde ik nu terug. Ik had geen zin om ruzie te maken over een meisje. En zeker niet met Bill! Ik schrok een beetje op toen hij hard tegen het bed schopte en snel naar de deur liep. “Bill? Wat ga je doen?” Hij draaide z’n gezicht om en keek me raar aan. “Haar bellen, wat anders?” *** Door de ogen van Lena: Oh my god, was dat nu Tom die opnam? Dus het was hij dat mij die andere smsjes stuurde? Godverdomme, waarom deed hij dit nu? “Lena, wat is er?”, Mona stond naast me en keek nogal overstuur naar de gsm die in de grond lag. Ik geloofde het nog steeds niet. Speelden die jongens een spelletje met mij of wat? “Heb je Bill gebeld, lief?”, ze klonk uiterst zacht. Alsof ze bang was dat ik uit m’n kraam zou schieten door wat er zopas gebeurd was. “Mona, al die smsjes waren van Tom!”, fluisterde ik moeizaam. Behalve die andere 3 van het andere nummer, dat moest Bill geweest zijn. “Waaaaaat?”, riep ze luid. Ze gilde dramatisch en leek zichzelf toen opnieuw onder controle te krijgen. “Hoe weet je dat?”, ging ze nu rustiger verder. Ik slikte door. “Ik belde het nummer dat mij het meest vertrouwd leek, in de overtuiging dat het Bill was. Maar het was Tom die opnam.”, ik stamelde en was nog compleet van de kaart. Veel tijd had ik niet om me te herpakken want ik hoorde hoe m’n gsm begon te trillen. “En wie mag dat nu weer zijn?”, mompelde ik. Zonder kijken drukte ik op het groene telefoontje. “Hallo?”, was m’n enige antwoord. “Lena? Ben jij dat?”, het klonk als Bill. Eventjes wist ik niet meteen wat te zeggen. “Euh ja…”, bracht ik er moeilijk uit. “Oh god, ik ben op de hoogte van de situatie rond Tom. Het spijt me echt! Ik had er geen idee van, geloof me.”, eerlijke woorden galmden door m’n schedel. Ik glimlachte, hij flipte dus al even hard als ik bij deze omstandigheden. “Het is goed Bill.”, zei ik zacht. Hij giechelde een beetje nerveus. Aaah, hij was veel te schattig! En eerlijk gezegd voelde het wel goed aan dat hij me belde, dat toonde aan dat hij met me begaan was. “Lena?”, zijn stem smeekte bijna. “Euh ja?”, ik wist wat hij nu zou vragen. “Waarom wou je me spreken?”, zie je wel. Ik glimlachte, maar besefte al snel dat hij het toch niet kon zien. “Is er iets gebeurd tijdens het turnen?”, oh hij herinnerde het zich nog dat ik vandaag een kampioenschap had. “Bill, kunnen wij in de komende dagen even afspreken? Ik moet je iets vertellen.”, ik weet niet waarom ik het zei, maar het floepte er gewoon uit. Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn, wellicht had hij dit totaal niet van me verwacht. “Euh, ja graag. Als jij dat wilt!”, hij klonk al wat meer ontspannen. “Heb je een voorstel?”, vroeg ik meteen. Met zijn drukke agenda enzo wist ik ook niet meteen wanneer hij een beetje tijd voor me had. “Lena, waar ben je vanavond?”, het was nu mijn beurt om uit de lucht te vallen. “Euhm, in België… Waarom?” “Komt goed uit, wij hebben morgen een concert in België, in vorst. Dus we zijn hier nu al. Zie je een mogelijkheid om in Brussel te geraken?” Wauw, dit was best freaky! Alsof alles voorbestemd was dat ik de jongens, vooral Bill, zo snel terug zou zien. Hmm Brussel, dat was een uurtje rijden van waar ik woonde. Dat moest wel lukken. “Ja, da’s goed. Het lukt me wel.” Hij lachte opnieuw, blijkbaar vond hij het wel leuk om me opnieuw te zien. “We verblijven in de Conrad, is dat een probleem voor je?” De Conrad? Wow, dat was zowat het meest luxueze hotel in Brussel… “Of heb je liever dat we iemand om je sturen?”, zei hij snel toen hij geen antwoord terug kreeg. “Nee, nee, ik red het wel.” Ik wou niet dat ze me kwamen ophalen, ze hoefden niet te weten waar ik woonde. “Ok, zie ik je om 19 uur?”, hij klonk nu al opgewonden. Ik bekeek eerst m’n uurwerk. Het was nu al 16.30, dus een uur naar huis, dan nog douchen en eten. “Bill, mag het ook wat later?”, vroeg ik toen ik besefte dat dit nogal krap was qua tijdslimiet. “Oh, ben je nog in Nederland misschien?” “Ja, eigenlijk wel.”, gniffelde ik. “Ok, geen probleem. 20uur dan?” “Heel goed, zie je vanavond Bill.”, ik keek er wel naar uit. “Tot vanavond Lena, en nog eens sorry voor die affaire met Tom!” “Geeft niets, echt waar. Dag Bill.”, zei ik nog snel voordat ik op het rode telefoontje drukte. Ik draaide me om en zag Mona lachen. “Wat?”, vroeg ik verbaasd. “Nou, dat was dus zeker wel Bill hé.”, giechelde ze terwijl ze een kansje zocht om me te porren. “Ja, dat was Bill. En hou er nu maar over op!”, vuurde ik terug. Ok, die was niet echt gepast. “Het spijt me Mona, maar het wordt me een beetje te veel.”, verontschuldigde ik me. Ze sloeg al glimlachen een arm om me heen en trok me tegen zich aan. “No worries, ik weet dat je het niet zo bedoelde. Wat denk je? Gaan we naar huis?” *** “Tot morgen Lena?”, ze wuifde me na in het busje. We waren net aangekomen bij het huis van m’n grootouders, om daarna de rest van de meisjes thuis af te droppen. Ik zwaaide terug. “Tot morgen Mona!”, lachte ik. Het busje scheurde weg en verdween achter de bocht. Met grote passen liep ik naar de achterdeur van het huis en gooide de deur open. Zoals gedacht rook het al heerlijk naar het lekkere eten dat m’n oma maakte. “Hee Lena, proficiat hé meisje!”, m’n opa had me opgemerkt en repte zich naar me. Hij omhelsde me met zoveel liefde dat ik ontroerd raakte door dit simpele gebaar. Ik loste hem en toonde trots de gouden medaille dat nog steeds rond m’n nek hing. “Ludo vertelde me dat je ze allemaal knock out sloeg met je turn-trucs.”, hij was apetrots. Dat zag ik aan z’n blinkende oogjes. Want zelfs al naderde hij de 70, hij zag er nog steeds levendig uit en in de fleur van z’n leven. Het was een pracht van een vent, ééntje die mij meer liefde gaf dan m’n ouders samen zouden kunnen geven. Ook m’n oma kwam me feliciteren met het goede nieuws. Ze waren formidabel en ik kon me niet meer inbeelden dat ik hen niet meer zou hebben. Ze deden werkelijk alles voor me. M’n opa ging terug zitten en keek me op een rare manier aan. “Is het waar dat Frank en Anita in Nederland waren?”, vroeg hij bedeesd. Hij noemde ze altijd bij hun naam, niet als m’n ouders. Ik knikte stroef en deed teken dat ik niet over wou praten. Die mensen verdienden het niet dat ik me opnieuw zou gaan opwinden. “Ga je maar douchen schat, dan zorg ik dat het eten klaar is binnen een halfuurtje.”, m’n oma was een schat. Ik liep recht naar de trap toen ik realiseerde dat ik hen nog iets moest vertellen. “Oja, ik ga vanavond naar Bussel. Is dat een probleem voor jullie?” “Naar Brussel?”, vroeg m’n opa nogal verbaasd. “Ja, nogal onverwachts maar wel noodzakelijk.” Ze knikten allebei, ze wisten heel goed waar het over ging. “Geen probleem schat, dan zorg ik wel dat de auto klaar staat voor je.” “Dank je.”, en ik drukte een gemeende kus op hun wang. Ik liep snel door naar boven, greep een strakke jeans en een donkerrode tshirt uit m’n kast en tsjokte naar de badkamer. Ik mocht niet te veel tijd verliezen dus sprong ik al snel onder het warme water. Het deed me goed, het water leek al die gevoelens voor Frank en Anita uit m’n lichaam stromen. Ik wou er niet meer aan denken! Nu toch even niet meer, aangezien ik straks alles aan Bill zou gaan vertellen. Ik glimlachte om de manier waarop hij tegen me aan het flippen was om Tom. Hij wist het echt niet, dat stond vast. Het water stopte met stromen toen ik de knop dichtdraaide en al snel had ik een handdoek om me heen geslagen. Ik haaste me, zodat ik nog rustig kon eten om daarna meteen naar Brussel te vertrekken. In m’n lievelingskleren racete ik naar beneden. Het rook nog beter dan daarstraks. Met het water al in m’n mond ging ik op m’n vertrouwde plaatsje gaan zitten. “Ziezo, eet maar snel wat.”, zei ze zacht. Het was m’n lievelingsgerecht: tagliatelle met scampi in kurriesaus. Ik smakte er gretig op los, merkte maar half op hoe m’n grootouders naar me lachten. M’n oma was er één uit de duizend, net zoals m’n opa. Ik sprong op, plaatste mijn bord netjes in de vaatwasmachine en liep terug naar de gang om m’n jas te gaan halen. “Heb je nog iets nodig liefje? Geld ofzo? En kom je vanavond terug of blijf je daar?”, hun vragen waren allemaal tekens van bezorgheid. “Euh, ik weet het nog niet. Ik stuur wel een smsje ofzo.”, zei ik verbaasd. Bill had niets gezegd over blijven slapen enzo, dus veronderstel ik dat ik terug naar huis kwam. “Wees voorzichtig oké?”, zeiden ze nog snel terwijl ik de sleutels van de tafel griste. Ik knikte en liep naar de achterdeur. Met een smak viel die dicht. Opa had woord gehouden, de auto stond al klaar. Je vraagt je nu waarschijnlijk af ofdat ik al in auto mag rijden hé? Simpel antwoord: ja, ik heb m’n voorlopig rijbewijs! En met de handige GPS zou ik wel snel de weg vinden naar het hotel! Ik vertrok en reed constant door. Ik ben me nauwelijks bewust van tijd, dus vraag me niet hoelang ik nog onderweg moet. Het enige waar ik aan denk is m’n verhaal dat ik aan Bill moet vertellen… Wat als hij mij niet begrijpt? Wat als hij totaal verkeerd reageert op wat ik ga zeggen? Gaat hij dan niet denken dat ik dit alleen doe om zijn aandacht te trekken? Om zijn medelijden? En wat zullen de andere jongens ervan zeggen dat ik zomaar afkom? Ik begin langzaamaan meer te twijfelen en heb zelfs de neiging om terug om te draaien maar dat gaat niet. Zeker niet als ik op het schermpje zie dat ik er bijna ben. Het moment van de waarheid dan maar. Voorzichtig rij ik de parking op en voel me meteen beschaamd als ik kijk welke auto’s hier staan. Allemaal van die dikkenek-wagens die veel te veel kosten… Uiteindelijk vind ik nog een plaatsje om te parkeren tussen al die miljoenen euro’s. Onwennig zoek ik m’n weg naar de inkom van het ontzettend grote hotel. Djeezes, hoeveel moet dit ding niet gekost hebben? Ik keek werkelijk m’n ogen uit, dit was niet meteen een hotel binnen mijn prijsklasse vermoedde ik. De ingang kwam voor me opgedoken en ik grijnsde toen een gedaante tegen de muur stond. “Hoi Bill.”, giechelde ik zacht.

9. Slaapzacht

Met de toppen van m’n vingers raakte ik onbewust m’n wang aan, net op het plaatsje waar hij me had gekust. “Heb je al gegeten?”, vroeg hij me nu plots. We liepen naast elkaar in de grote hal van het hotel, en naar m’n vermoeden gingen we nu net het restaurant voorbij lopen. “Ja, thuis.”, antwoordde ik. Hij glimlachte en kwam wat dichter bij me lopen. Hij had waarschijnlijk niet door dat ik het had opgemerkt, maar niets was minder waar. “Zullen we dan maar naar m’n kamer gaan?”, stelde hij voor. Ik knikte alleen maar, mij maakte het niets uit waar we naartoe zouden gaan. M’n gedachten naar m’n verhaal waren veel belangrijker. Ik kon zelfs niet meer in volle overtuiging te zeggen ofdat ik nog het lef en de moed had om aan m’n verhaal te beginnen… “Heb je het goed gevonden?”, alweer Bill die mij probeerde aan te steken om te praten. Ik grinnikte, hij praatte al even veel als Mona, maar op dezelfde goeie manier net als zij. Daarom zorgde hij er voor dat ik me niet omdraaide en terug naar huis reed. “Uhu, gps is handig.”, lachte ik zacht. Hij keek me op een rare manier aan en draaide dan opnieuw z’n hoofd weg. Had ik iets verkeerds gezegd ofzo? “Bill? Heb ik iets verkeerds gezegd?”, ik moest het vragen. Hij drukte op het knopje van de lift en keek me toen glimlachend aan. “Nee, ik besef nu pas dat je hier werkelijk naast me staat.”, z’n stem klonk verlegen. En ergens kon ik daaruit wel opmaken dat hij heel blij was om me terug te zien. We hadden allebei nooit kunnen denken dat we elkaar zo snel terug zouden ontmoeten. Waar m’n ouders toch nog goed voor waren, lijkt me. Hij keek me strak in de ogen, en hoewel ik dit uiterst creepy vond, had ik de moed niet om m’n blik af te wenden. Hij leek zo eerlijk tegen mij dat ik bang was dat hij zou kraken moest ik hem niet aankijken op dit moment. Hij glimlachte, heel zacht en nauwelijks zichtbaar… “Ik ben blij dat je hier bent.”, fluisterde hij toen hij wel heel dicht tegen me aan kwam staan. Zijn lippen raakten net de huid van m’n wang toen hij die woorden in m’n oor sprak. Fuck, m’n hart sloeg een paar tellen over! Wat was dit nu met mij? Waarom had ik nu zowat de grootste moeite om hem niet te gaan aanraken? Ik kreeg een warm gevoel door heel m’n lichaam en kon ervoor wedden dat ik wellicht zou beginnen zweten. Hoe deed hij dit? Niemand anders heeft mij ooit zodanig van m’n stuk gebracht dat ik genoot van een aanraking als dit. Ik verstijfde toen zijn handen m’n heupen aanraakten, om ze dan verder om m’n middel te schuiven. Hij gaf mij een knuffel… Zomaar, zonder enige reden. Z’n hele lichaam tegen het mijne en ik kon echt niet zeggen wie er van ons 2 het meest trilde op z’n benen. Hij, omdat hij eindelijk de stap gezet had om mij te omarmen? Of ik, omdat ik het best wel leuk vond? Anyway, we stonden beiden zodanig te trillen dat we elkaar wel moesten vastnemen. Ik voelde hoe hij me steviger tegen zich aantrok, waardoor ik nogal gedwongen werd om ook m’n armen om z’n tengere lichaam te slaan. Hij was echt mager! En toch gaf z’n lichaam zoveel warmte en liefde af… Althans dat was hetgene dat ik op dit moment voelde. Dit was niet bepaald een vriendschappelijke knuffel, toch niet vanuit zijn opzicht waarschijnlijk. We bleven nog even zo staan, hij met het gedachte dat dit voor eeuwig mocht blijven duren veronderstel ik. Hij liet me uiteindelijk los en ik kon het niet laten om hem speels aan te kijken. “Je bent inderdaad wel blij om me te zien.”, giechelde ik nerveus. Damn, wat gebeurde er met mij? Hoe kon hij mij telkens laten blozen, om de minst gevatte reden? Alsof het niets was? Hij knikte en sloeg z’n ogen neer. “Ik was gewoon bang, na die situatie met Tom, dat ik je nooit meer zou zien.”, mompelde hij voorzichtig. Het geluidje van de lift verstoorde ons kleine gesprekje op een wel heel ongepast moment. “Euhm ja ok, juist ja.”, stamelde hij compleet ondersteboven. “Zullen we dan maar?”, hielp ik hem. Z’n gezichtje was goud waard, de manier waarop hij schrok van het schelle geluidje, alsof hij terug in de werkelijkheid werd gezogen. Ok, één ding wist ik al voor 100% zeker: Bill was schattig als hij schrok. Ik trok hem mee in de lift, aangezien hij nog steeds niet bij z’n volledige positieven was en keek toe hoe hij met trillende vingers op het cijfertje 5 drukte. “Gelukkig bestaan er liften, ik ben als de dood voor trappen.”, hij lachte opnieuw en merkte m’n verbaasde gezicht. “Ik ben veel te lui.”, legde hij snel uit. Meteen begon hij opnieuw te giechelen en ik deed lekker mee. Veel te lui, nou dat kon je niet zien aan dat lichaam van hem. Ik vermoedde dat er geen grammetje vet aan hem hing, en dat je heel goed z’n ribben kon tellen. Nouja, beter zo dan ontzettend veel overgewicht, dacht ik. Gh djeezes Lena, waar jij nu aan denkt! Ja, kon ik het laten om niet naar hem te kijken? Hij moest maar zo verdomd mooi niet zijn… Hij zag het. “Ik kan er heus niet aan doen dat ik zo mager ben, ik eet nochtans veel en heel ongezond!”, giechelde hij. Ik antwoordde niet meteen maar knipoogde in de plaats. Alweer kreeg hij rode blosjes op z’n wangen en ik meende dat ik hem opgelucht zag blazen toen we op het vijfde verdiep waren aangekomen. Wellicht kon hij ze dan verbergen door zo snel mogelijk de lift uit te stappen. De schatterd! Hij stapte uit en ik volgde z’n voorbeeld. “Wow!”, m’n ogen werden opengetrokken bij het zien van de gang. Die had al meer luxe dan ik in heel m’n leven had gezien. Overal hingen mooie schilderijen, de grond was bezaait met waarschijnlijk heel duur rood tapijt, de deuren waren van echt klassehout en de lusters waren werkelijk prachtig. “Wacht tot je mijn kamer ziet.”, was het enige wat hij zei op m’n verbaasde reactie. Ok, dat kon ik wel gaan verwachten. Hij had er alle plezier in om zo te pochen met hun centen, en eigenlijk hadden ze wel gelijk. Waarom zouden ze in een krot van een hotel verblijven als ze de middelen hadden om een deftig hotel te boeken? Ik zou waarschijnlijk net hetzelfde doen. Ik botste tegen hem aan toen hij abrupt stopte bij het nummer 563. “Ik moet echt beter uit m’n doppen kijken.”, murmelde ik bij het besef dat ik ontzettend veel tegen die jongen aanloop. “Geeft niets.”, lachte hij. Hee, zijn tanden stonden een beetje schuin. En eigenlijk stoort het niet echt, ze waren sneeuwwit en heel verzorgd. Ik glimlachte, m’n vermoeden dat alles perfect moest zijn bij hem bleek te kloppen. Hij was best fascinerend om naar te kijken… “Ok, hier zijn we dan.”, hij haalde me uit m’n dagdroom met die woorden. Ik knipperde met m’n ogen omdat ik eventjes dacht in een droom te vertoeven, maar niets was minder waar. Deze hotelkamer was zowat de helft van het huis van m’n grootouders! Hij merkte het dat ik zodanig overdonderd was van deze kamer, dat hij me eerst even liet rondkijken. Man, noemen ze dit een kamer? Nu bevond ik mij in een soort living, aangezien er zowat 2 grote zetels stonden, een salontafel, een zitzak, een tv, een playstation, een bar, en een stereo-installatie! Daarnaast liep er een verhoogje waar een tweepersoonsbed stond, met immens mooie zijden stoffen aan de bovenkant, wat dus heel goed leek op een hemelbed. Dit was precies heaven op aarde… “Bevalt het u, mevrouw?”, vroeg Bill op zo’n gemaakt bekakte toon van een verkoper. Ik deed een stapje achteruit en kwam opnieuw tegen z’n lichaam aangebotst. In een reflex sloeg hij z’n armen rond me heen en zelfs al stond ik terug met beide voeten op de grond, hij deed de minste moeite om z’n armen terug weg te halen. En raar maar waar, ik liet het gewoon toe. “Euh ja, da’s nogal wat anders dan wat ik gewoon ben.”, zei ik eerlijk. Ik had dit echt nog nooit gezien, zoveel luxe in één simpele ruimte. “Dan heb je het beste nog niet gezien!”, fluisterde hij in m’n oor. De manier alleen al waarop hij het zei, liet mij huiveren en overal toverden er zich kleine bolletjes op m’n huid. Hij duwde me een beetje vooruit, nog steeds met z’n handen op m’n heupen en loodste me naar het raam. Met een brute kracht werd het venster opengetrokken en een scherpe wind sloeg in m’n gezicht toen hij me meenam naar buiten. Ik plaatste m’n handen op de afscherming van het balkon en keek rond me heen. Het uitzicht was werkelijk prachtig, zeker s’avonds met al die lichtjes. “Best wel romantisch hé.”, fluisterde hij opnieuw. Ik reageerde niet meteen, ik was niet naar Brussel gekomen om Bill te verleiden of om iets uit te lokken van zijn kant. Z’n hand streelde m’n onderrug en ik vermoed dat hij doorhad dat hij nu best even zweeg. Niet dat hij iets verkeerds had gezegd, maar ik wou gewoon even genieten van het moment. Waarschijnlijk één van de enige keren dat ik op zo’n hoogte zo’n mooi beeld voor me had. “Je houdt van alle kleine dingen hé?”, vroeg hij voorzichtig. Ik knikte en keek even in z’n ogen. “Ik geniet van het kleinste, aangezien grootse dingen meteen verdwijnen.”, antwoordde ik op z’n vraag. Hij ging zitten op één van de comfortabele tuinstoelen en stak het kaarsje aan dat op het lage tafeltje stond. Daarna sprong hij er terug uit en liep de kamer binnen. Ik liet me op mijn beurt in de andere stoel vallen en keek verbaasd op toen iets op m’n schoot gegooid werd. “Voor als je het koud moest hebben”, zei hij lief en ik liet het dekentje op me liggen. Vervolgens nam hij opnieuw plaats in zijn stoel. Het bleef even stil en ik voelde de spanning tussen ons hangen. “Wil je erover vertellen Lena?”, vroeg hij uiteindelijk bijzonder zacht. Ik staarde hem werkelijk aan, het was al behoorlijk donker buiten en zijn ogen verdronken bijna in het oranje licht van het kaarsje. Oh god, hij zag er zo knap uit… Maar daar kwam ik nu niet voor! “Ik euhm ja…”, het klonk allemaal moeilijk. En ik had alles in m’n hoofd opgeslagen, alsof ik een examen had of een toespraak moest houden, maar nu ik voor hem zat wist ik bijlange niet meer hoe en waar ik moest beginnen. “Lena?”, zijn stem leek van heel ver te komen want het was een mengeling tussen fluisteren en een schor geluidje. Hij kruiste z’n armen over zijn lichaam en keek me geïntresseerd aan. Ik opende m’n mond maar er kwam niets uit. Bill nam opnieuw het woord bij het zien daarvan. “Ik besef ook wel dat er een reden moet zijn om je manier van doen. Het zou ons beide helpen als je me kunt vertellen wat er precies gebeurd is. Weet alleen dat ik je nooit zou dwingen om te praten.”, hij klonk zo eerlijk dat ik hem meteen zou kunnen knuffelen. Nu was ik wel overtuigd, Bill wou me echt leren kennen. En dan niet op een oppervlakkige manier, maar op een diepgaande. Ik knikte en hij glimlachte zachtjes toen hij me zag zuchten. Ik moest het hem vertellen, voor mezelf en voor hem. “De reden waarom ik niet wou dat je mij kwam oppikken daarstraks, is dat ik bij m’n grootouders woon.”, voila ik was begonnen. “En niet omdat het tijdelijk is, of omdat m’n ouders gestorven zijn. Ik heb geen ouders…”, praten over die mensen was niet meteen gemakkelijk. Hij keek me alleen maar aan, niet op een minachtende manier of op een verbaasde manier, hij luisterde alleen maar. “Ze hebben me nooit gewild, omdat ze vonden dat ik anders was. Niet zoals de kinderen van de buren die constant speelden en lachten. Ik zonderde mij een beetje af en leek constant in mezelf gekeerd.” Hij knikte en likte even zijn lippen, al denk ik dat dit proces volledig onbewust was. “Ik geloof dat ik 7 jaar was toen m’n vader me voor de eerste maal sloeg, en ik herinner me nog goed om welke reden. Kaatje, het meisje van de overburen wou met me spelen maar ik had kort geantwoord dat ik niet wou. Toen hij me vroeg waarom, zei ik dat het een raar meisje was. Voor hem was dit blijkbaar een reden om me een klap te geven. Van die dag ging alles bergaf, m’n ouders gingen veel meer alleen weg zonder zich iets van me aan te trekken. Steeds weer kwamen ze halfdronken thuis, en kreeg ik nog meer slagen omdat ik niet gezorgd had dat ze iets te eten hadden. Ik was toen 7 jaar, kun je dat geloven?”, ik sloeg m’n ogen neer bij het terug ophalen van die vreselijke herinneringen. Bill keek me vol medelijden aan en leek niet meteen weten wat te doen. Dat hoefde ook niet, gewoon het feit dat hij oprecht naar me luisterde betekende al zoveel voor me. “Toen ik 10 werd, net op m’n verjaardag, waren ze verdwenen. Geen kaartje, geen geschenkje, geen snoepje, niets. Ik heb ze een hele dag niet gezien, een hele dag heb ik alleen doorgebracht. S’avonds laat kwamen ze thuis, lamdronken en niet meer in staat om zinvolle praat uit te kramen. Op die avond hebben ze me voor het eerst verteld dat ze nooit een kind gewild hebben, dat ik een ongelukje was die alleen maar problemen met zich meebracht. Ze hielden niet van me, en dat zouden ze nooit doen…”, ik stopte even toen ik merkte hoe m’n tranen hoorbaar in m’n stem klonken. Bill keek me nog steeds verslagen aan, zijn handen slap op z’n knieën en ik merkte hoe z’n ogen blonken door de opkomende tranen. Ik keek toe hoe hij plots rechtstond, zijn stoel vastnam en die naast de mijne plaatste. Hij ging terug zitten en nam m’n beide handen vast. Hij zweeg, geen woord viel over z’n lippen en ik was er niet droevig om. Want als hij zou praten zou ik nooit meer de moed hebben om de draad op te pikken. “Op mijn 13e hebben ze mij naar het CLB gestuurd, ze vonden me zodanig gek dat ze mij niet meer onder controle konden houden. Dat vertelden ze tenminste tegen die psychologen, de waarheid was een pak anders. Hun doel was dat die mensen mij als een probleemkind zouden bestempelen zodat ik in een instelling zou geplaatst worden. Dit was dus niet het geval, en ik kwam terug thuis. Iets wat hen niet meteen zinde. Ze sloegen me vaker en steeds harder. Ik heb nog nooit zoveel gehuild als toen, vandaar komt m’n idee dat huilen je niet helpt als je in de problemen zit. Niemand heeft ooit naar me uitgekeken als de tranen over m’n wangen liepen…”, ik snikte doorheen m’n gemengde gevoelens en merkte hoe de jongen naast me langzaan dichterbij kwam. Z’n warme vingers streelden m’n betraande wangen en hij veegde ze zachtjes weg. Hij, Bill, aanschouwde m’n tranen en wou ze van me wegnemen. Hij wou me helpen, hij keek naar mij en liet me niet in de steek nu ik huilde. Naast Mona was hij de enige die dit ooit heeft gedaan voor mij. Ik sloot m’n ogen toen zijn vingers de mijne vastgrepen en ik zuchtte. Met bibberige stem ging ik verder. “Ik liep meer en meer weg van thuis, en ze merkten het niet eens. Ik verkende m’n grenzen in de hoop dat ik iets te ver ging, en steeds opnieuw besefte ik dat er iets moest zijn dat mij zou kapot maken. Er moest iets zijn dat voor mij de druppel was, maar dat bleek er niet meteen te zijn… Op een dag ben ik thuis vertrokken, en ben bij m’n grootouders beland. Daar verblijf ik nog steeds.” Pas nu opende ik m’n ogen en schrok toen hij me ontzettend lief aankeek. Hij leek aan de ene kant blij dat ik zo open met hem was, aan de andere kant had hij dit waarschijnlijk liever niet gehoord. “En waarom vertel je mij dit nu, is er iets gebeurd daarstraks tijdens het turnen?”, hij klonk zowel bezorgd als geïntresseerd. Ik knikte en staarde naar zijn vingers die nog steeds m’n handen vasthielden. “M’n ouders waren er ook.”, mompelde ik. Ik zag hoe z’n mond openviel van verbazing. “Waar halen zij het lef vandaan?”, siste hij. Meteen daarop sloeg hij z’n hand voor z’n mond en keek me raar aan. “Sorry, dat was niet m’n bedoeling.”, zei hij al blozend. “Nee, je hebt gelijk.”, reageerde ik snel, misschien een beetje te snel want hij bleef even naar me staren. Ik weet niet wat me bezielde, maar plots schoten m’n handen naar de zijne. Hij grijnsde om mijn daad en gleed soepel met z’n duimen over mijn handpalm. “Je hebt gelijk Bill, ik ben echt uit mijn dak gegaan daarstraks. Ik bedoel, hebben ze mij nog niet genoeg leed aangedaan? Ze smeekten me om hen een nieuwe kans te geven, m’n moeder huilde zelfs op een bepaald moment. En dan denken zij dat ik mij aan hun voeten ga gooien? Ze hebben me opnieuw gekraakt Bill, echt.”, ik gluurde onopvallend naar hem en zag hoe hij ongemakkelijk om zich heen keek. Blijkbaar had hij dit in de verste verte niet verwacht. “Daarom heb ik je gebeld, ik wou het kwijt.”, daarmee had ik alles verteld. Zijn gezicht fleurde op bij m’n laatste woorden en hij kwam plots opnieuw dichter bij me. Zoals daarstraks sloeg hij voorzichtig zijn armen om me heen en straalde zoveel warmte uit dat het even duizelde in m’n hoofd. Z’n wang raakte de mijne toen hij zich terug wegtrok. Ik keek nogal onwennig in z’n gezicht en zag hoe hij bewonderend naar mij staarde. “Je bent zo ongelofelijk sterk, weet je dat?”, eerlijkheid sierde hem. Ik glimlachte zacht en legde het dekentje over me, het was namelijk flink afgekoeld in die tijd dat buiten zat. “Er bestaan nog steeds mensen die met je begaan zijn hoor Lena.”, bekende hij me en zijn gezicht sprak boekdelen. “Weet ik, alleen duurt het een eindje voordat ik het doorheb, en het toelaat.”, het was nu mijn beurt om heel eerlijk te zijn over mijn gebreken. Ik wist heus wel dat ik moeilijk in elkaar zat, alleen was het moeilijk om dat toe te geven. “Da’s nu wel te begrijpen hé liefie, dat je er niet zo makkelijk over begint te praten.”, liefie hij noemde mij liefie! “Ik wil maar zeggen, ik heb nu ook niet bepaald het gemakkelijkste leven.” Daar geloofde ik hem wel in, en blijkbaar wou hij nu ook wel gaan vertellen. Ik keek ontroerd toe hoe hij zijn stem schraapte en al zuchtend dieper in z’n stoel kroop. “Mijn ouders zijn gescheiden toen Tom en ik nog jong waren. Het ging niet meer tussen hen, en besloten dat dit de beste oplossing was. Op zich klinkt dit niet zo erg, maar als jongens van 7 heb je toch wel nood aan een vader- en moederfiguur. Ik ben altijd de gevoeligste geweest van ons twee, maar zelfs toen had ook Tom het moeilijk. Want al was het de beste manier om hun leven terug op te nemen, het deed ons beide pijn. Je kunt zoveel leren uit die gedachten Lena, echt waar. Niet alles hoeft slecht uit te draaien. Kijk maar naar mij. M’n moeder leerde iemand anders kennen, hij hield van muziek en heeft ons aangestoken met die microbe. Zo zie je maar, hier zit ik nu in het meest dure hotel in Brussel en morgen geef ik een concert voor een uitverkochte hal. Duf je open te stellen en schuif negatieve herinneringen aan de kant.” M’n mond hing open van verbaasdheid, er zat veel meer in die jongen dan ik dacht… “Door Tokio Hotel heb ik deels mijn jeugd moeten opgeven, van op jonge leeftijd werd er ontzettend veel van ons verwacht. En dit zijn dingen die je moet loslaten, het doet iets met mij maar ik moet blij zijn met het succes dat we hebben. En dit ben ik ook, dit is m’n droom die in vervulling gaat. Ik treed op in landen waar ik nog nooit ben geweest, ik heb fans die mij steunen in alles dat ik doe, ik heb een band met vrienden en kan alles doen waar ik zin in heb. Dat eist ook zijn tol, soms voel ik me eenzaam… Een meisje leren kennen is niet meteen de simpelste zaak als je Bill Kaulitz heet.” Dat klonk ook best logisch, maar toch keek ik hem met grote ogen aan. Man, de manier waarop hij dit vertelde! “Daarom ben ik zo bang om jou Lena, want ik heb je echt graag. Ik wil je leren kennen op een manier dat voor jou normaal is, niet met al die heisa rond mij. Het is heus niet simpel, dat besef ik ook wel. Niet voor jou en al zeker niet voor mij… Als dit uitkomt in de pers, staat mijn agenda voor de volgende weken stampvol, alleen al met interviews om dit allemaal uit te leggen. Maar weet je wat? Het kan mij niet schelen wat me allemaal te wachten staat, ik wil dit echt proberen. Ik wil je leren kennen Lena, echt waar.”, hij nam m’n handen stevig vast en keek me lief aan. “En nu ga ik zwijgen, ik heb al genoeg gepraat.” Hij stond op, trok me tegen zich aan en draaide me zodat ik met m’n rug naar hem toe stond. Met z’n handen op m’n heupen duwde hij me terug naar binnen, aangezien het best koud was. Al glimlachen liet hij zich in de grootste zetel vallen en trok me aan m’n pols mee. Nogal lomp viel ik half op hem, m’n hoofd kwam op zijn borst terecht. Ik sloot mijn ogen toen ik voelde hoe zijn armen om mijn lichaam lagen. Het duizelde allemaal in m’n hoofd en op het kalmerend hartritme van hem viel ik langzaam in een rustige slaap…

10. Complot

Met een loom gevoel in m’n lichaam werd ik wakker. Een flinke steek in m’n zij verklapte mij dat ik een heel eind in dezelfde positie had gelegen. Verdorie, waar was ik? Ik wreef in m’n ogen om ze gewoon te laten worden aan de nieuwe omgeving. Dit was niet de kamer waar ik elke morgen in wakker werd… Plots viel m’n blik op een slapende Bill en meteen wist ik weer waar ik was. “Shit…”, murmelde ik compleet van de kaart. Heb ik in zijn armen geslapen? Zomaar, zonder er mij van bewust te zijn dat ik niet van fysiek contact hield? Wat deed die jongen toch met mij dat ik me niet afweerde van hem? Hij kon me knuffelen zonder dat ik me terug trok, hij kon m’n handen vasthouden zonder dat ik hem raar aankeek en vooral kon hij m’n wang kussen zonder dat ik hem uitschold. Dit was niet goed, werd ik verliefd op Bill? Dit kon nu toch niet, ofwel? Dit was allemaal nieuw voor mij, en aangezien ik nog nooit een vriendje heb gehad kon ik niet meteen zeggen wat ik dan allemaal moest voelen. Hij gaf me een apart gevoel en ik kon maar niet omschrijven wat het precies was. Hij deed alle dingen waar ik niet tegen kon, en het maakte mij zelfs niet veel uit. Zou het kunnen dat hij degene was die mij laat voelen wat liefde met me kan doen? En zou hij verliefd zijn op mij? Stel je voor, een beroemde zanger wordt verliefd op mij… De wonderen zijn de wereld nog niet uit als dat zou gebeuren. Wat voelde hij eigenlijk voor mij? Het viel best op dat hij heel graag bij mij was, maar is dat dan meteen een reden om iets voor mij te gaan voelen? Hij kende mij toch nog niet goed genoeg, ofwel? Ik stond op en liep cirkeltjes in het rond. Wat gebeurde er toch met mij? Waar bleef de koele Lena van vroeger, die met deze situatie komaf zou maken en niets meer van haar zou laten weten? Wat deed Bill met mij dat hij niet uit m’n hoofd geraakte? En waarom bleef ik hier staan, wachtend tot hij z’n ogen zou openen? Normaal zou ik allang gevlucht zijn om dan niets meer van me te laten horen, maar deze keer kwam het zelfs niet in me op. “Verdomme!”, blaasde ik luid, iets te luid vermoedde ik. Ik draaide me snel op en zag Bill moeizaam tegenpruttelen, nog half in slaap en niet beseffende dat ik het was. “Tom, laat me.”, mompelde hij slaapdronken terwijl hij zich terug goed legde op de zetel. Een halve grijns kwam op m’n gezicht terecht, Bill was al even moeilijk uit z’n bed te halen als ik. Hij wou net als ik genieten tot op het laatste nippertje, genieten van de laatste minuut in het warme bed. Zetel, in deze situatie. Zou ik hem wakker maken? Een gemeen lachje ontsnapte uit m’n keel toen ik stilletjes tot bij de zetel sloop waar hij nog steeds lief lag te slapen. Ik liet me op m’n knieën zakken zodat ik met m’n gezicht heel dicht bij dat van hem kwam. Bill was echt mooi… De perfecte ogen, de perfecte neus, perfecte lippen, perfectie alom. Met trillende vingers reikte ik naar z’n gezicht, niet meteen wetende ofdat ik hem zou durven aanraken. Ik beet lichtjes op m’n eigen onderlip toen ik de zijne fluweelzacht raakte. Hij snoof kort en maakte een grappig smakkend geluidje. Ik grinnikte gesmoord bij zijn reactie en besloot maar om mijn vingers gewoon thuis te houden. Stel je voor dat hij wakker wordt terwijl ik hem overal betast, dat zou mij nogal een goeie naam geven! Nuja, niet overal, je weet wel… Ik schudde al lachend m’n hoofd, waar ik toch heel de tijd aan dacht?! Maar nu moest hij wel opstaan, anders zat ik hier niets te doen en zowat m’n tijd te verprutsen. Voorzichtig duwde ik in z’n zij. “Bill?”, fluisterde ik zacht. Geen reactie. Ik greep zijn bovenarm beet en begon er wat aan te trekken. “Biiiiiill…”, mompelde ik al wat luider. Hij gromde verveeld en sloeg lukraak in het rond. “Tom verdomme!” Hij deed zelfs niet eens de moeite om zijn ogen te openen. Dit was veel te grappig en ik was nog niet meteen van plan om hem met rust te laten. Nu pas besefte ik hoe leuk dit moest zijn voor Mona als ze mij op net dezelfde manier uit m’n bed wou sleuren. Hij draaide zich plots om zodat hij nu met zijn rug naar me toe lag. Dit betekende maar één ding: por-tijd! Ik haalde m’n handen uit en zette ze voorzichtig op z’n heupen, daarna begon ik er zacht in te knijpen, om dan vinger voor vinger in z’n huid te duwen. Als dit hem niet wakker zou maken, dan wist ik het ook niet meer. Hij begon plots te spartelen en als een klein kind te gillen. “Whaaaaaaaaaaaaa!”, ok hij was wakker! Ik raakte zonder opzet zijn huid toen zijn tshirt een beetje opkroop van alle bewegingen die hij maakte om uit m’n grip te ontsnappen. Meteen toen ik besefte dat ik nu echt wel zijn lichaam aanraakte, liet ik hem los en bleef verdwaasd voor me uit staren. Oh nee… M’n hart klopte nog nooit zo snel als nu, dit kon niet waar zijn. M’n vinger trilde nog steeds na bij het nazinderen van zijn warme huid. Djeezes Lena, dit kun je niet maken! Ik werd verliefd op Bill… *** Breed grijnzend keek ik in het morrende gezicht van Bill, het was me gelukt om hem op een deftige manier het bed uit te krijgen. Al had hij zich wel doodgeschrokken toen hij mij opmerkte in plaats van Tom. Zijn gezicht was opnieuw goud waard! We zaten met z’n vijven aan de ontbijttafel in het superdeluxe hotel en het gesprek ging er luchtig aan toe. Waarschijnlijk was dit te wijten aan het vroege uur… “Wat staat er ons te wachten vandaag?”, murmelde Georg tussen twee beten door. “Kweet niet, Lena wou ons wakker hebben.”, zei Bill op een gespeeld boze toon. Ik zag wel dat hij het niet meende, de grijns op z’n gezicht kon hij toch niet helemaal voor me verstoppen. Ik bekeek de gefronste wenkbrauwen van de jongens en giechelde nu nog luider. “Ik heb een verrassing voor jullie, als bedank voor het concert.”, zei ik opgewekt. Meteen werden de meest mooiste glimlachen boven gehaald en ik glunderde om hun blije oogjes. Ik kreeg vrijwel meteen een stomp onder tafel en keek uitdagend naar de persoon van wie het afkomstig was. “Ik heb je toch gezegd dat het mijn wens was dat je naar het concert kwam.”, floot Bill m’n verrassing weg. Meteen daarop kreeg hij van z’n buren hevige slagen op z’n schouders. “Verdomme Bill, hou die kop van je, als ze ons wil verrassen mag ze dit gerust doen.”, bromde Georg geamuseerd. Ook Tom keek z’n broertje waarschuwend aan. Waarschijnlijk hadden ze allemaal wel zin in een avontuurtje, en dat zou het ook worden! “Ok, mogen we nog weten waar we naartoe gaan?”, vroeg Gustav me geheel geïntresseerd. Het viel op dat die jongen het meest opgewekt was in de morgen, waarschijnlijk was hij niet zo’n luilak die tot s’namiddags in z’n bed lag. “Nope, verrassing!”, giechelde ik terug waardoor de jongens nu nog breder begonnen te smilen. “Spannend, ben ik blij dat jij in ons leven bent gewandeld. Ons leven is al zodanig saai.”, grinnikte Tom speels en ik verstijfde toen hij onopvallend een knipoog naar me toegooide. Waar was dit nu voor nodig? Ik liet m’n blik naar Bill glijden en grijnsde toen ik doorhad dat hij wel duidelijk de knipoog van z’n broer had opgemerkt. Z’n ogen vuurden zoveel vragen af dat ik bijna van m’n stoel viel van het lachen. Ok, Bill was schattig als hij schrok plus hij kon best wel jaloers uit de hoek komen. Leuk, zo leek me zolang het maar niet te jaloers werd. Door gewoon naar hem te kijken leerde ik massaal veel kennen van die sprieterige jongen. Hij was intressant, tot op een bepaalde hoogte kon ik hem lezen als een boek, op andere vlakken dan totaal niet. Vlakken waar ik niets van begreep: liefde en alles dat daarom draait. Dus ik kon niet met zekerheid zeggen wat hij voor me zou voelen… En wist ik wel zeker dat ik verliefd werd op Bill? Was het niet gewoon een aangenaam gevoel voor die jongen en daarmee was de kous af? Hoe kon ik nu zeker weten dat m’n hart alleen voor hem sloeg? Ik voelde hoe opnieuw een schoen hard tegen de mijne werd geschopt en ik schrok op. “Aan het dromen Lena?”, vroeg hij op een gemeen toontje. Ik grijnsde en staarde vrijwel meteen terug naar de grond. “Begrijpelijk, ik zou ook niet kunnen slapen bij iemand zoals jij.”, zei Georg luchtig maar bukte zich al snel toen Bill naar hem uithaalde. “Bij mij zou je inderdaad wel kunnen slapen schatje.”, Tom zei dat zodanig oppervlakkig dat ik het koud kreeg. Meteen vervaagde de glimlach op m’n gezicht en maakte plaats voor een eerder angstige trek. Waarom deed hij zo tegen mij, alsof hij mij echt in z’n bed wil? Hij flirt er op los, zomaar waar de anderen bij zijn en hij lijkt zich zelfs niet eens te schamen ervoor. Ik moest hier even weg… Ik stond op en keek toe hoe Bill meteen opsprong. “Wat is er?”, zijn stem klonk breekbaar. “Niets, even bellen naar Mona.”, antwoordde ik stilletjes. Z’n ogen verzachten meteen toen hij opnieuw op z’n stoel plofte. Ik liep een paar meters verder en griste de gsm uit m’n zakken. Meteen toetste ik de nummer in van Mona en drukte op het groene telefoontje, als ze nu maar opnam. Mona kennende wel, ze was ook zo’n ochtendmens. Een biepende toon galmde door m’n schedel en ik grinnikte toen er opgenomen werd. “Wow Lena, ben jij dat op zo’n uur?”, haar stem klonk verbaasd maar vol bewondering. Ze was zo grappig. “Hey, je schrikt van me hé.”, lachte ik terug. Ik wist nu al dat ze even luid aan het grijnzen was als ik. “De wonderen zijn de wereld nog niet uit.”, zei ze sarcastisch, net zoals ik haar gewoon was. “En heb je dan ook nog een reden om me te bellen, of wil je mij gewoon tegen de grond slaan met het feit dat je zo vroeg uit je bed bent geraakt?” Ik giechelde toen ik me begon voor te stellen dat Mona nu effectief in de grond stuikte. “Ook, maar er is nog iets anders.”, mompelde ik. “Oei, nu krijgen we het. Wat heb je van me nodig Lena?” Ik proestte het uit, net zoals zij. “Ik heb een verrassing voor de jongens, als bedankje en wederdienst om hun concert gratis voor ons te spelen.”, ik klonk nu al opgewonden om haar uit te leggen wat ik van plan was. “Ohjee, Lena heeft een verrassing.”, murmelde ze bijna onverstaanbaar. “Hee!”, vuurde ik verontwaardigd terug. “Geef toe Lena, je bent daar echt niet goed in!”, ze vertelde de waarheid wel maar dat wilde daarom niet zeggen dat ze m’n gevoelens moest ‘kwetsen’. “Mona, hou nu voor 5 minuten die grote mond van je en luister naar me.”, kaatste ik terug. Ze grinnikte maar zweeg. “Ik neem hen mee naar de kermis!”, brulde ik in m’n telefoon. Snel keek ik achter me om te kijken ofdat de jongens me hadden gehoord, maar ze leken in een gesprek gewikkeld dus ik moest me geen zorgen maken. “De kermis?”, vroeg ze mij duidelijk onder de indruk. Ik kreeg de tijd niet om iets te antwoorden. “Lena, ben je dan compleet vergeten dat je met vier beroemde jongens een heel klein beetje gaat opvallen? Ik heb toch althans dat voorvermoeden hoor.” Ik lachte alleen maar. “Wat?”, bromde ze. “Ik heb je gezegd dat je moest zwijgen voor 5 minuten, je kan het echt niet hé?”, lachte ik haar uit. Ze zuchtte diep en gaf zo aan dat ze zich gewonnen gaf. “Ok, dus ik zei al dat ik ze meeneem naar de kermis. En daarbij heb ik je hulp nodig.”, giechelde ik geheimzinnig. Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. “Ok, je hebt m’n gehele aandacht.” Ik lachte onhoorbaar om haar stem die zo nieuwsgierig klonk. “Ik wil dat jij kleren meebrengt van Lars.” Lars was haar oudere broer, 21 jaar en geheel het tegenovergestelde van Bill. Qua kledingstijl weliswaar. “Lena, dit meen je niet?” “Oh jawel Mona, dit valt totaal niet op dan!”, ik wist dat ze me nu gelijk gaf. Haar broer luisterde naar techno, en kleedde zich er dus ook naar. “Dus jij laat die jongens als een techno-freak rondlopen? Jij bent echt geniaal meid, weet je dat? Dat ik daar niet ben opgekomen.”, ze had duidelijk bewondering voor m’n plannetje. Als ik nu die jongens in een compleet andere stijl liet rondlopen zou niemand hen zien als de jongens van Tokio Hotel, althans dat hoopte ik toch. “Ok, je kunt op me rekenen!”, riep ze luid. “Mona, hoe snel kun je hier geraken?”, vroeg ik haar nu. Even bleef het weer stil. “Euh, wat wilt mevrouw? Razendsnel, pijlsnel, sneltreintempo-snel of gewoon snel?” Ik brulde het uit van het lachen en pinkte een traantje weg. Mona was geniaal grappig. “Neem ze maar allemaal.”, hikte ik nog moeilijk in m’n toestel. “Tot uw service, zie je binnen 30min in de Conrad!”, ratelde ze en zonder nog een woord te zeggen haakte ze in. Opgelaten liep ik terug naar de tafel en liet me met een grote grijns op m’n gezicht op m’n stoel vallen. De jongens keken aangenaam verrast op en bestookten me met vragende blikken. Vooral die van Bill waren zodanig schattig dat ik hem kon kussen. God, hoe zou het zijn om zijn lippen tegen de mijne te voelen? Zouden ze al even zacht zijn als de manier waarop hij met me praatte? Ik werd meteen terug wakker geschud door een ferme dreun op de tafel. “Ik wil weten wat er gaat gebeuren!”, Tom dreigde ermee om z’n bord in de grond te laten vallen als ik het niet zou vertellen. Ik trok m’n schouders op en bleef uitdagend naar hem kijken. “Dat doe je toch nooit.”, zei ik op hetzelfde moment als Bill. Die lachte meteen om onze gemeenschappelijke woorden en ik voelde me helemaal warm worden vanbinnen. Djeezes Lena, wat wordt jij melig als je verliefd begint te worden! Ik wou niet toegeven aan hem en sprong dan maar snel op. “Mona komt zo, dus maak maar dat je klaar bent.”, zei ik nerveus. Ik wist niet hoe ze zouden reageren op m’n plannetje om hen in zo’n kledij de baan op te sturen. Het was dit of niets, in hun normale kledij zouden ze zo herkend worden. Ik kreeg gelijk, Mona kwam al puffend aangespurt met 2 grote zakken in haar handen. “Jij staat zo bij mij in het krijt mevrouwtje.”, blaasde ze even uit in m’n oor. *** Mona en ik brulden van het lachen toen we de jongens beter bekeken, ze zagen er dan ook zo sexy uit in hun strakke broeken met witte baskets eronder. En ik geloof moest ik nu een foto van hen nemen, dat ik er later massaal veel geld voor zou krijgen als ik die zou willen verkopen. Ze hadden eerst resoluut geweigerd om die kleren aan te trekken, vooral Bill dan als hij de schoenen had gezien. “No way dat ik die aantrek.”, had hij gegild maar met een overdreven schattige puppyblik van me had hij toch maar gezwegen en ze aangetrokken. Georg en Gustav hadden gevochten om de lelijkste pull en ik grinnik nu nog als ik het gezicht van de drummer opnieuw boven haal toen hij gewonnen had. Nouja gewonnen, hij had de trui zodanig hard uit de handen van de bassist getrokken dat die zodanig verbaasd was dat hij de moed niet had om hem terug te krijgen. Tom had dan weer luchtig aangehaald dat hij die kleren wel zou dragen mits een kusje van Mona en ik, waarop we beide met grote flair ons hoofd hadden geschud. Als hij ze niet wou aantrekken moest hij maar op het hotel blijven. Ik lachte en trok Mona mee aan haar arm. M’n plan werkte wel, niemand herkende de jongens. Ik gluurde even over m’n schouder en zag hoe Bill steeds zocht naar een spiegel of dergelijke om te kijken hoe hij eruit zag. De edeltuit! Hij zag er echt grappig uit, zo met die witte dingen aan z’n voeten, een stijle broek en zo’n opgepofte vest met kattenhaarkrans aan de kap. Op z’n hoofd had hij een zwarte muts met grote rode letters. Hij kon best wel uitgaan voor een echte die-hard technofreak! Mona merkte het dat ik om me keek en trok me hard tegen zich aan. “Moet jij mij iets vertellen schat?”, de toon waarop ze het zei klonk veelbelovend. Ik rolde met m’n ogen en toevallig bleven ze even bij Bill hangen. “Oeeeh, ik zie het al.”, grijnsde ze speels. Ik hoefde het haar niet uit te leggen, ze voelde het gewoon aan. “Ik weet het niet zeker ok, en ik weet ook niet hoe hij zich voelt.”, fluisterde ik in haar oor. Soms dacht ik dat hij hetzelfde voelde, op andere momenten leek dat dan weer niet het geval te zijn. “Hee Lena en Mona, we moeten hier echt wel op!”, hoorde ik de stem van Georg brullen. Ik keek naar de jongens achter me en kon een lach niet inhouden toen ze wezen naar de botsauto’s. “Inleven in onze rol.”, schaterde Tom uit. “Geef toe, dit is veel te marginaal! Zelfs voor jullie!”, lachte Mona breed. Bill zei niets, maar z’n ogen spraken boekdelen: hij had er ook wel zin in. “Ok dan, let’s go!”, giechelde ik en meteen daarop werd ik door verschillende handen meegesleurd. Gustav betaalde de schijfjes en gaf er aan elk eentje. “Mona, jij kruipt bij mij!”, gierde Georg blij. Ik zag haar omkijken maar ik deed snel teken dat ze naast hem moest gaan zitten. Georg leek me wel een fijne knul, hij maakte me steeds aan het lachen. “Dan zit jij bij mij.”, ik schrok op toen Bill zijn stem wel heel luid in m’n oor kaatste. Hij stond zodanig dicht tegen me aan dat ik durfde te wedden dat ik z’n hartslag hoorde kloppen. “Hee, en ik dan?”, hoorde ik nu Tom roepen. Bill keek hem al grijnzend aan en wees daarop naar Gustav die al geduldig op het stoeltje naast zich trommelde. Met een mokkend gezicht liep hij op een drafje naar het wagentje en viel er soepel in. Samen met Bill zocht ik nu ook een auto en plofte er gemakkelijk in. Nu begreep ik waarom Georg Mona bij haar wou, je zat krap op mekaar! De deugniet… Ik zag ook wel hoe hij naar haar staarde, en ondanks het feit dat ze al een heel eind een relatie had, leek hij niet meteen problemen te maken van de situatie. Het beginseintje klonk door de ruimte en ik greep snel naar het stuur, net op het moment dat Bill dat deed. Die verdomde onschuldige aanrakingen altijd! Maakte het er voor mij niet echt gemakkelijker op om te kunnen definiëren wat er nu eigenlijk met mij gebeurde. Hij grijnsde me lief aan en op dat moment gilde ik toen Gustav en Tom op ons kwamen afstormen. “Draaien Bill, draaien!”, riep ik luid. Natuurlijk waren die zijn reflexen net iets te traag en met een ferme bots, schoten me enkele meters vooruit. “De schoften!”, siste de jongen naast me en hij draaide verwoed aan het stuur. “Payback time!”, brulde hij en met een stamp op het pedaaltje scheurde hij naar de nietsvermoedende jongens. Hij glunderde toen de jongens ook een ferme meter vooruit schoven en hem met gespeeld boze grijnzen aankeken. “Dit is zo’n leuke verrassing Lena!”, lachte hij en ik wist dat hij het meende. Ik keek op toen de luide brul van Georg in m’n oren sneed, gevolgd door de schaterlach van Mona. Ze hadden blijkbaar een wagentje aangereden en het jongetje was er deels uitgevlogen. “Hij moest maar niet zo pochen.”, lachte Mona luid toen ze Gustav zijn gezicht zag. En ze had gelijk, dat joch waande zichzelf waarschijnlijk de meest intressante persoon op aarde! Een paar vragende ogen schoten in m’n richting en ik knikte met m’n hoofd richting het jongetje. Gustav en Tom begrepen het en kwamen nonchalant naast ons rijden. “Nemen jullie de linkerkant? Dan vraag ik Georg en Mona om hem van vanvoor te raken. Wij botsen hem van de rechterkant aan. Ok?” Met een breed grijnzend gezicht knikten we allebei en gingen onopvallend dicht bij het joch rijden. Die had natuurlijk niets door en deed nog even verwend als daarvoor. Ik moest m’n lach in houden toen de duim van Tom in de lucht schoot en we dichter en dichter bij hem kwamen rijden. Mona en Georg kwamen ook al aangsnord en toen de jongen het eindelijk begreep was het te laat. Van 3 kanten werd hij bestookt met ferme dreunen! We kreunden allemaal toen de rit erop zat. Met z’n zessen sprongen we uit de wagentjes en liepen naar de trapjes van de attractie. Iemand sloeg een arm om m’n schouder en ik schrok. Ik moest er echt nog aan gewoon raken dat iemand mij aanraakte, gewoon knuffelde. Gustav keek me grijnzend aan. “Dit is echt super Lena, ik hoor je te bedanken. Ik heb in lange tijd niet meer zoveel plezier gehad als nu.”, en met die woorden drukte hij snel een kus op m’n wang. We liepen het hele plein af, bleven soms staan en brulden dan weer van het lachen bij een frats van iemand. Zo wilden Georg en Tom gaan schieten, ervan uitgaande dat ze beiden super goed waren. Niets was minder waar, ze bakten er niets van! Met een excuus van hier tot in China kwamen ze terug aangehuppeld. “Slechte geweren hoor!”, zuchtte Tom en Georg stemde met hem in. Mona lachte haar tanden bloot bij het zien van hun onschuldige gezichten, en ik deed lekker mee. Het was leuk, de jongens waren veel aangenamer dan ik eerst dacht. Sterker nog, één voor één waren ze een super persoon, met z’n eigen trekjes en gedachten. We eindigden ons avontuur bij het oliebollenkraampje. “Ik trakteer!”, lachte ik joviaal en haalde m’n portemonnee uit. “Nee echt niet.”, viel Bill me meteen te rede. Ik fronste m’n wenkbrauw. “Echt wel, ik ga niet op jullie centen leven.”, kaatste ik terug. Hij zweeg wijselijk en keek toe hoe ik betaalde. “Smakelijk zou ik zo zeggen.”, zei Georg terwijl hij als een gier aanviel op de lekkernij. “Hmm, dat is al zodanig lang geleden dat ik nauwelijks nog wist hoe het smaakte.”, murmelde Tom tussen z’n tanden om zijn oliebol in z’n mond te houden. Overal hing bloemsuiker om hun mond en ik vermoedde dat dit net zo bij mij was. Ik stikte bijna in een stukje toen een paar bruine ogen mij indringerig aankeken. En niet Bill, maar Tom! Ik voelde dat ik begon te trillen op m’n benen, hoe deed hij dit? Zodanig naar me staren dat ik even m’n evenwicht niet meer vond? Hij merkte het want hij likte flirterig aan zijn lippiercing om dat terug z’n aandacht te vestigen op de jongens die luid smakten genoten van de oliebollen. Al snel werd het papiertje verfrommeld en in de dichtstbijzijnde vuilbak gedropt. “Wat denk je? Gaan we eens terug naar het hotel?”, stelde ik voor. Er werd instemmend gemompeld, tuurlijk wist ik dat ze liever nog even hier bleven. Maar de jongens hadden nog een concert vanavond, dus wou ik geen gefrustreerde manager op m’n nek. Ik liet m’n blik over hun gezichten glijden en merkte dat ze gemeend vrolijk waren, blijkbaar vonden ze het even leuk als ik. “Goed, dan gaan we naar de auto’s hé.”, deed Gustav nogal leerkracht-achtig. Bill proestte het uit en liep met de drummer mee, Mona liep naar Georg en ik volgde hen gewoon. Niet beseffende dat Tom niet bij hen liep. Ik tuurde naar de grond, een beetje droevig omdat het alweer afgelopen was. Ik had het nu pas naar m’n zin… Ik schrok op toen iemand me aan m’n pols meetrok en nogal onzacht kwam ik tegen de achterkant van een caravan terecht. “Hee, wat is di- m’n woorden werden gestopt door een paar warme lippen op de mijne. Een koud metalen iets raakte m’n onderlip en het duizelde even in m’n hoofd. Zo voelde het dus om gekust te worden. Handen schoten om m’n heupen en verstrengelden zich om m’n middel. Opnieuw voelde ik hoe hij zijn lippen op de mijne plaatste. Met knikkende knieën greep ik z’n armen om niet in mekaar te zakken. Ik hoorde iemand aanstormen en stoppen vlak naast ons. “Tom?”, een stem klonk ontzettend gebroken…

11. Gebroken traan

Ik duwde Tom van me weg en durfde amper kijken naar de persoon die naast ons stond. “Tom?!”, opnieuw die gekwetste toon in zijn stem. Ik stelde me recht en keek voorzichtig op. Een ijzig koud gevoel nam me over en in een ogenblik viel ik hard op de grond. Bill stond daar, zijn handen lam tegen zijn lichaam, zijn ogen betraand en hevig trillend. Dit kon nu toch niet waar zijn? Een hevige pijnscheut raasde door m’n lichaam en ik krijste het uit. “Shit, Lena wat is er met je?”, het was niet de persoon die ik hoopte dat het was. Tom kwam bij me zitten en leunde over me. “Liefje, wat is er?”, vroeg hij opnieuw. Ik huilde alleen maar, ik wou hem niet, ik wou zijn liefje niet zijn. “Ga alsjeblieft weg Tom.”, fluisterde ik. Hij begreep het niet en sloeg z’n armen om me heen. “Ga alsjeblieft weg.”, probeerde ik opnieuw. Opnieuw geen reactie. “Tom, alsjeblieft!”, huilde ik nu. Hij leek het niet te willen, hij bleef mij maar omhelzen en ik wou het niet. “Godverdomme Tom, ga van haar af!”, Bill zijn stem klonk zo krachtig dat ook Tom schrok. Ik had Bill nog nooit zo gezien, zo woest en hard… “Bill, komaan.”, probeerde Tom maar het baatte niet. Z’n broer kwam als een razende afgestormd en greep de jongen voor me met een brute kracht recht. Alsof Tom slechts een lappenpop was, sleurde Bill hem een eindje verder mee. Ik schokte van de pijn en alles leek rond te draaien. “Bill?”, fluisterde ik. Hij hoorde het niet. Ik keek naar de twee broers en slikte toen alles wazig begon te worden. Alleen zijn stem drong nog tot me door. “Godverdomme klootzak, waarom deed je dit? Is dit je doel misschien, mij kwetsen door het enige kostbare in m’n leven voor mijn ogen af te nemen? Je wist verdomme goed genoeg wat ik voor haar voel! Heb je dan geen greintje respect voor me?”, zijn woordenvlaag liet me rillen. Voelde hij dan hetzelfde voor mij als ik voor hem? Het begon allemaal rond te draaien voor me en overal kwamen zwarte plekken voor m’n ogen. “Bill?”, ik piepte en alles klonk schor en hees. Hij hoorde me nog steeds niet. “Bill, denk nu toch eens niet dat heel de wereld rond jou draait! Wie zegt dat Lena iets met jou wil? Hm, zou ze het dan niet gezegd hebben tegen je misschien? Ze heeft me niet meteen weggeduwd toen ik haar kuste. Niet iedereen wordt op jou verliefd broertje, zie dat toch eens in!”, het was nu Tom’s beurt om met zware woorden te beginnen. Ik glimlachte vaagjes, Tommie daar zit je fout… Ik hou niet van jou, ik ben niet verliefd op je! “Ja alsof jij verliefd bent op Lena, je kent haar niet Tom!! Je bent nog geen halve minuut met haar alleen geweest, waarom denk jij altijd maar aan één ding? Jij kaapt ze van me weg om seks, terwijl ik echt wel meer met haar wil dan dat. Daar gaat het mij om, je weet hoe moeilijk het is voor mij om verliefd te worden, waarom laat je mij niet verliefd zijn Tom? Hoe kun je?” Ik sloeg verslagen m’n ogen neer, waarom had ik Tom niet weggeduwd? Dan had Bill me nooit zo gezien, dan hadden ze nu geen ruzie om mij en dan had ik nu geen zo’n pijn. Djeezes wat was er nu met mij? Was ik op iets gevallen ofzo? Zolang ik mij op iets kon concentreren lukte het mij nog om m’n ogen open te houden, al heb ik er echt wel moeite mee. “Bill…”, kreunde ik nu. Opnieuw die helse pijn door heel m’n lichaam. Hoe kon hij mij nu niet horen? Wilde hij me niet horen? Wilde hij me niet in de ogen kijken omdat ik hem gekwetst heb? Of hoort hij me echt niet omdat hij zodanig bezig is met Tom? Hij moet komen, ik hou het niet meer vol! Ik moet de reden vinden van die verdomde pijnscheuten. Met heel veel moeite trok ik me recht aan de caravan. Ik had geen gevoel meer in m’n linkerhand… Wat is er nu toch? Ik keek naar Bill, hij keek niet naar mij maar naar een even gefrustreerde Tom. Waarom maakten ze nu ruzie om mij?! Om mij, Lena Janssens? Wat was er nu zo speciaal aan mij dat die twee beroemdheden zo om mij bekvechten en mij voor zich willen winnen? “Bill!”, riep ik toen een krachtige pijnscheut door me heen schoot. Ik merkte hoe ik m’n evenwicht verloor en opnieuw de grond in zakte. Deze keer hoorde hij het wel… Zijn ogen volgden m’n beweging richting harde grond en hij sloeg verbaasd zijn hand voor z’n mond. M’n hoofd stootte hard tegen de grond en ik verloor even m’n bewustzijn. “Lena!”, zijn stem klonk heel ver van me vandaan. Met een bonzend hoofd opende ik heel even m’n ogen en zag een waas waarin ik hem herkende. “Lena meisje, wat is er?”, zijn stem klonk niet boos of kwetsend maar bezorgd. Ik opende m’n mond maar sloot hem al snel toen ik niets over m’n lippen kreeg. M’n keel leek wel schuurpapier, ik had zo’n dorst… “Lena, blijf bij me. Alsjeblieft!”, hij smeekte bijna. Ik hoorde nog een tweede stem. “Bill, kijk eens hier.”, het was niet Tom of Georg of Gustav, maar Mona. Ze greep naar m’n pols en ik hoorde hoe Bill een kreet slaakte. “Ohnee, dit is niet bepaald gezond.”, hoorde ik haar gillen. Ik probeerde m’n ogen te openen en zette me een beetje recht. “Wat is er?”, kreunde ik moeizaam. Hun gezichten keken me vol ongerustheid aan en Bill liet een traan ontsnappen. “Lena, kijk eens.”, fluisterde Mona zacht. Ze ondersteunde m’n hoofd en bracht m’n pols dichter tegen me aan. Een misselijk gevoel nam me over toen ik zag hoe een glasscherf diep in m’n huid rond m’n pols verdwenen was. Bloed vloeide talrijk uit de wonde en ik draaide van mezelf bij het zien ervan. *** Kermend van de hoofdpijn open ik moeilijk m’n ogen. Het lijkt wel alsof ze met tientallen messen door me kerven, en da’s dan nog zacht uitgedrukt. Het knipperen met m’n ogen zou moeten helpen om de omgeving te verkennen maar het hielp niet echt. Alles leek in een waas rond mij te bewegen… “Lena?”, een stem die ik herkende uit de duizend. “Mona?”, kuchtte ik. Het was nog steeds moeilijk om te praten, m’n keel leek nog droger dan voordien en het deed zelfs pijn om te slikken. Ik wou haar net vragen wat er gebeurd was toen ze snel naast me kwam zitten. “Lena, gaat het met je?”, ze klonk bezorgd. Mona mocht er dan nog zo ruw en onbreekbaar uitzien, binnenin had ze een heel klein hartje en ik wist dat ik daar een plekje in had. Ik knikte en liet m’n hoofd terug in de kussens vallen. Het enige wat ik herinnerde was de ruzie tussen de twee broers en een hevige pijn in m’n pols. “Weet je nog wat er is gebeurd?”, ze leek echt wel overstuur. Wat was er opnieuw gebeurd waardoor ik ben gevallen? Ik pijnigde m’n hersenen en zocht naar wat er enkele uren geleden is gebeurd. Iemand heeft me gekust… “Tom heeft me gekust, hij heeft me gekust!”, zei ik vol verbazing. Ik kon het nog steeds niet geloven. Waarom heeft hij dit gedaan? Ik heb hem toch nooit het gevoel gegeven dat ik iets met hem wou? Waarom zou ik dat ook doen als ik iets voor Bill voelde? Oh nee, Bill!! “Mona, waar is Bill?”, vroeg ik bibberig. Ik zag haar moeilijk in m’n ogen kijken en kreeg een ontzettend onbehagelijk gevoel. Dit was niet goed, gewoon de blik in haar ogen… “Mona, alsjeblieft.”, smeekte ik haar. Bill mocht niet boos op me zijn, ik heb dit helemaal niet gewild. Ik had Tom niet gevraagd om me te kussen, en ik heb hem in geen geval terug gekust. Ik wil Tom helemaal niet, ik wil hem niet! “Hij is naar het concert Lena, samen met de rest.”, zei ze kalm al vermoedde ik dat er iets anders aan de hand was ook. “Mona, komaan je weet waar ik het over heb. Hij heeft het ook wel gezien.”, m’n stem klonk nog altijd even schokkerig. Ik ben bang dat hij me nooit meer wil zien en dat hij mij niet meer kan vertrouwen. “Hij is enorm kwaad op Tom, sinds we hier in het hotel zijn heeft hij geen woord meer met hem gesproken. Het doet raar om de broertjes zo te zijn, maar ze zijn beide zodanig koppig dat ze niet willen toegeven aan elkaar.”, zei ze zacht. Ik zuchtte, dit was allemaal mijn schuld. Als ik Tom van me had weggeduwd was dit alles niet gebeurd, wat ben ik toch een domkop geweest. Ze leek m’n gedachten te lezen. “Lena, dit is je schuld niet. Je wist nauwelijks wat er aan het gebeuren was. Trouwens niemand had nog op Tom gelet, als ik beter had rondgekeken, was dit ook niet gebeurd. Snap je? Je kunt het niet op jezelf steken liefje.”, ze probeerde me te troosten maar het lukte niet. “Mona, ik heb hem niet weggeduwd. Ik heb hem niet gezegd dat hij moest stoppen. Het is wel mijn schuld, als ik meteen had gezegd dat ik niets voor hem voelde was er nu niets gebeurd. Dan was er nu geen ruzie tussen Bill en Tom, en lag ik hier nu niet met zo’n helse pijn.”, ik had moeite om de tranen binnen te houden. En dat wil al heel wat zeggen, ik huil bijna nooit. Blijkbaar zit Bill al heel diep bij me om me zoiets te laten doen. “Ik moet hem gewoon zien Mona, het moet gewoon.”, fluisterde ik. En opnieuw die moeilijke blik in haar ogen bij m’n woorden. “Ik vrees dat ik nog slecht nieuws heb meisje.”, die paar woorden alleen al konden ervoor zorgen dat ik het uitschreeuwde. Ik keek haar zielig aan en keek toe hoe ze haar ogen van me wegdraaide. Als Mona dit deed, voorspelde het niets goeds. Ik begon te trillen en leek opnieuw van mezelf te draaien maar ze hield me hier door te praten. Wie had dat gedacht, dat praten deze keer wel noodzakelijk was. “Toen je van jezelf gedraaid was, hebben we meteen de ambulance gebeld. Met de hele uitleg rond de situatie van de band, hebben ze je hier geplaatst en hier de wonde behandeld. Bill is te midden alles gewoon in tranen uitgebarsten en de kamer uit gelopen. Ik ben hem gevolgd Lena. En ik heb hem buiten gevonden, al huilend tegen de muur, helemaal in elkaar gezakt.”, ze stopte even. Nu kwam het slechte deel vermoedde ik. “Er heeft nog nooit iemand hem zo gekwetst als jullie. Tom, omdat die wist wat hij voor je voelde. Hij had al verschillende keren bij z’n broer op de kamer geweest om over je te vertellen. En hij geloofde echt dat deze situatie goed zou uitdraaien aangezien Tom beloofd had om niet meer met je te smsen. Maar toen hij jullie daar zag kussen voelde hij letterlijk z’n hart breken. En dan komen we aan bij jou Lena. Hij dacht dat je echt wel besefte wat hij voor je voelde… Hij probeerde het je zo duidelijk te maken dat iedereen het wist, behalve jij. Ik weet dat je dit nog nooit hebt meegemaakt, en ik heb het hem dan ook gezegd. Maar blijkbaar komen al die woorden voor hem te laat. Het beeld dat jij, het meisje waar hij verliefd op is, aan het kussen bent met z’n broer is voor hem hartverscheurend.”, nu zweeg ze. De tranen liepen over m’n wangen en ik besefte het niet eens. Ik heb Bill gekwetst, in alle opzichten die ook maar mogelijk waren. En dan nog met Tom, iemand waar ik totaal geen gevoelens voor had. “Maar ik wil Tom totaal niet Mona, ik wil hem niet.”, met grote schokken begon ik nog heviger te huilen. Wat moest ik nu gaan doen om Bill daarvan te overtuigen? “Dat weet ik Lena, dat weet ik. Maar ik vrees dat er niets meer te redden valt.” “Hoezo, niets meer te redden?”, ik begon lichtjes te panikeren. Een diepe zucht ontsnapte uit haar keel. “Bill wil niet meer met je praten…”, zei ze zacht. *** Door de ogen van Bill: Het concert vloog aan me voorbij en ik besefte het niets eens. Op automatische piloot zong ik liedje na liedje na liedje. Het kon me niet schelen dat ze niet geloofwaardig overkwamen, het enige wat mij iets kon schelen was Lena. En die was ervan door met m’n broer. Met Tom, de grootste flirter allertijden was er weer in geslaagd om het meisje waar ik van hield, zomaar van me af te snoepen. Daarom ben je broers hé?! Godverdomme, waarom dacht hij alleen maar aan zichzelf? Hij wist toch goed genoeg dat mijn bedoelingen met haar veel dieper lagen dan die van hem? En waarom had ze zich niet weggetrokken van hem toen hij haar kuste? Opnieuw galmden al die grote vragen door m’n schedel en ik kreeg ze echt niet weg. Mona had me daarstraks verteld dat Lena nog nooit een vriendje heeft gehad, dus kon ze ook niet meteen aanvoelen wat zij voor mij betekende. Akkoord, het klinkt best wel logisch, maar waarom kon ze dat dan niet met mij bespreken? Twijfelde ze dan zodanig aan haar gevoelens dat ze een gemakkelijke prooi werd voor Tom? En ik die dacht dat alles wat ik deed zo massaal opviel… Ze hebben mij gekraakt, alle twee. Al heeft de ene wel wat meer schuld dan de andere. Waarom heeft Lena hem niet weggeduwd?? Want ik kon met 100% zekerheid vertellen dat ze niets, maar dan ook niets voor Tom voelde. Waarom deed ze niets? Ze leek daar maar gewoon te staan, ze kuste hem zelfs niet terug. Dat was toch aan één positief iets aan heel deze situatie. Ze had hem niet terug gekust! Maar dan nog, komaan als je niet van iemand houdt dan laat je je toch niet zomaar kussen? Ofwel dan? Ik althans niet… Ik wou wachten op het gepaste moment om m’n gevoelens voor haar te bekennen, blijkbaar had ik dit veel eerder moeten doen. Voordat Tom haar… Godverdomme! Voor mij staat het vast, ik laat Lena met rust en doe alsof we elkaar nooit hebben gezien. Ik weet dat ze er niet veel aan kon doen, maar het zal me elke keer pijn doen om haar te zien, zeker als het beeld van haar en Tom voor m’n ogen flitst. Ik kan het niet en wil het niet. Zelfs met haar praten zou m’n hart nog verder scheuren dan dat al het geval was. Ik wil niet meer met haar praten, ik wil haar niet meer zien en ik wil niet meer op haar verliefd zijn! Waarom hield ik nog steeds van haar? Na alles wat er gebeurd was? Waarom flipte ik als een gek toen ik haar pols in de gaten kreeg? Waarom wou ik haar opvangen toen ze in de grond viel? En waarom hield ik haar hand vast totdat de ambulance kwam aangereden? Waarom zat ze nog steeds in m’n hart en wou ze niet weg? Ik keek op en zag hoe Georg me raar aanstaarde. “Waar wacht je nog op? Het concert is afgelopen! Blijf je hier staan misschien?”, zijn woorden drongen langzaam tot me door. Ik heb niets van het concert gemerkt, ik heb zelfs niet eens in het publiek gekeken… Wat gebeurde er toch met mij? Waarom verlangde mijn lichaam nog steeds naar haar, zelfs nadat ik mezelf heb verboden om nog met haar om te gaan? Ze zou me toch opnieuw maar kwetsen, net zoals Tom. Ik liep overdonderd naar de backstage en dreunde onzacht tegen Gustav aan. “Bill, ik weet dat je met je hoofd ergens anders zit, maar kijk toch even waar je loopt ok?”, hij woog z’n woorden af zodat hij me niet meteen gefrustreerd kreeg. Ze bedoelden het allemaal wel goed, tenminste Gustav en Georg. Ze begrepen mij, ze begrepen waarom ik zo verward ben en ze konden niet voor ogen halen waarom Tom dit nu eigenlijk had gedaan. Ik wist wel beter, hij wou haar gewoon in z’n bed, zo simpel was het. En wat moest hij nu met iemand zoals Lena? Ze had totaal geen ervaring, op geen enkel vlak… Wat moest hij doen met zo iemand? Tom ging toch enkel om met zo’n type meiden die al genoeg ervaring hadden om een boek te schrijven?! Wat zocht hij in godsnaam bij Lena? Of wist hij het niet dat Lena nog nooit een vriendje heeft gehad? Waarschijnlijk niet aangezien hij nog nooit met haar heeft gepraat! Djeezes, hij zou eens moeten weten… Ik werd meteen uit m’n roes gehaald door een ferm gebrul. “Bill, godverdomme wat bezielde jou daarstraks? Je bent geen enkele keer naar me toegekomen tijdens het concert!”, het was Tom. Ik rolde met m’n ogen. “Ja, wat wil je? Dat ik zit rond je te vlemen terwijl ik op dit moment een bloedhekel aan je heb?”, zei ik droog. Wat dacht die nu wel zeg? Dat ik meteen kon doen alsof er niets gebeurd was? No way, geen denken aan. “Bill! De fans verwachten dat wel. We zijn broers, remember!” Hij maakte mij kwaad! “Broers? Stelen broers het meisje van elkaar? Althans als de ene er zwaar op verliefd is en de ander slechts met haar naar bed wil? Dat heb ik toch nog nergens gehoord. En misschien komt het in je op dat ik totaal de behoefte niet heb om tegen de klootzak te leunen die mijn meisje heeft gekust!”, voila het was eruit. Mijn meisje, Lena was mijn meisje en ik was haar kwijt door hem. “God Bill, komaan! Ik zeg het toch dat het mij spijt! Ik weet nu ook ondertussen wel dat ze mij niet wil ok? Vergeet het gewoon en ga naar haar toe. Ze wil mij niet, ze wil mij niet Bill!”, hij begon wanhopig te klinken. “Jij doet echt alsof dit niets is hé? Ja ok sorry ik heb haar gekust, maar nu mag je ze wel hebben hoor.”, kaatste ik terug. Tom is een leeghoofd die alleen maar zijn lul volgt, waarom waren we ook alweer broers? Ok ok, we maken niet zoveel ruzie, maar over dit gaat het serieus laaien tussen ons. Ik kon veel verdragen van hem, maar nu niet. Hij mocht haar niet gekust hebben! Ik keek toe hoe hij z’n armen in de lucht gooide door pure frustratie. Ooit zou hij wel plooien, dat deed hij nu al maar ik wou hem erop wijzen dat dit alles zoveel gevolgen had. “Nu ben je waarschijnlijk wel blij hé, aangezien je haar gekust hebt ben ik zodanig gekraakt dat ik haar niet meer wil spreken.”, zei ik zachter dan verwacht. Hij draaide zich abrupt om en keek me met grote ogen aan. “Bill, waarom wil je haar niet meer spreken?”, alle kwaadheid ebde weg uit hem. Ik trok alleen m’n schouders op en stapte het busje in dat ons terug naar het hotel zou brengen, naar Lena dat nog steeds in m’n bed lag. Ik wou haar niet zien, nu even niet… De rit verliep vlot, ik hield me afzijdig van de gesprekken en keek strak door het raam naar buiten. Steeds weer dwaalden m’n gedachten af naar die kus van hen. Lena stond tegen de achterkant van die caravan geplakt en Tom had zijn armen heel stevig rond haar middel verstrengeld. Ze omhelsde hem niet, ze hield alleen zijn armen vast. En steeds opnieuw zijn lippen op de hare… Het moesten de mijne geweest zijn die de hare proefden. Ik wou haar behagen met alle liefde die voor haar door mij stroomde. Ik wou haar liefkozen, ik wou haar knuffelen, ik wou haar kussen en haar omarmen als ze tegen mij in slaap viel. Ik wou haar alles geven, maar nu leek het niet meer te kunnen. Mijn vertrouwen was gekrenkt en zou heel moeilijk terug opgekrikt kunnen worden. Hopelijk liet ze mij met rust, ik zou het niet aankunnen om haar nu te zien. Dan zou ik in tranen uitbarsten en haar omhelzen en haar zeggen dat ik van haar hou. En dat wil ik niet… Ik wil niet aan haar toegeven, ze heeft me gekwetst met Tom, waarom zou ze het niet opnieuw doen? Ik schrok op toen iemand zacht tegen m’n schouder tikte. “We zijn er.”, zei Gustav rustig. Ik knikte en volgde hem het busje uit. Tom was allang verdwenen en ik vermoedde dat hij meteen naar zijn kamer gevlucht was. Daar zat hij goed, ik wou hem voor even niet meer zien. Met een raar gevoel in m’n maag liep ik de jongens achterna, niet meteen goed wetende waar ik naartoe moest gaan. Waarschijnlijk lag Lena nog steeds op m’n kamer en daar binnen stappen was nu wel het laatste dat ik wou. “Georg, mag ik even mee naar je kamer, tot Lena weg is?”, vroeg ik met een hese stem. Zijn ogen leken mij te vragen waarom ik niet met haar wou praten, maar uiteindelijk knikte hij maar van ja. Ik bedankte hem door stroefjes te lachen en samen stapten we de lift in richting 5de verdiep. Met de meter dat ik dichter in de buurt kwam van haar, klopte m’n tikker een slagje sneller. Als ze nu maar niet op me aan het wachten is… Ik zuchtte opgelucht toen alles muisstil leek te zijn op de gang en als een hondje volgde ik Georg op de voet. Hier en daar hoorde ik gestommel achter een deur maar alles bleef dicht. Ik keek nog even om me heen voordat ik zijn kamer binnen wandelde, en zag Gustav wel opvallend richting mijn deur schuifelen. Nouja, het is niet omdat ik haar niet wil zien, dat zij dit niet mogen. “Ik ga ook even zien hoe het met haar is.”, zei Georg kort toen ik op z’n bed plofte. Ik antwoordde niet maar keek met ontzettend veel interesse naar het plafond. Misschien moest ik toch ook maar eens gaan kijken hoe het met haar was, want ik moest toegeven aan mezelf dat ik doodsongerust was. Die glasscherf in haar pols leek me niet meteen een goede zaak en een pretje. Alleen het zien van al dat bloed gaf me een misselijk gevoel, dus wat moest dat niet voor haar geweest zijn? Waarom werd ik ook alweer verliefd op haar? De eerste keer dat ik haar zag werd ik al naar haar toegezogen, ze had iets. Zo’n mysterieuze aura rond zich waardoor ik meteen tot haar werd aangetrokken. Dat halflange donkere haar, die donkere ogen, dat kleine neusje en die fijne lippen… En haar turnbewegingen, nog nooit had ik iemand gezien die zoveel perfectie en precisie uitstraalde. Alles was tot op het puntje perfect. Zowel haar praten, als haar uiterlijk, als haar bewegingen, alles! Er kwam spontaan een grijns op m’n gezicht toen ik terug dacht aan de eerste dag, haar afwijzende gedrag tegenover mij. Nog nooit had ik iemand zo tegen mij zien doen, zo afwerend. Ze wist niet wie ik was… Nu weet ze het wel, nu weet ze hoe ik ongeveer in elkaar steek, nu zit ze in m’n hart. Ze heeft het een beetje gescheurd door mijn gevoelens niet te beantwoorden. Ik wipte van het bed toen iemand op de deur klopte. Als het nu maar Tom niet was, ik wou hem niet zien. Ik ging bij het raam staan en tuurde er gewoon door zonder naar iets te kijken. “Ja?”, vroeg ik kort. De deur ging open maar er werd geen woord gezegd. Pas toen ik me omdraaide zag ik wie het was. “Bill, mag ik even met je praten?”, haar stem klonk bang. Waarschijnlijk was ze bang dat ik uit m’n kraam zou schieten, maar dat kon ik niet bij het zien van haar gezicht. Om haar pols hing een groot verband en ze zag er best wel wat bleekjes uit. Ze smeekte me bijna en ik durf te wedden dat ze in elkaar zou zakken moest ik nu zeggen dat ze moest oprotten. Ik knikte alleen richting het bed, en ze liet zich uiteindelijk er op zakken. “Ik euhm, ik weet niet zo goed waar euhm te beginnen.”, stamelde ze. Ik ging voor haar zitten en keek haar aan. Niet lief, niet kwaad, niet bezorgd, gewoon neutraal. Ze wou haar hand naar de mijne reiken maar ik wimpelde die voorzichtig af. Ze schrok, dat kon ik zo zien. Ze knipperde verwoed met haar wimpers om de tranen voor me te verschuilen maar ik zag ze zitten. Ze blonken naar me. Lena liet haar hoofd een beetje zakken en leek er maar verslagen bij te zitten. “Bill, ik heb dit niet gewild.”, fluisterde ze. Ik moest heel hard m’n best doen om haar te begrijpen want ze sprak zo stil. Ik zei niets, ik wou haar kant van het verhaal horen. “Ik heb nooit de indruk aan hem gegeven dat ik iets voor hem voelde Bill, ik snap niet waarop hij dit deed.”, ging ze zacht verder. Ik staarde naar het verband om haar pols om niet in haar eerlijke ogen te moeten kijken. “Bill, alsjeblieft! Geloof mij, ik heb hem niet gekust. En ik wou het ook niet. Hij had me zodanig hard vast dat ik hem niet kon wegtrekken. Ik kon nergens heen, ik zat geklemd tussen hem en die caravan. Ik wou dit niet Bill, ik wil Tom helemaal niet. Ik wil…”, ze stopte. En voor het eerst keek ik haar aan. Ze huilde zachtjes maar vroeg me niet om haar te troosten. “Wat wil je?”, de woorden floepten er gewoon uit en ik raakte overrompeld door mijn eigen. Ze schuifelde ongemakkelijk weg en weer op het bed en prutste aan haar vingers. “Lena?”, vroeg ik nu wat duidelijker. Ze knikte en slikte even door. “Ik weet niet goed hoe ik dit moet zeggen, maar ik ben niet verliefd op je broer, maar op j…”, ze zuchtte en sloeg haar ogen neer. Durfde ze het niet uit te spreken? Durfde ze mij niet in de ogen kijken omdat ze zich schaamde om wat er gebeurd was? Was ze echt verliefd op mij, of gaf ze die reden gewoon op omdat ik haar dan kon vergeven? “Lena?”, vroeg ik haar om bevestiging. Ze hief haar hoofd terug op en keek me verslagen aan. “Het spijt me zo Bill, ik had het je moeten vertellen.” Ik sprong op en liep terug naar het raam. Ze was verliefd op mij, en toch had ze zich niet verweerd van Tom?! Ze kon toch beginnen schreeuwen op het moment dat die haar kuste? “Waarom heb je het me niet verteld?”, m’n woorden klonken scherper dan ik wou. Ze sprong ook recht en kwam naar me toe. “Ik wist niet hoe, en ik was niet zeker van jouw gevoelens.”, mompelde ze zacht. Ik stond perplex, ze had het niet door hoe ik over haar dacht? “Bill, alsjeblieft. Kun je het me vergeven?” Ik draaide me om en keek haar strak aan. Haar ogen zagen er kwetsbaar en gebroken uit maar ik zwichte niet. “Het spijt me Lena, maar ik kan niet iemand vertrouwen die met mijn broer gekust heeft. Je hebt hem gekust zonder gevoelens voor hem te hebben, waarom zou je er dan wel voor mij hebben? Ik kan het niet, het spijt me.”, het deed me pijn, maar ik wist dat dit de juiste beslissing was. Ze zou mij moeten overtuigen deze keer, en niet andersom. “Maar Bill ik- “Lena, wil je alsjeblieft m’n kamer verlaten?”, vroeg ik kalm. Ze keek me compleet overstuur aan, haar mond een beetje open en ze trilde op haar benen. “Alsjeblieft, ga nou.”, ik vocht tegen de tranen. Ik draaide m’n rug naar haar en hoorde hoe ze langzaam naar de deur liep. En op het moment dat de deur in het slot viel, ontsnapte er een gebroken traan uit m’n ooghoek…

12. Litteken

Een maand later. De sfeer bij Lena thuis is er te snijden, sinds Bill haar zo kortdadig de deur heeft uitgewezen is ze zichzelf niet meer. Haar grootouders zijn oprecht bezorgd om het leven van hun geliefde kleindochter. Ze eet niet meer, komt nauwelijks haar kamer uit en de vrees dat ze zichzelf terug pijnigt is ontzettend groot. Ook Mona is ongerust om de manier waarop Lena haar verdriet uit: ze zondert zich nog meer af dan anders en het is zelfs voor haar moeilijk om tot het meisje door te dringen. Ook in Duitsland gaat de situatie er niet bepaald vrolijker aan toe. De jongens hebben net hun tour afgewerkt, en verblijven nu zo’n 2 weken in hun thuisland. De relatie tussen de broertjes is al wat verbeterd, de wonde al wat geheeld, maar wanneer het onderwerp “Lena” ter sprake komt, klapt Bill meteen dicht en gaat uren op z’n kamer mokken. En hoewel Lena verschillende pogingen doet om hem te smsen, houdt hij het been stijf en blijft hij zijn gevoelens voor haar verdringen… Door de ogen van Lena: Met m’n verstand op nul tuur ik naar het plafond, ik wou nergens aan denken. Telkens als ik ergens mijn concentratie op richtte dwaalden m’n gedachten af naar Bill en dat wou ik niet. Hij was heel duidelijk geweest, hij heeft mij regelrecht aan de deur gezet zelfs na wat ik hem heb verteld. Wist hij eigenlijk hoe moeilijk het voor mij was om zo eerlijk over mijn gevoelens te vertellen? Hoeveel moeite ik er heb moeten voor doen om het over m’n lippen te krijgen dat ik niet verliefd was op Tom maar op hem… Meer en meer begon ik te twijfelen aan dat verliefd zijn. Kon het niet gewoon zijn dat ik hem graag had? Maakte ik mezelf wijs dat hij meer voor mij betekende dan ik mezelf voorhield? Nee, want anders zou ik niet alle dagen aan hem lopen denken, zou ik hem niet smsen in de hoop dat hij ook maar eentje terug stuurt. Hij negeert mij compleet en zonder enige reden! Hoe dom kan hij nu toch zijn… Ik ben ten einde raad, ik weet niet meer wat ik moet doen om het hem duidelijk te maken. Is dat nu zo moeilijk voor hem om mij te geloven? Ik heb Tom toch verdomme niet gekust, hij was het die mij tegen die caravan had geduwd en hij was het die zonder mijn toestemming zijn lippen op de mijne had geplaatst. Wat moest ik dan doen? Hem tussen zijn benen schoppen? Hallo, zo gemeen ben ik nu ook weer niet! Ik begin me echt af te vragen ofdat al m’n moeite voor hem het wel allemaal waard is. Speelt hij een spelletje met mij? Test hij mij door me gewoon compleet te negeren? Heeft hij eigenlijk ooit iets voor me gevoeld? Loog hij als hij Tom toebrulde dat hij op me verliefd was? Ik begreep hem echt wel niet… Wat kon ik nog meer doen dan hem zeggen dat ik het niet wilde met Tom? De eerste week heb ik hem alle dagen wel een bericht gestuurd, om ook maar enig teken van leven te hebben maar meneer hield voet bij stuk. En waarom nou? Om mij te kwetsen, zonder dat het mijn bedoeling was om hem te kwetsen? Was het zo leuk om mij onterecht zo te behandelen? Waarom zeurde hij toch om zoiets? Dat hij boos was op Tom kon ik nog een beetje begrijpen, maar ik kon er toch niets aan doen?! Aaaargh, hij maakte mij gewoon gek, hij liet me aan mezelf twijfelen en dat kon hij als de beste. En waarom? Waarom moest hij nu zo tegen mij doen, nu ik toegegeven heb aan hem? Beseft hij dan niet hoe hard het mij pijn deed om door hem weggestuurd te worden? Ik schudde m’n hoofd en probeerde ergens anders aan te denken. Met vermoeide ogen staarde ik naar het lelijke litteken op m’n pols. De betekenis achter dat ding was nog veel minder prettig. Ernaast sierde nog een ander wonde, eentje die ik de dag nadat Bill me op die indrukwekkende wijze zijn leven had uitgestuurd, heb aangebracht. Bill heeft mij er zover tot gedreven dat ik mijn slechte gewoonte weer had opgepikt. Dat wil al heel wat zeggen, en waarom moest het zonodig zo eindigen tussen ons? Betekende ik dan niets meer voor hem? Hij kon die smsjes toch niet op zo’n koele manier links laten liggen? Al die gevoelens die ik hem toevertrouw, al die gedachten die ik bloot geef… Waarom deed hij alsof het hem geen bal kon schelen? Want ergens wist ik dat hij die berichten elke avond voor hij ging slapen herlas. Ergens voelde ik dat hij mij totaal niet wou vergeten. Hij was gewoon te koppig om toe te geven dat zijn redenen om mij zomaar te ‘dumpen’ niet voldoende gegrond waren. Hij is een keikop en ik weet niet meer hoe ik tot hem moet doordringen. Ik liet m’n hoofd opnieuw in m’n kussen zakken en schreeuwde alle frustratie eruit, alles wat maar in mij borrelde moest er nu gewoon uit. Alles, Bill, Tom, onze kermisactiviteit, mijn pijnlijke pols, Mona, mijn turnkampioenschap, de smsjes, m’n grootouders, mijn ouders, vriendjes die mij uitlachten, alles! Waarom kon het nu even niet goed gaan voor mij? Waarom kon ik nu even niet genieten van de eerste keer dat ik wel degelijk een jongen wil? Is dat nu verdomme zo moeilijk om mij eindelijk eens wat geluk te gunnen!? Ik sloeg woest met m’n vuisten tegen de muur boven m’n hoofd en ik krijste nu nog luider in m’n kussen. Ik haatte dit leven, het miezerige leventje van mij. Nooit wou het voor mij lukken, nog nooit geweest. Ik kwam op deze wereld zonder dat ik gewenst werd, ik liep weg van de problemen en kwam hier terecht. M’n grootouders gaven mij voor het eerst in 13 jaar liefde. En Mona ook. En nu ik eindelijk weet hoe ik iemand moet liefhebben kegelt die jongen mij zomaar terug van de afgrond en heb ik totaal niets meer om op te steunen. Is het dan mijn lot om weg te mijmeren in m’n gedachten en nooit meer wakker te worden? Is dit mijn eindbestemming, hier zo gebroken in mijn bed liggen huilen zonder dat hij mij kan horen? Alsof het er nog allemaal bij kan… Er werd geklopt op de deur. Wie was er nu zo ontzettend dom om mij te storen op dit eigenste moment? Ik zweeg in alle talen en hoopte dat die persoon gewoon terug wegging. Ik hield m’n adem in en wachtte op het moment dat ik voetstappen hoorde uitdoven, maar niets wees daarop. Opnieuw zacht geklop. “Lena?”, een stem zweefde door de ruimte en bereikte me slechts vaagjes. “Ja?”, bromde ik toen ik de stem herkende. Voorzichtig opende de deur en ik bleef gewoon naar het plafond kijken, gewoon om haar gezicht niet te zien. Ze kwam bij me op het bed zitten en bleef zodanig naar me staren dat ik wel gedwongen werd om haar nu ook aan te kijken. “Wat?”, gromde ik. Ik had geen zin in praten, zeker niet omdat ik wist waarover het zou gaan. “Lena, dit kan gewoon niet meer.”, hakkelde ze. Ze sloeg haar ogen neer en plukte enkele plusjes van m’n bed af. “Je bent jezelf niet meer, je moet terug buiten komen, onder de mensen.”, ze leek alles heel rustig te vertellen. En dat was ook nodig want het zou niet lang duren voordat ik zou uitschieten. “Ik kan niet meer zeggen wanneer je mij voor het laatst terug smste. Toe Lena, dit is niet goed voor je.”, ok daar was het dan. “Ohja, en wat is de reden daarvoor denk je?”, schreeuwde ik haar toe. Het was haar schuld niet, maar ze was de enige die het aandurfde om met me te praten dus was zij ook de enige waarbij ik mijn frustraties kon uitwerken. Ik wist wel dat ze mij zou vergeven voor m’n harde woorden, ooit zou ze zich er wel kunnen over zetten. “Blijf toch niet zeuren over Bill Lena, daar heb je niets aan. Hij is wel heel duidelijk, vind je niet?”, hoorde ik haar nu goed? “Dus ik moet het maar daarbij laten? Ik kan het niet Mona, hij is zowat de eerste jongen waarvoor ik meer voel dan alleen maar haat en walging.”, brulde ik kwaad. Hoe kon zij mij nu vragen dat ik Bill liet gaan? Nu ik aan hem had toevertrouwd wat ik allemaal voor hem voelde? “Lena, zo gaat het nu eenmaal in de liefde. Soms loop je een blauwtje, kop op toch.”, zei ze voorzichtig. “Een blauwtje? Mona, hoeveel keer moet ik het je nog zeggen? Hij is ook verliefd op mij! Waarom gedraagt hij zich als zo’n echte etterbak en geeft hij niet gewoon toe?”, ik begon behoorlijk te stomen. Waarom maakte hij het mij moeilijk en ook zichzelf? Ik sloeg m’n nagels in het laken en liet toen m’n blik weer naar m’n vriendin glijden. Ze leek niet meteen te weten wat te zeggen, wat ergens wel begrijpelijk was. “Blijkbaar meen je het echt wel hé.”, zei ze uiteindelijk. Ik sloeg met m’n hand vlak op m’n voorhoofd bij haar woorden. “Ja duh! Waarom denk je zit ik mijzelf hier kapot te vreten? Het heeft me 17 jaar gekost om eindelijk te beseffen wat liefde voor iemand betekent, en nu verwacht Bill van mij dat ik het zomaar kan laten gaan? Dat kan ik niet Mona, zelfs al zou ik het willen. Ik wil nu weten hoe het voelt om samen met hem te zijn, ik wil hem kunnen voelen. Ik wil weten hoe het voelt als hij mijn lippen aanraakt met pure liefde. Ik wil alles met hem kunnen delen Mona.”, het deed pijn om die woorden uit me te laten ontsnappen. Niemand wist dit, en zij was alweer de eerste om het te weten. De eerste en de laatste, aangezien ik dit nooit tegen Bill zal kunnen zeggen. Ik keek haar aan en zag hoe haar mond letterlijk openzakte van verbaasdheid. “Ja zeg, kijk mij nu niet zo dom aan.”, mompelde ik. Het deed al raar genoeg om zo openhartig met haar te praten over hem, dus haar gezicht nu maakte het er niet meteen gemakkelijker op. Ze leek nog steeds niet in de stemming om een deftig woord uit te brengen dus bleef het even pijnlijk stil. Ik sloot m’n ogen en luisterde naar haar ademhaling, die ging sneller dan ik van haar gewoon was. Ze zat met iets en het zou niet lang meer duren voordat ze mij zou vertellen wat het precies is. Dat wist ik, dat voelde ik en dat verwachtte ik ook van haar. Ze slikte door en zelfs dat hoorde ik. Ze zou nu ongeveer haar mond openen en woorden naar me toe gooien. Ik wachtte alleen maar op het startschot. “Lena, ik moet je iets vertellen.”, ik grijnsde voor het eerst in een maand. Het voelde raar om een glimlach op m’n gezicht te voelen, het leek bijna alsof ik het verleerd was. Zie je wel dat er iets scheelde, ik kon haar gewoon lezen. “Zeg het eens.”, zei ik zacht terwijl ik nog steeds met m’n ogen dicht op het bed lag. Zelfs met m’n ogen dicht zag ik haar gezicht voor me, net zoals ze nu voor me zat. Een beetje onwennig omdat ze mij dit nu pas gaat vertellen. Het zou niet lang meer duren voordat ze zou uitbarsten en meteen zou gaan ratelen. “Bill heeft mij de afgelopen weken voortdurend gesmst.”, pijnlijke woorden werden in m’n hart gekerfd. Hij heeft haar wel gesmst, terwijl ik hier als een lamzak gebroken op m’n kamer zat. Misschien moest ik eerst even verder luisteren voordat ik opnieuw als een gek zou beginnen flippen. Ze zou wel verder praten, ze kon het hier niet bij laten. Ik luisterde aandachtig toen ze aanstelten maakte om verder te spreken. “Hij zit in de put Lena, hij vreest dat hij de grootste fout ooit heeft gemaakt maar hij durft het niet aan je toegeven. Omdat hij bang is dat jij niets meer wil. Je hebt hem de eerste week nog gesmst en toen was hij constant aan het twijfelen. Maar nu is hij zeker dat hij fout gehandeld heeft maar nu sms jij niet meer, dus is hij weer compleet van de kaart en denkt hij dat je hem vergeten bent.” Godverdomme het leeghoofd! Ik opende m’n ogen en stond recht. Zonder een woord te zeggen tegen Mona, greep ik m’n rugzak en schoof de kleerkast open. Zomaar nam ik er willekeurige kleren uit en propte ze in de stoffen zak. “Lena, wat doe je?”, ze klonk zowel verbaasd als nieuwsgierig. Ik reageerde niet meteen, ze zou me toch niet kunnen tegen houden. Ze zou alleen maar tegen me inspreken en m’n besluit stond toch al vast. Met de zak nog helemaal open holde ik naar de badkamer en nam er alle nodige spullen: shampoo, zeep, tandpasta, tandenborstel, haarkam,… Vervolgens nam ik nog enkele handdoeken en trok de rits dicht. Ik liep terug naar m’n kamer, trok m’n schoenen aan en telde het geld na dat in m’n portemonnee stak. Mona zat nog steeds als een halvegare naar me te staren en sprong op toen ik de rap afrende. “Lena, waar ga jij heen?”, ze smeekte bijna om een antwoord. Ik trok m’n jas aan en ging richting voordeur. Pas toen ik buiten stond greep ze me bij de m’n pols en draaide me naar zich toe. “Lena, wat ga je doen?”, vroeg ze nogmaals en ik zag hoe de bezorgdheid van haar gezicht droop. “Ik ga naar Duitsland.” *** Het zoveelste landschap leek aan mij voorbij te vliegen toen ik door het raampje gluurde. De trein raasde aan een razendsnel tempo vooruit en zou mij naar een volledig onbekend land brengen. Ik wist in godsnaam niet waar ik zou aankomen, hoeveel kilometers ik van hem verwijderd was en hoe ik tot bij hem thuis zou geraken, maar dat leek slechts bijzaak. Ik wist niet wat mij bezielde maar ik moest hem gewoon zien. De rit duurde wel zo’n zes uur, waarvan er nu al vijf verstreken waren. Ik glimlachte toen ik het gezicht van Mona terug boven haalde. Ze leek nog meer geschrokken van me dan daarstraks toen ik zo vertelde over Bill. “Naar Duitsland?”, had ze gemompeld om dan weer een kwartier dom naar me te kijken. Ik had enkel geknikt en m’n opa gevraagd mij naar het station te brengen. Gelukkig stelden ze niet zoveel vragen, ze waren gewoon blij dat ik m’n hoofd niet liet zakken en terug mijn leven oppikte. Als ik daarvoor naar Duitsland moest, dan moest het maar. Mona had me toevertrouwd dat die jongens in Loitsche woonden, dus had ik gevraagd aan die opgetutte juf aan de kassa ofdat ze de trein voor me kon boeken die het dichtst daarbij stopte. En er was inderdaad een station op een afstand van Loitsche, dus daar zat ik al goed. Maar hoe ik in godsnaam aan het correcte adres zou geraken was een heel goeie vraag. Opnieuw liet ik mijn hersentjes even rusten en tuurde naar buiten zonder naar iets specifieks te kijken. Wat als ik daar nu toekom en Bill mij gewoon niet wil zien? Dan sta ik daar wel lekker voor de lol. Dan ben ik zomaar halsoverkop naar Duitsland gekomen om het deksel terug op m’n neus te krijgen. Daar had ik nu ook niet bepaald veel zin in. Het laatste uurtje leek mij compleet verloren te gaan toen ik besefte dat ik moest uitstappen. Met elke stap die ik maakte richting uitgang van de trein klopte m’n hart een beetje sneller. M’n handen begonnen te zweten en m’n knieën begonnen spontaan te trillen. Wat moest dat dan geven als ik effectief voor hem stond? Het koude metaal van de reling liet me even huiveren maar de frisse lucht maakte me opnieuw wakker. Ik zette m’n eerste voet op de grond en liet de wind door m’n haar wapperen. Het voelde goed aan om hier te zijn, ergens op een plaatsje niet ver van Bill. Alleen wist hij het niet. Ik moest nu wel bellen naar hem, aangezien ik totaal niet wist waar ik nu naartoe moest. Ik griste de gsm uit m’n broekzak en zocht zijn nummer. Eigenlijk kon ik het haast uit m’n hoofd, maar ik liet m’n vingers toch maar over de toetsen glijden. Met een druk op het groene knopje liet ik het toestel tegen m’n oor glijden. De bieptoon alleen al maakte mij gek! “Neem nou op, neem toch op.”, siste ik. Hij nam verdomme niet op! De klootzak! Waarschijnlijk had hij mijn nummer herkent, en durfde hij niet op te nemen. Verdorie toch, waarom deed hij nu zo koppig? Ik moest dan maar de persoon bellen wie dit allemaal heeft veroorzaakt. Er zat niets anders op als ik Bill wou zien… Nu al verveeld zocht ik het nummer van Tom en toetste het in. Met een diepe zucht drukte ik voor de tweede keer op het groene telefoontje. Het leek wel een eeuwigheid te duren voordat hij eindelijk opnam. “Hallo?”, klonk het verbaasd aan de andere kant van de lijn. “Tom?”, vroeg ik ter bevestiging. “Lena?”, ik durf ervoor te wedden dat hij nu opnieuw hoop koestert! “Waarom bel je mij op?”, vroeg hij snel aangezien ik niet meteen antwoord gaf. Ohnee, als hij nu maar niets in zijn hoofd haalde. “Wil je Bill even roepen?”, zei ik alleen maar. Het was best grof tegenover hem om dit te vragen, maar als hij ook maar een beetje medelijden had met z’n broer dan deed hij wat ik vroeg. Hij leek te twijfelen. “Ik euhm Lena, k’weet niet goed.”, stamelde hij. Verdomme, ik stond hier wel mooi in Duitsland en nu wou die klojo Bill niet eens doorgeven! “Tom, ik zweer het je! Ga Bill halen!”, ik begon nu al m’n geduld te verliezen. “Lena, als hij niet opneemt wil dit vast zeggen dat hij niet met je wil praten.”, ergens hoorde ik een vleugje plezier in zijn stem. Gadver, hij heeft kennelijk nog zijn lol in heel deze situatie! “Tom, ik waarschuw je! Ik ben nu in Duitsland, sta in het station dicht bij Loitsche! Als je me nu niet doorgeeft aan Bill loop ik al schreeuwend jullie dorp binnen en ga aan elke deur bellen met de mededeling dat je een rotzak bent!”, dreigde ik. De lach verdween waarschijnlijk nu van zijn gezicht. “Jij? In Duitsland? Wat moet jij hier nou doen?” Ik stampte kwaad met m’n voeten op de grond, waarom vroeg hij nu zoveel? Het enige wat ik van hem wou was dat hij Bill aan de telefoon kreeg. “Tom ik meen het!”, brulde ik nu in m’n arme toestel. Hij leek te zwichten voor mijn gave om mensen te overtuigen. “Ok ok, maar ik kan niet beloven dat hij met je praat.” “Goed”, zei ik kortaf, het was al een opluchting dat hij Bill aan me wou doorgeven. Ik hoorde geruis en gestommel, waarschijnlijk liep die nu de trap op richting kamer van Bill. Ik luisterde aandachtig en hoorde hoe Tom op een deur klopte. Hij mompelde iets waaruit ik kon verstaan dat iemand hem dringend wou spreken. Met een bang hartje wachtte ik op die stem van hem, als hij nu maar niet aflegt als hij doorheeft dat ik het ben. Na nog wat gevloek en rare geluiden leek het geruis verdwenen. “Hallo?”, m’n hart maakte een sprongetje bij het horen van die zoete klank in zijn stem. Nu ik hem eindelijk aan de lijn had, raakte ik niet meteen uit m’n woorden. “Hallo?”, vroeg hij opnieuw en ik kon kennelijk de irritatie horen van kilometers ver. “Bill, jij domme idioot!”, schreeuwde ik in de telefoon. “Rep je kont naar het station dicht bij Loitsche!”, voegde ik er nog aan toe. “What the fuck, Lena?”, was het enige dat hij kon uitbrengen. Het bleef even stil en ik vermoedde dat hij de juiste woorden aan het zoeken was. Hij bleef aan de lijn, dus dat was al goed toch? “Wat doe jij in godsnaam in Duitsland?”, vroeg hij uiteindelijk. Ik begon te glimlachen. “Wel als jij te koppig bent om toe te geven, kom ik wel naar jou toe.”, vuurde ik af. Ik was niet echt boos op hem, maar hij kon toch wel m’n oproep beantwoorden? “Lena, ik- “Nee, niet Lena ik, je komt nu meteen naar het station. Ik ben niet voor niets gekomen!”, ik hoopte alleen maar dat ik op deze manier tot hem doordrong. Opnieuw bleef het stil, te stil naar mijn gevoel maar ik wachtte op zijn reactie. Al zweeg hij nog een halfuur, dan nog zou ik het vertikken om als eerste het woord te nemen. “Ok, geef mij 10 minuten.”, mompelde hij uiteindelijk en hij legde af. Eindelijk, hij gaf een beetje toe! Dat werd ook wel tijd… Ik stopte tevreden m’n gsm terug weg en keek wat afwezig rond in het station. Om de tijd te doden nam ik een boekje over de treinuren en bladerde geheel ongeïntresseerd in. Ik beheerste de taal wel, maar als ik ze niet nodig had gebruikte ik ze ook niet. Zo was dit bij elke taal. Op school sta ik bekend als freak en als taalknobbel. Talen zijn voor mij een spelletje, wiskunde en dergelijke dan weer een heel raadsel. Ik stopte het boekje terug weg en keek op m’n uurwerk. Hij zou nu ongeveer hier moeten zijn. Misschien moest ik maar eens naar buiten gaan ofzo, dan zou ik zien wanneer hij nu net arriveerde. Opnieuw woelde de frisse wind door m’n haren en ik genoot met gesloten ogen van het natuurelement. Op andere dagen zou ik erop vloeken, maar vandaag niet. Ik opende ze opnieuw toen ik een portier hoorde dichtklappen en zocht vanwaar het kwam. Na zo’n vijftal seconde de omgeving te hebben afgespeurd vond ik hem. Zijn ogen leken zoveel te vragen, ze vuurden zoveel twijfel af dat ik mijn blik niet van hem kon afwenden. Daar stond hij dan, op zo’n 2 meter van mij, zijn haar plat op zijn hoofd met een gebreidde muts erop. Zijn handen staken diep in z’n broekzakken waardoor hij nog meer de indruk gaf dat hij totaal niet wist wat hij nu in godsnaam moest zeggen of doen. Ik stapte naar hem toe. “Hey.”, zei ik zacht en stak m’n hand naar hem uit. Totaal ondersteboven keek hij me aan maar schudde toen toch m’n hand. “Lena, ik- opnieuw onderbrak ik hem. “Ssst Bill, het is goed.”, fluisterde ik alleen maar. Z’n ogen begonnen te glinsteren en ik moest naar adem happen bij het zien ervan. Hij was gewoon mooi. Hij schudde zijn hoofd en kwam nog een stapje dichterbij. “Het spijt me zo.”, het leek van heel diep te komen aangezien zijn stem ongelofelijk hees klonk. Bij die woorden schoten z’n armen om me heen en drukte hij me stevig tegen zich aan. Op mijn beurt sloeg ik nu ook m’n armen om zijn tengere lichaam en legde m’n hoofd op zijn schouder. “Het spijt me Lena.”, prevelde hij opnieuw. Ik liet hem los en keek hem lief aan. “Wat denk je, gaan we eens herbeginnen?”, vroeg ik hem. Er kwam een lieve glimlach op z’n gezicht en blij kneep ik zachtjes in zijn wang…

13. Chips en kruiden

Hij nam me bij de hand en leidde me op die manier naar de wagen dat nog steeds stond te ronken. Met een simpele zwaai opende hij het portier en liet me instappen, daarna kwam hij al snel naast mij zitten. “Mam, dit is Lena.”, zei hij zacht tegen de vrouw achter het stuur. Ik bekeek haar wat beter en zag al meteen dat Bill heel goed op zijn mama leek, die vertrouwde blik herkende ik uit de duizend. Ze glimlachte naar me vanuit de achteruitkijkspiegel en ik lachte spontaan terug. Noem het freaky, maar zij kon mij al even spontaan laten lachen als haar zoon… “Hey Lena, ik ben Simone, de mama van Bill. Maar dat kon je waarschijnlijk al wel weten?”, vroeg ze zacht. Ze dacht waarschijnlijk dat ik de jongens al kende van Tokio Hotel, dus ook hoe hun mama eruit zag en hoe ze heette enzo. Ik schudde nogal beschaamd m’n hoofd. “Oei, Bill, dit meisje is geen fan ofzo?”, lachte ze lichtjes. Opnieuw schudde ik m’n hoofd en keek naar de jongen naast me. “Wat het lot niet allemaal voor je in petto heeft hé.”, antwoordde hij braafjes terug. Zijn mama bekeek me nog eens goed vanuit de spiegel en gaf me een knipoog. “Leuk je eindelijk eens te ontmoeten!”, zei ze nog voordat ze de weg terug opreed. Al snel gaf ik Bill een duw met m’n elleboog en keek hem vragend aan. Hij bleef even voor zich uitstaren maar gluurde toen toch maar opzij aangezien ik niet stopte met porren. Hij vouwde zijn handen in zijn schoot en zuchtte eens. “Ok, ik heb veel over je verteld. Nu goed?”, mompelde hij. En eerlijk gezegd wist ik niet of dat goed of slecht was. Wat was de reden dat hij over me had verteld? Omdat hij met zijn mama over mij wou praten, of omdat zij de verklaring wou om zijn gedrag van de laatste maand? Hij leek het aan te voelen dat ik me er vragen rond stelde en greep m’n handen beet. “Ik moest het wel vertellen Lena, de relatie met Tom heeft nog nooit op zo’n laag pitje gestaan als nu. Dus m’n mam voelt dat ook wel aan hé, we zijn tweelingsbroers voor iets. En ik wou over je vertellen, ik moest het kwijt. Noem mij maar een mamaskindje, het maakt mij niets uit.”, murmelde hij heel eerlijk tegen me. Ik zei niets, ik glimlachte alleen maar. Hij was nog steeds dezelfde als voordien, recht voor de raap maar zo ontzettend eerlijk. Ik legde voorzichtig m’n hoofd op z’n schouder en sloot m’n ogen. Het voelde goed aan om hier te zijn, we zouden eindelijk alles uitpraten en misschien wie weet zou er wel iets meer kunnen bloeien. Alles op zijn tijd en zeker niet overhaasten, dat was wat nu belangrijk leek. “En hoelang zou je hier blijven Lena?”, ik opende m’n ogen bij haar woorden. Daar had ik eigenlijk nog niet aan gedacht… “Zolang ze maar wil.”, zei Bill nog voordat ik iets over m’n lippen kreeg. Vragend staarde ik hem aan. “Wel ja, wij hebben 2 weken vrijaf, en ik meen te weten dat jij nu ook vakantie hebt?! Niet?”, ratelde hij aan een stuk door. Verbluft bleef ik hem aankijken, hij leek niet meteen de intentie te geven dat hij mij in de eerst komende dagen zou laten vertrekken naar huis. Ik scheurde m’n blik van hem los en ving haar ogen in de spiegel. “Misschien een weekje ofzo, als dat geen probleem is voor jullie natuurlijk.”, zei ik terwijl ik besefte dat een weekje heel leuk moest zijn. Ik zag Bill ontzettend smekend naar me staren en zei nog snel: “Ofja, misschien ook nog wat langer. We zullen wel zien hé.” Nu knikten Bill en Simone allebei en ik wist nu al dat ze mij hier zouden houden tot de laatste dag van hun vakantie. Bill keek me vol voldoening aan en grijnsde bij m’n fijngeknepen oogjes. “De wil van de Kaulitz-familie is wet.”, lachte hij terwijl hij nonchalant zijn schouders optrok. Hij zag er zo schattig uit, zo met zijn oogjes bijna volledig dicht omdat hij zo breed lachte. Ik schudde m’n hoofd maar lachte al snel met hem mee. “Ben je Duitse Lena?”, vroeg Simone opnieuw. “Duitse? Ik? Nee hoor.”, stamelde ik. Waarom zou zij dat nu denken? “Duitse familie dan?”, probeerde ze. Opnieuw schudde ik m’n hoofd. “Geen Duitse familie? Hoe komt het dan dat je de Duitse taal zo goed beheerst?”, vroeg ze vol bewondering. Ik grijnsde. “Ik heb zowat een taalknobbel en neem een taal zodanig snel over dat je haast niet hoort dat het niet mijn moedertaal is.”, legde ik snel uit. Ze knikte en ik merkte hoe ze snel knipoogde naar Bill, die op zijn beurt begon te glunderen. Ik had hun spelletje wel door: ik zou hier nooit meer weg geraken en daar zouden die twee wel eens heel goed voor kunnen zorgen. En vreemd genoeg, ik voelde mij hier echt wel goed in m’n vel. Gewoon bij Bill en zijn mama. Er verscheen een glimlach op m’n gezicht toen ik al vooruit dacht aan de dagen dat ik hier samen met hen zou beleven. Met Simone, Bill en… Meteen vervaagde de glimlach en een bedenkelijke kronkel werd op m’n voorhoofd getoverd. “Wat is er?”, vroeg hij zodanig stil dat Simone het niet zou horen. Ik boog me naar hem toe. “Tom.”, fluisterde ik z’n oor. Het bleef even stil maar dan maakte hij toch aanstelling om te praten. “Laat hem voor wat hij is, het is nu alleen jij en ik.”, zei hij zacht. Daarna kuste hij me op m’n wang en ging wat rechter zitten. “We zijn er.”, lachte hij luid en ik keek meteen het raampje uit. Een wit huis doemde op naarmate we verder reden op de oprit. Ik grijnsde, dit leek nog een vrij bescheiden woning. “Nope, we leven dus niet in een kasteel.”, gierde hij om m’n gezicht. “Nogal een geluk.”, giechelde ik gesmoord. Ik opende de portier en stapte uit, het deed goed om opnieuw de frisse lucht op te snuiven. “Kom maar mee hoor meisje.”, zei Simone terwijl ze de sleutel zocht van de voordeur. “Ik geloof dat Bill je wel een uitgebreidde rondleiding zal geven.”, lachte ze en opnieuw gooide ze haar zoon een knipoog toe. Wat was dit nu met die twee? Heel subtiel waren ze nu ook weer niet, waarschijnlijk een familietrekje ofzo. Bill stond als een kip op en neer te wippen en kon duidelijk niet wachten om mij even voor zich alleen te hebben. De voordeur schoot eindelijk open en Simone verdween vrijwel meteen. “Ik ben in de keuken als je me nodig hebt.”, riep ze nog na maar Bill luisterde niet. Hij had alleen oog voor mij, de grijns op z’n gezicht zei meer dan woorden ooit konden uitdrukken. “Wilt mevrouw mij even volgen?”, deed hij plechtig terwijl hij uithaalde om m’n hand te nemen. Ik knikte en bleef bijna stikken in m’n lachbui. Hij trok me de trap op en liep verder naar de 2de deur. Lachend bleef hij even staan. “Dit is dus mijn kamer.”, fluisterde hij en deed toen de deur open. Hij duwde me als het ware de kamer in en duwde de deur al snel dicht. Met grote ogen liet ik m’n blik door de ontzettend coole kamer glijden. Het grijze papier gaf een zilveren kleur af als de zonnestralen erop vielen. Overal hingen posters van andere groepen, groepen waar ik nog nooit iets van gehoord heb. Aan de verste muur stond een grote kast met verschillende awards, althans dat dacht ik toch. Daarnaast preikte de grootste kleerkast die ik ooit gezien had, ze leek wel de helft van mijn kamer te zijn… En dan moest ik me nog niet afvragen voor hoeveel euro er aan kleren in hing. Aan zijn stijl van kledij te zien, kocht hij niet meteen prulletjes. Zijn bed stond wat dichter bij de deur en was het dubbele van mijn bed, blijkbaar had hij graag wat ruimte om te slapen. Aan de ene kant van het bed stond een mooi nachtkastje, aan de andere kant sierde een super groot CD-rek en een stereo. En als laatste stond er in het hoekje een éénpersoons-zetel met een klein tafeltje ervoor. Op het tafeltje lag een notitieboekje en een balpen. “Hier schrijf ik soms stukjes tekst op, die we heel soms in een nummer verwerken.”, legde hij snel uit. Ik knikte alleen maar, ik was zo overrompeld door zijn kamer. Aan de ene kant had het iets zoals alle ander tienerjongeren, zoals die posters enzo, maar aan de andere kant zag je dan ook wel dat hij niet zomaar een jongen was. Hij was Bill, zanger van Tokio Hotel. *** “Bill, liefje, kun jij nog snel eens naar de winkel?”, vroeg Simone vanuit de keuken. Bill en ik lagen comfortabel in de zetel en keken één of ander Duits programma waar ik geen bal van verstond aangezien het een serie was, of zoiets dergelijks. Zo’n reeks met enkele dramastukken, dan weer rustigere periodes, dan een moord en dan opnieuw drama… Ik keek nauwelijks op toen hij zich naar de keuken begaf en met gefronste wenkbrauwen staarde ik naar de vrouw die zo geforceerd aan het huilen was. Halleluja voor de fake tranen! Gelukkig kwam Bill terug, anders had ik zo het vermoeden dat ik het had uitgebruld van het lachen. “Ga je mee Lena?”, vroeg hij en stak meteen al z’n hand uit. “Ja, alsof ik een keus heb ofzo?”, zei ik terwijl ik met m’n ogen draaide. Hij lachte en sleurde me mee naar de voordeur. “Tot straks mam!”, riep hij en duwde me dan al snel naar buiten. “Waar is Tom eigenlijk?”, vroeg ik hem. Tijdens de rondleiding heb ik hem niet gezien, en nu dat we al een uurtje beneden waren was er nog steeds geen spoor van hem. “Oh, hij is bij Andreas.”, deed hij lekker luchtig. Blijkbaar was het nog steeds niet goed tussen hen, en het knaagde aan mij dat ik daar voor een groot deel tussen zat. “Wie is Andreas?”, vroeg ik nu. Ik liep naast hem en merkte hoe een glimlach op z’n gezicht verscheen. Blijkbaar betekende die jongen veel voor hem. “Andreas is onze beste vriend, al een heel eind lang. Die kent onze geheimen en onze dromen, naar hem kunnen we elke dag bellen als we op tour zijn. Hij maakt tijd voor ons en daar zijn wij ontzettend blij om. We kunnen alles bij hem kwijt, en dat geldt ook omgekeerd.”, bekende hij. Ik ging nog wat dichter bij hem lopen en nam na heel wat twijfelen zijn hand vast. Hij keek even opzij, begon te glimlachen en verstrengelde toen zijn vingers met de mijne. “Lijkt me enig om zo iemand te hebben.”, zei ik zacht. Hij knikte en trok me tegen hem aan. “Net zoals jij Mona hebt.”, lachte hij. Ja, daar had hij gelijk in. Mona was er ook altijd voor mij, in goeie en slechte dagen. Ze betekende zoveel voor mij dat ik er het hart van in zou zijn, moest ze plots verdwijnen en nooit meer terug komen. Zij had mijn leven een nieuwe wending gegeven door er zo in te verschijnen, zij heeft me gered op het juiste moment, zij heeft mij nieuwe dingen geleerd waardoor ik het leven nu anders bekijk. Mona, m’n reddende engel. “Lena?”, hij haalde me uit m’n gedachten. “Hm?!”, murmelde ik. “Ik ben blij dat je hier bent. Echt waar.”, fluisterde hij zachtjes zodat alleen ik het zou kunnen horen. Ik bleef staan en keek toe hoe hij zich ook naar me toe draaide. “Waarom deed je dan zo koppig de afgelopen maand?”, ik moest het gewoon weten. Hij wiebelde een beetje en bleef beschaamd naar de grond staren. “Ik weet niet, het leek alsof ik dan niet gekwetst zou worden. Terwijl ik nu besef dat ik mezelf meer kwetste door je te negeren.”, met z’n handen in zijn broekzakken keek hij me aan. “Het verstand komt met de jaren hoor.”, glimlachte ik en met m’n hand gleed ik zacht over z’n wang. “Misschien zouden we toch beter naar de winkel gaan, straks sluit die en hebben we niets gekocht.”, zei hij fel tegen zijn zin. Ik knikte alleen maar en haalde m’n hand weg van bij zijn wang. Samen liepen we naar de winkel, enkele straten verder. “Herkent niemand je hier?”, vroeg ik verbaasd toen hij niet werd aangevallen door gillende meisjes. “Jawel, maar ze kennen me hier. En het is al wat later op de dag dus de meesten zijn dan thuis. Niemand verwacht dat Bill Kaulitz naar de winkel komt op dit uur.”, lachte hij stroefjes. “Nou ja, liever jij dan ik hoor.”, bekende ik hem. Ik zou er als de dood voor zijn om het leventje van hem te leiden! Overal die krijsende meiden, overal die grijpende handen naar je, al die hysterische mensen die een handtekening willen, al die meisjes die hopen op seks enzo, plus nog al die stress van een beroemdheid. Nee nee, niets voor mij! Ik volgde Bill de winkel binnen en bulderde van het lachen toen ik zag hoe hij zo’n super klein karretje vooruit duwde. Bill, een jongen van 1m83 ofzo, hangt voorover om zo’n karretje voor kindjes te duwen. Stel je voor! “Jij bent echt nog een klein kind hé?”, gierde ik het uit en volgde hem op de voet. “Af en toe zo een keer mag wel, vind ik.”, lachte hij terug waardoor hij bijna tegen een rek aan ramde. Ik hield m’n handen tegen m’n buik omdat die zo’n pijn deed van het lachen. Hij herstelde zijn evenwicht en haalde het briefje uit z’n achterzak. “Zullen we even beginnen zoeken?”, stelde hij voor en ik knikte. Zolang duurde het nu ook weer niet om alles te vinden, Simone had vooral kruiden nodig en dat stond allemaal bij elkaar. “Ok, nu nog chips en zo’n toestanden.”, zei Bill geconcentreerd. Chips en toestanden? “Heeft je mama plannen ofzo vanavond?”, ik kon het niet laten om het te vragen. Weer begon zijn gezicht te schitteren en blosjes verschenen op z’n wangen. “M’n mam is niet thuis vanavond.”, mompelde hij waarop hij nu nog roder werd. “En Tom?”, vroeg ik nu. Opnieuw die glinstertjes in zijn ogen. “Ook niet.”, hij moest echt moeite doen om niet te glunderen. Ik trok m’n wenkbrauw op en keek hem uitdagend aan. “En wat ben jij van wel van plan meneertje?” Hij begon zonder antwoorden verschillende zakken chips in het karretje te gooien. “Wat eet jij graag?”, vroeg hij zacht. Ik vouwde m’n armen voor m’n lichaam en keek hem strak aan. Ik zou niets zeggen voordat hij mij zijn plannen toevertrouwde voor vanavond. “Wat?”, ik zag hoe onzeker hij nu op dit moment was. “Wat ben je van plan?”, ik tikte met de top van m’n schoen op de grond. “Gewoon, een avondje alleen thuis, filmpje, drankje, chipje. Da’s alles.”, murmelde hij meer tegen zichzelf dan tegen mij. Ik sloeg m’n armen om zijn lichaam en gaf hem een klein zoentje op z’n wang. “Heel lief Bill, heel lief van je.”, zei ik nog snel voordat ik hem terug los liet. *** Als twee luilakken lagen we op het laken in de grond. De zetels hadden we daarstraks heel spontaan aan de kant geschoven, zodat we nu een tapijt van zachte stof onder ons hadden. De kussens zorgden ervoor dat het nog zachter was en af en toe kreeg iemand wel één tegen z’n hoofd. Op dit moment lagen we gewoon stil bij elkaar, onze ogen gefocust op het beeld. Bill had gekozen voor een spannende film, zeg maar te spannend. Om beurt slaakten we kreetjes uit omdat we zo moesten schrikken van een bepaald beeld. Net toen het heel spannend zou worden sprong hij recht. “Wil je wat te drinken?”, fluisterde hij. “Ja doe mij maar wat, al gelijk voor mij.”, m’n ogen bleven aan het scherm geplakt en zelfs Bill was net niet goed genoeg om daar verandering in te brengen. Hij sprong over me en liep al snel de keuken in. Ik hoorde gerommel in de kasten en de deur van de koelkast die krakend dicht gesmeten werd. Ik sloeg net m’n handen voor m’n ogen toen hij terug kwam met onze drankjes. Bill gilde als een klein meisje bij het tafereel op de tv en ik keek nu wel op. Zijn gezicht stond overdreven geschrokken en z’n handen trilden waardoor enkele druppeltjes frisdrank de grond in kletterden. “Damn, ik heb dat gewoon gezien.”, zei hij bibberig. De moordscène was inderdaad alles behalve prettig om te zien… Met een lijkbleek gezicht kwam hij terug naast mij zitten en keek me benauwd aan. “Vertel mij nu alsjeblieft dat we niet meer verder kijken naar die film.”, smeekte hij me bijna. “Wat anders?”, vroeg ik uitdagend. Met grote puppyogen begon hij te jammeren. “Dan kan ik niet meer slapen straks…” “Oh, wat jammer nou.”, zei ik sarcastisch. Hij kneep zijn ogen tot fijne spleetjes. Blijkbaar was hij iets van plan. “Wat?”, begon ik overdreven dramatisch te gillen. Hij kwam dreigend op zijn handen en knieën naar me toe gekropen en ik begon te lachen met de expressie op z’n gezicht. Alsof hij elk moment kon toeslaan. “Wat?”, schreeuwde ik nu theatraal. “Als ik niet kan slapen, ga jij ook niet slapen.”, zei hij luchtig. Met open mond staarde ik hem aan. “Dat meen je niet?”, mompelde ik verbaasd. Hij zei niets maar kwam steeds dichter en dichter. “Bill?”, piepte ik nerveus. Wat was hij nu van plan? Opnieuw kwam er geen woord uit z’n mond. Alleen die grijns op zijn gezicht en ontzettend indringende ogen. “Bill, is dit het moment dat je mij gaat verkrachten en daarna vermoorden?”, fluisterde ik bang. Hij kwam nog een beetje dichter en ik voelde hoe m’n hart een slag oversloeg. “Wel, dat verkrachten zal nog lukken, maar dat vermoorden… Daar wacht ik nog wel even mij geloof ik.”, antwoordde hij kalm. Opnieuw viel m’n mond open en op hetzelfde moment schoten we in de slappe lach. Ik liet me terug vallen op het deken en merkte dat Bill verdacht dicht tegen me aan kwam rollen. Zijn gezicht lag nu op zo’n 20 cm van het mijne en zijn ogen keken me strak aan. Geen van ons twee had nog oog voor wat er op het scherm gebeurde. Zijn hand zocht het mijne en kneep er zachtjes in. “Heb ik je al gezegd hoe blij ik ben dat je hier bij me bent?”, fluisterde hij lief. Meteen kreeg ik een spontane glimlach op m’n gezicht. “Ja, zowat al 100 keer geloof ik.”, lachte ik stilletjes. Het was niet gelogen, al sinds ik hier was bleef hij maar doorratelen dat hij zo blij was dat ik hier in Duitsland was beland. En eerlijk gezegd heb ik er nog geen seconde spijt van gehad dat ik zomaar impulsief de trein was opgestapt. Normaal gezien zou ik dat nooit doen, ik zou er nog nooit aan denken, maar blijkbaar deed die jongen hier voor mij heel rare dingen met mij. Geloof mij, hij laat mij echt dingen doen waarvan ik nooit had kunnen dromen dat ik ze zou doen. Zoals bijvoorbeeld naar een land reizen waar ik totaal nog nooit was geweest. Gewoon om hem te zien, gek hé? “Lena, ik heb je echt wel graag.”, hij haalde me opnieuw uit m’n dromen. Hoorde ik dit nu goed? Hij had mij echt graag? Ik begon te blozen en hij zag het natuurlijk weer. Zomaar kwam hij nog wat dichter bij me liggen en sloeg zijn arm om m’n middel. Alsof hij met zijn ogen vroeg ofdat ik hem ook graag had, zo staarde hij naar mij. Ik sloeg m’n ogen neer en bedacht wat ik nu net moest zeggen. Ik had hem inderdaad graag, meer dan graag hebben eigenlijk om eerlijk te zijn. “Ik jou ook Bill. Heel graag zelfs.”, mompelde ik flauwtjes. Het deed raar om dat tegen een jongen te zeggen, maar aan de andere kant dan ook weer heel spannend om zijn reactie te zien. Zoals verwacht begon hij breed te lachen. Die lach van hem was gewoon de mooiste die ik ooit gezien heb… “Dan hebben we elkaar graag. Wat gaan we daaraan doen?”, vroeg hij zo onschuldig mogelijk. Ik wist wel waar dit naartoe ging… “Ik weet niet, heb je een voorstel dan?”, deed ik luchtig. Ik negeerde zijn stralende gezicht en lachte zelf flauwtjes. “Ik denk dat ik wel iets in gedachten heb.”, antwoordde hij zacht. M’n hart stopte met slaan bij die woorden en ik sloot m’n ogen toen hij dichter en dichter kwam met zijn gezicht…

14. Sterretjes

M’n ademhaling leek niet meer normaal te functioneren toen Bill steeds dichter bij me kwam, zijn lippen konden nu elk moment de mijne aanraken. Voor het eerst in heel mijn leven wou ik een jongen kussen! Kun je dat geloven? Het moest nu wel gebeuren want moest er iets tussen komen zou het gewoon nog niet het moment zijn om samen iets te beginnen. Het lot moet ons samen brengen, en als we daar moeten op wachten dan heb ik er geen probleem mee. Maar liefst zou ik nu gewoon zijn lippen proeven… Ik merk hoe zijn vingers de mijne vast nemen en ze lichtjes strelen. Dit was gewoon ons moment. Zijn warme adem liet alle haartjes op m’n gezicht rechtstaan en ik voelde nu de warmte van zijn lippen bij de mijne. Dit was het… Ik nam zijn hand beet en schoot een beetje vooruit. Onze neuzen tegen elkaar en klaar om eindelijk onze gevoelens aan elkaar te tonen. Ik grijnsde en liet me uiteindelijk helemaal tegen hem leunen. Onze lippen raakten elkaar net niet toen de voordeur met een enorme dreun dicht viel. Ik schrok en duwde Bill meteen van me af. M’n ogen stonden al even open als die van hem. “Verdomme!”, vloekte hij luid terwijl Tom al wankelend de living in kwam gewandeld. Op een nonchalante manier kwam hij tussen Bill en ik liggen. “Wat zijn jullie aan het doen?”, vroeg hij toen z’n ogen over de chips gleden. Een walm van alcohol prikte in m’n neus. Bill bleef hem verbluft aankijken en zijn blik bleef plots op mij hangen. Alsof hij zich verontschuldigde voor het gedrag van zijn broer, trok hij zijn schouders vragend op. “Oh die film is zalig goed!”, ging Tom onverstoord verder. Hij griste enkele chips uit de zak en stopte ze boertig in z’n mond. Met z’n ogen op het scherm gefixeerd smakte hij er op los, zonder zich ook maar iets aan te trekken van ons. Daar gaat de gezellige avond… Knorrig liet Bill zich opnieuw op z’n buik zakken, zijn ogen afwezig op de tv gericht. Ik wist wel beter, hij dacht nu aan wat er zou kunnen gebeurd zijn moest Tom niet zijn binnen gewandeld. En ik moest ook toegeven, ik kon wel vloeken op het verbrodgehalte van zijn broertje! Hoe deed hij het toch ook altijd? Da’s nu al de 3de keer… Eerst die smsjes, dan kuste hij me, en nu komt hij binnen op het moment dat Bill en ik eindelijk onze gevoelens aan mekaar zouden toegeven. Was dit eigenlijk een grap, of was het voorbestemd dat er altijd iets zou tussen komen? “Waarom zijn jullie zo stil?”, mompelde de jongen naast me zonder z’n blik van het scherm te scheuren. Bill verloor zijn geduld, dat zag ik aan de manier waarop zijn ogen openschoten. “Tom? Wat doe jij hier?”, hij klonk al behoorlijk pissed. “Je had gezegd dat je hier pas morgen terug zou zijn!” Tom rolde met z’n ogen en trok verveeld z’n schouders op. “Andreas kreeg bezoek en ik wou niet storen. Is dat nu zo raar misschien? Was jij wat van plan vanavond?”, zei hij luchtig. Bill zijn mond viel open en ik kon het niet laten om even te grinniken. “Tom, je wist heel goed dat ik deze avond alleen met Lena zou zijn.”, pruttelde hij. “Oja Lena.”, Tom keek me plots aan alsof hij nu pas besefte dat ik hier was. “Hoe gaat het schatje?”, vroeg hij bekakt. Djeezes, wat scheelde er toch met die jongen? Z’n ogen waren zodanig wazig dat ik nauwelijks kon onderscheiden ofdat hij nu naar mij keek of naar het tafeltje achter mij. Er hing een rare grijns op z’n gezicht, zonder dat er iets grappigs werd verteld. “Tom? Heb je gedronken?”, Bill zijn stem sneerde door de ruimte. Tom liet zich terug op z’n rug vallen en rolde nu naar de kant waar Bill lag. Hij zei geen woord maar we wisten allemaal dat het zo was. De sfeer was er echt te snijden en ergens hoopte ik dat ik kon vluchten van de scène die nu zou gaan volgen. “Ja, misschien een heel klein beetje.”, grinnikte Tom en hij verslikte zich bijna in z’n speeksel. Ik rilde van de expressie op het gezicht van Bill, zo koud en vol walging. “Problemen mee?”, spuwde de gitarist nu uit. M’n ogen schoten van de ene jongen naar de ander, als er nu maar geen zware woorden vielen! Bill kookte van woede en z’n ogen schoten vuur. “Godverdomme Tom, wat scheelt er eigenlijk met jou? Je verkloot alles!”, zijn stem galmde door het hele huis en liet me huiveren. “Ow broertje, kalm aan ok?”, brulde Tom nu terug. Ik had hier geen zin in, hun ruzie zou toch weer op hetzelfde uitdraaien: ik! En waarom nou? Waarom moest dat nu zonodig? Iemand moest zich bij de situatie neerleggen anders zou dit nooit opgelost raken… En wat kon ik daar nu aan gaan doen? Ik voelde niets voor Tom, wel voor Bill. Wat moest ik dan doen? Niets met Bill beginnen omdat Tom zich er niet kan bij neerleggen? Waarom moest hij nu alles zomaar verbrodden, alsof hij er zijn plezier in heeft? Begrijpt hij het dan niet dat ik niets voor hem voel en dat al zijn pogingen tot niets zullen uitdraaien? En waarom gunde hij het Bill niet? “Waarom wil jij niet dat Lena en ik hier alleen zijn? Gun je het ons niet misschien? Kom je hier alles voor mij een beetje verkloten omdat je zelf niet aan een vriendinnetje geraakt?”, hij raakte zijn geduld kwijt. Dit was nu echt niet wat ik van m’n reisje naar Duitsland had verwacht. “Oh komaan Bill, alsof het mij wat kan schelen?! Ik neuk meisjes aan de lopende band. Wat kan dat rotwijf mij ook maar iets bommen?!” Mijn mond viel open en ik keek toe hoe Bill kwaad z’n vlakke hand tegen de wang van z’n broer mepte. Meteen sloeg hij z’n hand voor z’n mond en staarde naar een verbaasde Tom. “Verdomme, waarom deed je dit nou?”, siste hij naar de jongen die zodanig geschrokken was van zichzelf. “Niemand noemt Lena een rotwijf, zelfs jij niet.”, zei Bill bijzonder kalm en zacht. Ik was het zat, sprong recht en liep naar de deur. 2 paar ogen volgden me en lieten mij totaal niet los. “Waar ga je heen?”, de smekende stem van Bill bereikte mij net toen ik de klink vastnam. “Ik ga slapen. Vecht het maar uit, ik heb hier totaal geen zin in. Ik snap niet waarom jullie zo moeilijk doen tegenover mekaar.” Ik richtte me nu tot Tom en ging verder. “Tom, ik moet je niet. Ik ben niet verliefd op je, ik hou niet van je en wil dus ook niets met je. Laat het los, wil je?”, vervolgens keek ik naar Bill. “Bill, hou op met zagen tegen je broer ok? Dit helpt ons niet vooruit en dat weet je best.” En zonder hun reactie af te wachten sloot ik de deur achter me. Het moest er gewoon uit, ik had geen behoefte aan 2 weken geruzie om mij! Als die twee willen dat ik spijt krijg van m’n reis naar hier, moeten ze zo verder doen… Met lome benen slenter ik de trap op en loop naar de verste deur, de logeerkamer. Met een humeur dat stormweer zou kunnen veroorzaken duw ik de deur open en sla ze met een klap terug dicht. Ze mogen het gerust horen daar beneden! Ik neem m’n rugzak en haal er meteen een licht tshirtje uit. Zonder aarzelen trek ik m’n kleren uit en schiet in m’n favoriete kledingstuk. Ik trok nooit een shortje aan om te slapen, dus liep ik in slechts een slipje en tshirt door de kamer. Ijsberen noemen ze dat, wel het maakt mij gek! Met een plof liet ik me vallen op de vensterbank en tuurde naar buiten. Alles leek zo vredevol, de sterren schitterden aan die prachtige zwarte hemel en hier en daar herkende ik een vliegtuig tussen al die mooie verschijningen. Ik hou van natuur, al altijd zo geweest en ik heb niet meteen de behoefte om daar iets aan te veranderen. De natuur toont je wat werkelijk waar is, een bloem sterft in de winter maar groeit opnieuw na de koude periode. Niets blijft leven, maar met heel wat doorzettingsvermogen geraak je er terug bovenop. Dat kan ik aan de levende lijve beamen. Ik draaide m’n hoofd bij het zachte geklop. “Ja?”, vroeg ik verbaasd. Ik had niet meteen verwacht dat één van de twee jongens heb lef zou hebben om nu nog met me te praten. Het mooie gezichtje van Bill piepte door de smalle doorgang en ik knikte dat hij mocht binnen komen. Pas toen ik merkte dat hij me vreemd aanstaarde, besefte ik dat ik nogal bloot voor hem zat… “Euhm ja, zo slaap ik dus.”, stamelde ik beschaamd. Hij grijnsde alleen maar en liet zich op het bed zakken. “Geen probleem voor mij hoor.”, mompelde hij. Ik lachte. “Bill, dat kwam er wel heel goedkoop uit.” Hij trok zijn schouders op en beet nerveus in zijn onderlip. “Van mij mag je wel meer zo rondlopen, al vrees ik dat je dan nog iemand achter je aan hebt lopen. En dan heb ik het niet over m’n mam.”, hij rolde met z’n ogen en keek verveeld voor zich uit. Ik wist waar dit naartoe zou gaan, mijn plotse uitval van daarstraks had hem waarschijnlijk wakker geschud. “Lena, het spijt me. Ik weet dat dit niet leuk moet zijn voor je. Maar geloof mij, voor mij is dit het ook allesbehalve. Het lijkt alsof Tom er een spelletje van maakt om ons uit mekaar te houden… En ik raak het echt kotsbeu!”, zijn handen lagen te rusten in z’n schoot. Deze keer gebruikte hij ze niet om z’n woorden meer kracht te geven, ze lagen daar gewoon. “Alsjeblieft, ik wil dit ook niet.”, hij smeekte me bijna om hem te vergeven. Ik sprong recht en ging naast hem zitten. “Ik zeg ook niet dat je dit wil Bill, geloof me ik weet wel beter. Maar het geeft geen zin om de hele tijd ruzie te maken met Tom. Daarvoor ben ik niet speciaal naar Duitsland gekomen, remember?”, fluisterde ik zachtjes. Ik drukte een zoen op z’n wang en liet m’n hoofd op z’n schouder zakken. “Denk jij dat er altijd iemand ons moment gaat onderbreken?”, vroeg hij plots. Ik rechtte me meteen en keek hem verbaasd aan. Dacht hij er net zo over als ik? Er verschuilde wat paniek in zijn ogen en hij staarde me smekend aan. “Bill, het komt wel. Als het moet dan gebeurt het gewoon. Geef Tom de schuld niet, voor hetzelfde geld was het je mama ofzo. Het lijkt gewoon alsof Tom er voor iets tussen zit. Als je vriend Andreas nu inderdaad bezoek had, dan klinkt zijn verhaal best wel logisch. We raken er wel doorheen ok?”, het klonk allemaal zo nuchter maar eerlijk gezegd bonsde m’n hart in mijn keel. Het lot zou er wel voor zorgen dat ik de jongen vind waar ik al een heel eind naar zoek. En ergens wist ik gewoon dat hij het was, we moesten nu alleen maar wachten tot alles werkelijkheid werd. Hem nu kussen zou geforceerd lijken, dus deed ik het maar niet. In plaats daarvan trok ik hem recht en sloeg m’n armen om zijn hals. Hij was best wat groter dan ik dus in feite hing ik zo half aan hem. Waarschijnlijk ontzettend grappig om te zien… Zijn gezicht streek langs het mijne en m’n arme hartje sloeg nog maar eens een sneller tempo. “Beloof je dat?”, fluisterde hij bijna onverstaanbaar in m’n oor. Ik gaf niet meteen een antwoord maar drukte een klein kusje op het moedervlekje onder zijn lippen. Onbewust raakte ik ook deels zijn lippen aan, maar dat was niet echt de bedoeling. “Ik beloof het.”, lipte ik en keek hoe zijn ogen opnieuw begonnen te glunderen. Een mooie glimlach verscheen op dat knappe gezichtje van hem en hij trok me stevig tegen hem aan. Zijn armen omsloten mijn hele lichaam waardoor ik wel heel dicht tegen hem aanstond. Met m’n neus in zijn nekholte snoof ik zijn geur op, vrij apart maar heerlijk… Ik kon het niet laten en plantte mijn lippen op zijn huid. Het voelde goed aan, gewoon hij en ik. Meteen verkrampte hij en duwde me van zich af. “Lena?”, zijn stem klonk zowel overdonderd als geniepig. Ik grijnsde en sloeg m’n armen willekeurig in de lucht. “Sjah, sorry ofzo?!”, brabbelde ik zomaar. Hij begon te lachen en haalde naar me uit om me te gaan porren. Ohnee, niet porren, niet nu ik in zo’n niemendalletje rondloop. “No way Bill, je houdt ermee op of jij gaat nu de kamer uit! Ik ga slapen.” Zijn gezichtje versomberde en hij liet zijn schouders een beetje hangen. “Mag ik niet bij je slapen?”, vroeg hij klagend. Met open mond gaapte ik hem aan. Had ik dit goed gehoord? “Euhm…”, begon ik maar hij onderbrak mij al. “Door die film, ik heb je gewaarschuwd.”, hij haalde zijn schouders op en keek me geamuseerd aan. Blijkbaar hield hij er wel van om mij zo te zien, compleet ondersteboven. Het gebeurde niet veel dat iemand mij zo van m’n stuk kon brengen, en opnieuw leek het voor hem niet eens moeilijk te zijn. Bill was er een genie in en hij wist het waarschijnlijk niet eens van zichzelf. Nog steeds niet in staat om een woord uit te brengen, staarde ik hem aan. Meende hij dit nu of was dit alleen maar om te lachen? Want eerlijk gezegd, op sommige momenten wist ik echt niet welke boodschap er achter zijn woorden schuilde. Althans niet over zo’n woorden als ‘houden van’ en alle toestanden daarrond. En wat zou hij van van me verwachten als ik hem bij me liet slapen? We hadden nog niet eens gekust, laat staan dat er iets meer zou gebeuren. Nee, Bill zou daar nog niet aan denken, dat kon niet. Die jongen was niet zoals zijn broer, dat vermoedde ik toch. Aangezien ik op elk vlak nog geen enkele ervaring had wou ik het ook niet zomaar prijs geven. Als ik eindelijk de zekerheid kreeg over Bill, dan zou ik er misschien eens aan denken, maar nu nog niet. De eerste keer moest speciaal worden, dat moest gewoon. Niet met een jongen die maar een bepaalde tijd bleef, maar met een jongen die alles aan mij wou geven en die echt niet bij me weg wou. Ik had zo mijn principes, en seks was er één van. Seks is zowat het meest intieme dat je met iemand kunt beleven, en ik was niet van plan om dat met de één of ander zomaar te doen. Het moest goed zijn, wat zeg ik? Het moest zalig worden. Met iemand die romantisch is, lief en zacht voor mij. Iemand die mij echt graag zag, met elk stukje lichaam, met elk deeltje ziel en geest en hart. Gewoonweg alles… Ik schudde lichtjes m’n hoofd om m’n gedachten te stoppen en keek Bill opnieuw aan. De lach op zijn gezicht verbreedde steeds meer en meer en ik kreeg het moeilijk om niet in m’n broek te plassen. Gewoon naar die jongen kijken zorgde ervoor dat je de hele dag vrolijk rondliep, laat staan dat je hem dan nog eens mag kussen! Ik vond m’n woorden terug en stelde me voor hem. “Is Billie bang van enge mensjes?”, op een kinderachtig toontje begon ik m’n toespraak. Hij speelde het spelletje mee en knikte zijn hoofdje op de meest zielige manier dat ik ooit gezien heb. Ik kreeg moeite om in m’n rol te blijven. “Gaan we nu mama bellen?”, ging ik verder alsof ik tegen een 3-jarige aan het praten was. Opnieuw knikte hij, al was het wel met wat minder overtuiging en wat meer lachen. “Zet je maar neer op het bedje, dan bel ik wel even naar je mama.”, fluisterde ik. Ik aaide zijn hoofdje zoals ik altijd deed bij Mona als ze kinderachtig deed, en griste m’n gsm uit de broek die al in de grond lag. “Ken je het nummer van je mama?”, vroeg ik aan Bill die het niet meer uithield. “Heb je een knuffel om je te beschermen als je niet kan slapen schat?”, ging ik verder. Bill lachte alleen maar en keek me met ontzettend mooie puppyogen aan. “Het komt wel in orde hoor liefje, je moet niet bang zijn. Straks komt mama je halen en dan mag je bij haar slapen.” “Ja, dank je wel.”, deed hij lief. “Geen probleem schattebol, je weet dat ik alleen maar het beste voor je wil.”, deed ik luchtig. Bill hield het niet meer uit en proestte het uit. “Oh kom hier jij.”, lachte hij en hij trok me aan m’n hand mee op het bed. Ik viel onzacht op z’n lichaam en een zachte kreun ontsnapte uit z’n mond. Gewoon het geluid dat nu door m’n schedel galmde zorgde ervoor dat ik hem nooit meer zou laten gaan. Hij was gewoon alles waarop ik heb gewacht… Werkelijk alles. Hij gaf mij alles wat ik nodig had, hij liet me lachen, hij liet me praten, hij liet me mezelf zijn. Met m’n neus gleed ik zacht over zijn wang en plofte er een ten slotte een kusje op. Een kus was de aangelegenheid om zijn schoonheid te aanbidden, het was slechts een simpel gebaar maar voor mij betekende het zoveel meer. M’n lippen op zijn perfecte huid, het was een eer om hem te kunnen aanraken. “Als je bij me wilt slapen, dan mag je het ook.”, fluisterde ik in z’n oor. Hij glimlachte en gaf nu op zijn beurt een kusje op m’n neus. Het kietelde een beetje en ik glimlachte bij het zien van z’n mooie gezichtje. “Je bent lief.”, mompelde hij stilletjes. Ik liet m’n hoofd op z’n borst vallen en voor de tweede keer in m’n hele leven viel ik in slaap in de armen van een jongen, dezelfde jongen, de jongen die ik graag zag.

15. De onschuld zelve

Met heel veel moeite opende ik m’n ogen, de eerste zonnestralen glipten door de fijne spleetsjes van de gordijnen naar binnen en vielen natuurlijk op mijn gezicht. Ik gromde een beetje en rekte me uit. Dit was een van de eerste keren dat ik zo goed had geslapen en raad eens hoe dat komt? Opnieuw sliep ik bij Bill, het is alsof die jongen gewoon iets uitstraalt waardoor je niet anders kunt dan gelukkig zijn. De kalme ademhaling van hem kon mij zomaar in een rustige slaap meesleuren en liet me dromen alsof alles in deze wereld het mooiste van het mooiste was. Hij is het, hij is het mooiste op deze wereld… Mijn reden om te leven, mijn reden om lief te hebben. Hij is perfect, niet enkel lief en aardig, maar perfect op alle vlakken. Gewoon de manier waarop hij nu ligt te slapen, zijn ene arm rond mij, de andere op z’n onderbuik. Hem gewoon zo zien liggen bezorgd me een lach op m’n gezicht. Zijn haar warig op het witte kussen, waardoor de zwarte kleur nog meer afsteekt. Die volle lippen die naar me lonken, ze zijn adembenemend. Als hij praat, als hij lacht, als hij zwijgt zijn die lippen het meest fascinerende om naar te kijken. En die ogen van hem… De meest warme kleur van bruin vult die leegte zo goed op, ze stralen zoveel uit. Echt zoveel. Liefde, genegenheid, trouw, trots, speelsheid,… En dan spreek ik nog niet over zijn lichaam. Zo mager, zo fragiel, zo breekbaar en toch heb ik niet het minste gevoel dat het hem wat kan schelen. Hij zegt genoeg met zijn ogen, zijn ogen zijn het meest krachtige element van hem. Als je hem ziet zitten, zo starend voor zich uit, met z’n knieën opgetrokken, dan pas kun je zeggen dat hij er kwetsbaar uitziet. Maar als hij lacht, als hij praat, als hij naar mij kijkt… Vertederd kijk ik hem aan en streel zachtjes zijn wang. Net op het moment dat ik hem een ochtendkusje wil geven hoor ik gestommel op de gang. Al snel doe ik alsof ik nog slaap en leg m’n hoofd opnieuw op Bill zijn schouder. Hij zucht even maar slaapt dan al snel terug verder, hij beseft het waarschijnlijk niet eens dat ik hier ben. Alhoewel, de voorzichtige grijns om z’n mond vertelt wel iets anders. Na nog eens grondig naar hem te hebben gekeken sluit ik m’n ogen, net op het moment dat iemand op de deur klopt. Ik beweeg niet en laat ze maar denken dat ik nog slaap. Toch luister ik aandachtig naar wat er gefluisterd wordt. “Lena?”, de stem van Simone herken ik nu al. En toch denk ik dat er nog iemand anders bij haar staat. “Simone, je zou haar beter niet storen. Ze slaapt waarschijnlijk nog.”, een mannenstem klinkt zacht door m’n kamer. Wie was dat? Iemand nieuw? “Ja, dat weet ik wel. Maar misschien ligt Bill bij haar, ik moet toch weten waar hij is aangezien hij niet in zijn bed ligt te slapen.”, fluisterde ze zo stil mogelijk maar ik hoorde het wel. Opnieuw begon ik spontaan te lachen, ze zouden eens moeten weten… Ze stonden nog steeds niet in m’n kamer maar ik had zo het vermoeden dat dit niet lang meer zou duren. Simone gaf me hetzelfde gevoel als Bill, als ze iets wou dan ging ze er ook voor. Dus wie die man ook was, ze zou toch haar willetje doordrijven en naar binnen komen. Het was slechts een fractie van tijd voordat ze hier zou rondneuzen. In de tijd dat ze daar voor m’n deur stonden de konkelfoezen, greep ik nog maar eens de kans om Bill een kusje te geven. Wat was dit nu toch met mij? Het lijkt wel alsof ik al m’n schade wil inhalen van die 17 jaar dat ik nooit iemand heb gezoend. En Bill zou daar de gevolgen van moeten dragen, al ben ik er haast zeker van dat hij daar totaal geen probleem van zal maken. M’n lippen raakten de zachte huid van zijn wang en ik liet hem snel los toen hij lichtjes smakte. Ik moest m’n hand voor m’n mond slaan om niet in lachen uit te barsten. Snel liet ik me terug zakken toen opnieuw stemmen hoorbaar werden. “Zou Bill echt bij Lena slapen?”, vroeg de man nu. Een zacht gegrinnik was het antwoord. “Jij weet niet hoe die twee naar elkaar kijken Gordon, ze zijn echt goud waard samen.”, fluisterde Simone naar die Gordon. Ohja, dat moest die vriend zijn van z’n moeder. Hij had me er over verteld, die avond op het balkon in de Conrad. Zijn moeder had iemand leren kennen die hem besmet heeft met de muziekmicrobe. Juist ja, ok straks leerde ik dus die vent kennen. Leek me enig. “Zou je dat nu wel doen schat?”, opnieuw zijn stem. Ik luisterde nu nog aandachtiger en hoorde dat de deurklink voorzichtig naar beneden werd geduwd. Zie je wel, ze zou niet plooien. Ik weet niet wat me bezielde maar nog net voor ze binnen kwamen, legde ik m’n hand op die van Bill. Zomaar, gek hé? Ik hoorde een vertederde zucht en grijnsde toen ik voorstelde hoe haar gezicht er nu moest uitzien. Zo geloofwaardig mogelijk deed ik alsof ik sliep en dat ik totaal niet doorhad dat de moeder van Bill mij in een slipje en tshirt lag liggen… Ohnee! Ze zagen mij liggen in een niemendalletje!! Meteen had ik zin om recht te springen en iets over me te trekken maar dat zou dan totaal niet opvallen dat ik hen afgeluisterd had. Hum. Dus bleef ik maar onrustig liggen en hopen dat ze snel zouden vertrekken. “Oh, zie je dat? Ze zijn zo schattig samen.”, ze klonk nu bijna niet meer hoorbaar. Waarschijnlijk was ze bang dat ze iemand van ons zou wakker maken, ze moest eens weten. “Ze is inderdaad wat ik me van haar had voorgesteld.”, zei die mannenstem nu op zijn beurt. Dus die had ook al over mij gehoord? Blijkbaar had Bill de hele stad ingelicht over mij… Ik vond het best lief dat hij zoveel vertelde, dat toonde nog maar eens aan dat hij veel aan mij dacht. Je weet wat ze zeggen: “waar het hart van vol is, loopt de mond van over”. Bill moest me dus echt wel graag hebben. “Ze is echt iets voor hem Gordon, ik zweer het je. Ik heb nog nooit zo’n meisje ontmoet… Ze lijkt me verdraaid slim, en sterk genoeg om Bill met z’n beide benen op de grond te houden. Je hebt ook wel gemerkt hoe zijn gezichtje straalde toen hij over haar sprak. Je zeg het je, zij is het gewoon.” Ik moest m’n best doen om niet te beginnen blozen. Het betekende zoveel voor mij dat zelfs de mama van Bill mij graag had, en bovendien vond ze dat ik het meisje was voor haar zoon. Van een compliment gesproken! “Ik geloof je graag lieverd, maar nu vind ik dat we hen nog wat met rust moeten laten. Je weet hoe moeilijk Bill is als hij niet genoeg heeft geslapen.” Ik hield m’n adem in om niet in de lach te schieten en hoorde tot m’n opluchting dat ze de kamer verlieten. Ja, ik weet inderdaad hoe moeilijk hij is als je hem stoort in z’n slaap. Ik vergeet het nooit, de dag dat ik hen wou meenemen naar de kermis… Die jongen had gegild als een klein meisje als hij doorhad dat ik hem gewekt had. Opnieuw moest ik lachen om hem, hij maakte mij blij door gewoon zichzelf te zijn. Is dit niet waar het allemaal om draait? Zou ik hem opnieuw wakker maken? Een geniepig lachje ontsnapte uit m’n keel toen ik voor de verrassing ging en onzacht op z’n lichaam viel. Meteen schoot hij wakker en keek verwoed in het rond. “Verdomme Lena, waar is dit nu goed voor? Je laat me schrikken.”, murmelde hij totaal van z’n melk. “En ik die dacht dat je blij zou zijn om me te zien.”, ik liet me mokkend aan de zijkant van het bed zakken. Ik wou opnieuw een spelletje spelen, in de veronderstelling dat Bill nog te moe was om het door te hebben. “Hoe kom je daar nu weer bij?”, hij had het dus inderdaad niet door. Ik bleef sip voor me kijken en gaf geen krimp toen hij voorzichtig naast me kwam zitten. “Eerst smeken om bij mij te mogen slapen, en als ik je dan wil wakker maken ben je boos op mij.”, klaagde ik. Hij keek me onbegrijpend aan en z’n mond hing half open. “Waar heb je het toch over?” Ik hield ervan om hem zo te plagen. “Wel, je zegt dat je me graag hebt en het eerste dat je tegen me zegt vandaag is ‘Verdomme Lena, waar is dit nu goed voor?’, niet bepaald leuk hoor.”, ging ik verder. Hij sloeg met z’n vlakke hand tegen z’n voorhoofd en begon te grijnzen. “Ok, dit is waarschijnlijk wel wat je wilt horen maar ik ga het toch maar zeggen zeker? Het spijt mij liefje.”, lachte hij breed. Het was nu mijn beurt om hem raar aan te kijken. “Liefje?”, vroeg ik verbaasd. Ik kon het niet helpen maar m’n wenkbrauw fronste zich bij het woord. Hij begon te blozen en keek verdacht geconcentreerd naar z’n voeten. “Euhm ja, sorry, het floepte er gewoon uit.”, stamelde hij. Met puppyogen keek hij me nu eindelijk aan. Ik glimlachte gewoon, hij was veel te schattig om er zogezegd boos op te zijn. “Wat denk je? Gaan we eens naar beneden?”, stelde ik voor. En eigenlijk ook om van onderwerp te veranderen. Hij merkte het en sleepte zich nogal moeilijk het bed uit. “Bill?”, fluisterde ik toen hij droevig naar de deur liep. Hij draaide zich om en keek me met een teleurgestelde ogen aan. “Ja?”, zijn stem bibberde een beetje. “Je mag me gerust liefje noemen.” *** Simone en Gordon waren op het genieuze idee gekomen om met Bill en ik een daguitstap te plannen. Tom was alweer met de zonsopgang verdwenen naar één of andere vriend, dus zou ik hem niet meteen zien vandaag. Niet dat het mij stoorde ofzo, maar ik vond het kinderachtig dat hij zelfs niet de minste moeite deed om de situatie een klein beetje op te vrolijken. Nee, daar was hij te koppig voor! Met een zucht keek ik het raampje uit. We hadden daarstraks al een bezoekje gebracht aan Magdeburg, de stad waar Bill en Tom waren opgegroeid. Met de scheiding van z’n ouders zijn ze daar vertrokken om naar Loitsche te verhuizen. Het voelde raar aan voor Bill om zo terug in die stad te vertoeven, dat zag ik aan z’n gezicht. Hij had spontaan naar m’n hand gegrepen en de hele wandeling niet meer losgelaten. We hebben geen woord gesproken, we voelden gewoon allebei aan dat het niet nodig was. We hoefden niet te praten aangezien ook maar één enkel woord de hele spanning zou kunnen verbrodden. Ik begreep Bill en hij begreep mij. Meer had ik niet nodig om van iemand te houden… Het klinkt toch allemaal zo simpel hé? Wel dat is het niet, zeker niet als je Lena Janssens heet. Niet nadat je je hele leven voor misbaksel wordt uitgescholden. Wees er maar zeker van dat het een hele aanpassing is voor mij dat er iemand bestaat die je graag heeft, en je zelfs graag ziet… Ooit had ik gedacht dat zo iemand niet bestond, dat het niet kon dat iemand ook maar iets met mij te maken wou hebben op zo’n liefdevolle manier. Ooit had ik de hoop opgegeven dat ook maar één persoon op deze aardbol leefde die ook maar een heel klein beetje van me hield. Ooit, inderdaad ooit. Nu weet ik wel beter. Ik heb mijn grootouders, ik heb Mona en ik heb Bill. Ik schrok op toen een hand in de mijne kneep. “M’n mam vroeg je iets.”, fluisterde hij in m’n oor. Met een blozende kop keek ik haar in de spiegel aan. “Sorry, kun je dat nog eens zeggen?”, vroeg ik beschaamd. Het gebeurde wel vaker dat ik zo in gedachten verzonken was, dat ik niet eens de mensen rondom mij opmerkte, laat staan dat ik verstond wat ze te vertellen hadden. Maar dit was de mama van Bill, dus voor de eerste keer in heel m’n leven vond ik deze stituatie vervelend. Straks kreeg ze nog de indruk dat ik niet naar haar luisterde… Ze glimlachte lief en ik zuchtte opgelucht. “Hebben jullie plannen voor vanavond, dat vroeg ik dus.”, ze bleef nog steeds vriendelijk. Simone was een vrouw uit de duizend, zo ééntje dat mijn mam mocht zijn. Ik slikte door toen de gezichten van mijn ‘ouders’ voor m’n ogen flitsten en het was nu ik die in de vingers kneep van de jongen naast me. “Euhm, niet meteen geloof ik.”, antwoordde ik. Misschien had Bill wel een voorstel. Ik had geen flauw idee van wat er hier allemaal te beleven viel, dus eigenlijk had ik geen voorkeur. “Bill liefje, waarom neem je Lena niet mee naar die club waar jullie soms gaan?”, ze knipoogde naar haar zoon en die begon meteen te glunderen. “Ohja, da’s nog een idee. Heb je daar zin in lie… Lena?”, hij begon te blozen en ik grijnsde om zijn verspreking. Verstandig dat hij me nu niet aanspreekte met liefje, ik zou niet graag hebben dat Gordon tegen een boom aanknalt. “Een club?”, piepte ik benauwd toen het eindelijk tot me doordrong. “Zo’n zaal met immens veel mensen?”, ik kon het niet helpen maar m’n stem klonk behoorlijk bang. Hij herinnerde zich dat ik als de dood was voor een kolkende massa en keek me begrijpend aan. “Ja, maar voor je begint te flippen.”, begon hij zacht. “Naast de ruimte om te dansen staan wel tientallen zeteltjes waarin je kunt relaxen en het valt best wel mee van het volk hoor. Niet iedereen geraakt daar binnen, als je snapt wat ik bedoel.” Ik knikte, ik wist maar al te goed wat hij daarmee wou zeggen. Zijn status als populaire zanger had zo zijn voordelen waarschijnlijk. Maar zou ik daar dan niet wat verloren lopen in die club? Zo met al die mensen van een hogere orde? Zou Bill echt heel die tijd bij mij blijven zitten, terwijl er daar waarschijlijk volk rondloopt dat hij kent? Ik wist niet meteen wat ik van het idee moest denken en hij merkte het. “Ik blijf heus bij je, en als je niet wilt gaan dan moeten we het ook niet.”, fluisterde hij zodat ik alleen het kon horen. Ik knikte en drukte een zacht kusje op z’n wang. Misschien moest ik het maar eens proberen, wat kon er nu zo erg zijn aan een club? Behalve halve zotten die ladderzat waren en om de haverklap iemand kusten… “Ok, we gaan ervoor.”, zuchtte ik en keek toe hoe Bill zijn mooiste glimlach bovenhaalde. “Zie je wel dat je het kunt, je moet er alleen maar voor openstaan.”, lachte hij opgelucht. Ja, ik moet ervoor openstaan. Wel gemakkelijk gezegd maar ik begreep zijn punt wel. Het is vrij simpel om te zeggen dat ik niet van drukte hou, maar misschien zou het me wel helpen om ermee te kunnen omgaan als ik wel effectief probeerde om aan de drukte gewoon te raken. Schuilen achter een angst is gemakkelijk, ertegen aan gaan een beetje moeilijker maar je krijgt dan wel de beste vooruitgang. De confrontatie is het beste middel om een probleem om te lossen. Dus misschien moest ik ook eens face to face praten met Tom, want dit moest ook opgehelderd worden. No way dat ik hier 2 weken aan een stuk op het boze gezicht van hem ga zitten kijken. Want het had geen enkel nut dat hij zo tegen me deed. Hij mocht mij nog zoveel keer een rotwijf noemen, de situatie zou er niet op verbeteren. Integendeel zelfs… “Ok, we zijn er.”, de stem van Simone galmde door m’n schedel en liet me opkijken. “Waar zijn we?”, vroeg ik stilletjes aan Bill. “Hamburg.” “Ahzo, en wat doen we hier?”, mompelde ik nog stiller. Een oogverblindende grijns lachte me toe en een paar glunderende oogjes blinkten van uren ver. “Shoppen!”, tierde hij hysterisch en wipte weg en weer in de auto. Shoppen? Had die jongen nog niet genoeg in zijn kleerkast hangen? Ik moest hem toch even vragen ofdat hij misschien een heel klein beetje verslaafd was aan winkelen. “Bill? Heb jij nog niet genoeg kleren om de derde wereld te redden?”, het kwam er vrij sarcastisch uit en dat was ook de bedoeling. Hij zei niet meteen iets maar keek me stralend aan. “Wie zegt dat ik iets voor mezelf ga kopen?”, deed hij mysterieus. Zijn mama keek me al even geniepig aan en plots viel mijn frank. Ze hadden dit al de hele tijd bekokstooft! Verdorie de snoodaards! Ik kneep m’n ogen tot fijne spleetjes en volgde hem de wagen uit. “Ik krijg jou nog wel!”, siste ik gevaarlijk in z’n oor waarop hij nu nog luider lachte dan voordien. “Houdt mijn meisje niet van verrassingen?”, giechelde hij. Ik zwaaide m’n armen voor m’n lichaam en keek hem met gefronste wenkbrauwen aan. “Wie zegt dat ik je meisje nog wil zijn?” *** Gepakt en gezakt storm ik de logeerkamer binnen en gooi de deur meteen dicht aangezien ik de aanwezigheid van Bill achter mij voel. Hij mocht niet zien wat ik allemaal had meegebracht. Hun subtiele plannetje van daarstraks was wel heel leuk natuurlijk, ze hadden mij gewoon in Hamburg gedropt in één van de meest dure winkelstraten en ik mocht een jurkje kiezen. Kiezen en niet betalen, daar zorgde Bill voor. Kun je dat geloven? Hij zou het betalen, op voorwaarde dat hij mee binnen mocht en enkele kleedjes mocht aanwijzen dat hij graag zag. Wel dat was wel het minste dat ik kon doen, niet? Na heel lang twijfelen en heel veel winkels te hebben afgespeurd had ik dan toch eindelijk hét kleedje van m’n dromen gevonden. Na het te hebben betaald, zonder te zien natuurlijk, had Bill me nog meegenomen naar een schoenwinkel. “Schoenen zijn even belangrijk als kleren.”, had hij gezegd en meteen had hij voorgesteld om gepaste schoentjes te kiezen voor onder m’n jurkje. En niet van die goedkope prulletjes hoor! Nee nee, prijzen om U tegen te zeggen! Daarna had hij me ook nog meegesleurd naar een winkeltje met ontzettend mooie accesoires, dus eigenlijk had ik nu alles wat ik nodig had om te stralen vanavond. Maar wou ik dat wel? Voor mij hoefde dit niet, al die dure kado’s… Hij moest mij niet kopen met zijn geld, en ergens hoopte ik dat hij dit wist. Want eerlijk gezegd, vermoed ik dat een gewoon werkende mens een hele week nodig heeft om het bedrag bij elkaar te krijgen. En Bill? Die geeft dat in zowat 2 uur uit. Zacht geklop op de deur gaf aan dat Bill er nog steeds stond. “Lena? Mag ik even binnen komen?”, vroeg hij lief. “Ja hoor.”, antwoordde ik nadat alle spullen verstopt waren. Hij mocht het nog niet zien! Hij kwam meteen binnen en verwachtte waarschijnlijk dat ik mijn kleedje al aanhad. Zijn gezicht versomberde een beetje en ik lachte. “Nog eventjes geduld.”, grinnikte ik speels en zag hoe z’n ogen opklaarden. “Had je het een beetje naar je zin vandaag?”, vroeg hij geïntresseerd. Ik knikte, het was echt super met z’n ouders. Nouja, moeder en stiefvader, je weet wel. Vooral het etentje was plezant. “Ok, wel euhm ja. Dan ga ik me maar klaar maken.”, stamelde hij nerveus. Ik giechelde een beetje om zijn manier van doen en keek toe hoe hij naar buiten liep. “Tot straks.”, riep ik hem nog na toen de deur achter zich dichtviel. Toen ik zeker was dat hij niet meer voor de deur stond en zomaar zou binnen springen, haalde ik de zakken terug boven en haalde alles eruit. Het kleedje was werkelijk prachtig… Snel trok ik m’n jeans en tshirt uit, en kroop voorzichtig in het dunne stofje. Het voelde lekker fris aan op het eerste ogenblik, maar het zou niet lang duren voordat de stof de warmte van m’n lichaam zou absorberen. Met m’n vingers gleed ik over de donkerrode stof om enkele kreuken weg te werken. Trots ging ik voor de spiegel staan. Voor de tweede keer deze dag viel m’n mond open. Dit was een totaal andere Lena dan normaal. De fijne schouderbandjes lagen rustig op m’n schouder, om dan over mijn rug te kruisen en laag op m’n onderrug opnieuw in de stof te verdwijnen. Een vrij diepe decolleté toonde net niet genoeg om door honderden jongens achterna gezeten te worden. Tot aan m’n middel vormde het kleedje een tweede huid, om dan vanaf m’n benen helemaal open te waaien. De stof raakte net tot aan m’n knieën zodat je nog heel mooi de schoentjes zou zien. Rond m’n middel hing een dikkere streep van het donkerrode stofje en aan de zijkant van die boord hing een vlindertje bezet met kleine pareltjes. Het was het mooiste jurkje die ik ooit heb gezien en gelukkig was het eentje dat Bill ook had aangewezen. Hij had goede smaak, daar was ik althans al blij en opgelucht om. Ik liep terug naar het bed en griste de schoentjes mee. Zwarte pumps, met een hakje en een stompe punt. Ook aan de gespen hingen kleine vlindertjes, dus het paste heel goed bij elkaar. Nu ga je denken wat ik heb met vlinders hé? Wel het is vrij simpel: vlinders zijn voor mij het teken van de onschuld. Als je zo’n diertje ziet rondvliegen heeft niemand de intentie om het dood te slaan. Nee, integendeel. Elk kind doet de grootste moeite om er eentje te vangen, om zijn schoonheid te kunnen aanschouwen. Een vlinder staat voor alles wat ik zou willen zijn, maar helaas niet kan. De vrijheid, de onschuld, de schoonheid… En dan heb ik het niet over mijn uiterlijk enzo maar over m’n verleden. Ik zou zo graag eens opnieuw willen beginnen, in een gezin waar ik wel gewenst was. Ik zou er alles voor willen geven. Tranen borrelden op maar ik verbeet ze. Dit was nu niet het moment om te huilen, dat was het nooit! Ik liet me op het bed zakken en bekeek de mooie spulletjes om mijn outfit af te maken. Grote zilveren oorringen, een halsketting bezaait met pareltjes en armbandjes in alle mogelijke schakkeringen van rood. Ik bracht alles zorgvuldig aan en besloot maar snel om iets aan m’n haar te doen. Vaak als ik thuis was, zorgde ik ervoor dat m’n haar zoveel mogelijk uit de weg was door er een vlecht in de maken, of een dotje of gewoon de staart. Maar vandaag moest het toch iets specialers worden. Ik haalde een zakje uit m’n handtas met verschillende schuivertjes en begon m’n haar op te steken. Niet dat ik er zo’n krak in ben, maar aan het resultaat te zien lukte het me toch voorlopig goed. Nu nog wat make-up en ik was klaar om die club tegemoet te gaan. Een zucht ontsnapte uit m’n keel maar ik vermande mezelf. Ik had het Bill beloofd en ik zou er niet op terug komen. Dan had hij al die dure spullen voor niets gekocht… Nogal onhandig begon ik m’n oogschaduw aan te brengen, je kunt het al raden: mezelf opmaken was niet echt een dagelijkse bezigheid. Al bij al lukte het me wonderbaarlijk goed en ik keek tevreden naar het eindresultaat. Haartjes opgestoken, mooie juweeltjes, prachtig kleed, perfecte schoenen en de make-up viel ook best mee. Nu alleen nog de ideale partner, al had ik zo het vermoeden dat ik niet ver moest te zoeken daarvoor. Ik ruimde alles op en hoorde net het zachte geklop op de deur toen alles opnieuw weg zat. “Ja?”, mompelde ik nerveus. “Hopelijk vindt hij het mooi…”, spookte het door m’n hoofd. Zijn hoofd piepte door het deurgat en ik liet m’n ogen langs hem heen glijden. Zijn haar hing stijl langs zijn schouders, zijn ogen waren ravenzwart. Het zwarte hemd hing nonchalant over een dure jeansbroek en ik kon niet laten om te staren naar de huid die zichbaar was aangezien het laatste knopje niet dichtgeknoopt was. Oh my god, vertel mij ook alweer hoe ik die jongen heb kunnen strikken?! Ik liet m’n blik opnieuw naar zijn gezicht glijden en keek in zijn grote ogen. Ook hij kon het niet laten om me aan te gapen. Steeds weer flitsten zijn ogen over m’n hele lichaam. Naar m’n haar, m’n opgemaakte ogen, m’n halsketting, de halsuitsnijding van het jurkje, m’n heupen, naar m’n schoenen en terug. Hij kwam naar me toegestrompeld en gaf me een zacht kusje op m’n wang. Hij bleef net iets te lang staan dan zou moeten, waaruit ik concludeerde dat die arme stakker totaal overdonderd moest zijn. Zijn ene hand reikte naar de mijne, zijn andere streelde voorzichtig m’n wang. Hij leek z’n woorden te zoeken en bleef even aarzelen toen hij me in de ogen keek. Toch vond hij ze en opende z’n mond. “Wil je nog steeds mijn meisje niet zijn?”, fluisterde hij zacht en ik kreeg het ontzettend warm vanbinnen. Ik zette een stapje achteruit en keek hem grijnzend aan. Ik gooide hem een knipoog toe en fluisterde: “We zien wel wat de avond ons brengt.”

16. Het moment

Met de minuut dat we dichter kwamen bij de club, kneep ik harder in de vingers van Bill. Misschien was dit toch niet zo’n goed idee om halsoverkop te beslissen om m’n angsten onder te ogen te zien. Wat als er mij nu iemand komt bestoken met flauwekul, of mij dwingt om te dansen? Ohnee, ik mag er niet aan denken! Ik begin te rillen en meteen denkt de jongen naast me dat ik koud heb aangezien hij snel een arm om m’n schouders legt. Ik laat hem doen, zodat ik de ware reden niet hoef te vertellen. Alsof hij vraagt met zijn ogen wat er echt aan de hand is, kijkt hij me indringend aan. “Beetje bang.”, mompelde ik eerlijk. Hij zei niets en drukte een zachte kus op m’n wang, wel heel verdacht dicht in de buurt van m’n lippen. Ik glimlachte even en keek toen opnieuw het raampje uit. Het regende nogal hard, en het zag er niet naar uit dat het weldra zou gaan ophouden. Nu al mokkend liet ik me een beetje verder op de bank glijden. “Oh kom op Lena, zo erg zal het niet zijn hoor.”, probeerde Bill me op te peppen maar het lukte niet echt. “En als het totaal niet meevalt, heb je nog altijd mij hé.”, grapte hij lief. Ik grijnsde. “En jij denkt dat je leuk gezelschap bent ofzo?”, vroeg ik gemeen. Meteen valt zijn mond open en ontsnapt een klein kreetje uit z’n keel. Snel leg ik m’n vinger op z’n lippen. “Ssst niets zeggen.”, knipoogde ik. Hij wist wel beter, dat kon ik zien aan zijn oogjes die glunderden van plezier. “Euhm Bill, hoe komen jullie terug naar huis?”, vroeg zijn mam plots. Ik was even vergeten dat we niet alleen waren… Ook Bill leek uit een droom te ontwaken en knipperde eens met z’n wimpers om helemaal terug wakker te worden. “Euh, ik weet niet. Hangt af van het weer waarschijnlijk.”, mompelde hij. Simone knikte. “Je weet dat ik je niet kan komen halen hé liefje, ik moet heel vroeg werken morgen.” “Jaja, geen probleem mam.”, zei hij nog snel toen we merkten dat de bestemming opdoemde aan onze linkerkant. Simone had nogal moeite om een plaatsje te vinden om ons af te zetten, dus gaf mij dat de aangelegenheid om goed te beginnen flippen. “Liefje, het komt allemaal goed.”, fluisterde hij stilletjes en zijn lippen raakten fluweelzacht m’n wang aan. Alleen al die aanraking liet m’n hoofd tollen door fleurige vlindertjes die een poging deden om uit m’n lichaam te ontsnappen. “Bill…”, mijn lippen smachten naar de zijne. Ik wil ze gewoon proeven, ik wil ze smaken, ik wil ze voelen… “Ja?”, hij klinkt echt heel dichtbij. Even sluit ik m’n ogen om hem te kussen maar het beeld van Tom flitst voor me. Al snel open ik ze terug. “Niets, het is niets.”, mompelde ik moeilijk. “Ah, ok dan.”, de teleurstelling sneed door m’n hele lichaam. Ik opende de deur om zijn ogen te ontwijken en ril door de frisse wind en de koude regendruppels in m’n gezicht. Een hevige huivering glijdt over m’n rug op het moment dat Bill m’n hand beet neemt en er zacht een kusje op drukt. Waarom was die jongen toch ook zo lief voor mij? En waarom kon ik hem niet kussen? Waarom spookte Tom door mijn hoofd, zonder dat ik ook maar iets voor hem voelde? Waarom kon ik de knoop niet omdraaien, en waarom kon ik er gewoon niet voor gaan? Waarom kon ik het niet? Zelfs al wist ik dat Bill het voor mij was, hij was het gewoon. Zonder enige twijfel mogelijk… “Gaat het?”, fluisterde hij. Ik knikte en snoof de geur op van de regen. Al altijd had ik die geur gekoesterd, het had zo’n speciaal iets. Bijna zo speciaal als Bill. Ik grijnsde, god wat ben ik toch ontzettend melig als ik verliefd word! Zonder tegen te stribbelen liet ik me door Bill meeslepen naar de fraai duur uitziende club. Moest ik de kans krijgen om hier binnen te geraken, zonder hem, dan zou ik waarschijnlijk nog niet eens willen. Overal over straat liepen opgetutte mensen, en dan overdrijf ik echt nog niet! De duurste kostuums liepen in massa over de weg, met aan hun arm een model met killerheels. Zo erg was het dus… Ik kan je niet vertellen welk meisje het meest make-up aanheeft. Als je ze vergelijkt met Bill, is hij zo puur als een diamantje. Mijn god, dit is echt zo fout! Kleedjes in verschillende kleuren passeerden de revue en ik kon het niet laten om te grinniken toen een klein meisje met een opgeheven hoofd haar voet omsloeg net voor mij. Bill had het ook gezien en porde in m’n zij om mij te waarschuwen. Zijn ogen vuurden de woorden “waag het niet om te lachen!” af. Ik trok al grijnzend m’n schouders op en keek in zijn stralende gezicht. “Haar verdiende loon.”, bromde ik. Ze moest maar niet zo dreigend op me af komen, alsof zij zoveel beter was of ik… Hallo, als ik er al zo moet bijlopen als zij om op te vallen, dan toch maar liever niet hoor! Ze had het meest afschuwelijk kleed ooit aan, zo’n verfrommelde stof en dan nog in het knalgeel! “Ik geloof dat de vogelwinkel enkele straten verder is…”, mompelde ik sarcastisch toen ze uit m’n zicht verdween. Bill had het natuurlijk gehoord en hij lachte zich een deuk. “Weet je Lena, ik hou van je sarcastische kantje.”, bekende hij me. Ik sloeg m’n arm om z’n middel en gniffelde nog een beetje na. Ja, ik ook eigenlijk. Je kunt zoveel verstoppen achter sarcastische woorden, werkelijk alles. Maar vaak komt het ook pijnlijk over als je totaal niet doorhebt dat het die sarcastische toer opgaat… Soms keek iemand mij dan zodanig verward aan omdat die dacht dat ik het werkelijk meende. Nou, niet dus. Ik verstijfde toen ik voelde hij zijn arm ook om m’n middel geslagen werd, en zijn hand eventjes in m’n heup kneep. “Ben je er klaar voor?”, knipoogde hij. “Ja, want ik heb zo het vermoeden dat ik het meest modieuze meisje zal zijn daarbinnen.”, grijnsde ik breed. Hij lachte al z’n tanden bloot en mompelde iets wat ik verstond als “Dat ben je zowiezo al.” Even leek hij me te betoveren door de mooiste glimlach ter wereld, maar ik vond tijdig m’n evenwicht terug en volgde hem naar binnen. Zoals verwacht herkende de buitensmijter hem en liet de jongen al snel binnen. “Ze hoort bij mij.”, zei hij terwijl hij zijn hoofd naar me draaide en even knipoogde. Opnieuw dat warme gevoel dat door m’n hele lichaam raasde en bleef hangen rond m’n borst. De beer keek me nors aan en gaf een kort knikje met z’n hoofd dat ik naar binnen kon. Als een bange kip volgde ik Bill dan ook maar meteen. Alsof ik schrik had om hem kwijt te raken, greep ik naar z’n hand en bleef hem vasthouden. En nogal een geluk ook, die club leek wel een doolhof! Overal moest je je tussen mensen wringen om naar de zetels te geraken. Meteen greep ik Bill’s hand steviger vast, hier hield ik dus echt niet van! Zo tussen al die mensen, die je aanraken zonder dat je het wilt… Bill besefte dat dit echt niet goed voor me was en trok me tegen zich aan. “Sluit je ogen, ik leid je wel.”, fluisterde hij zacht in m’n oor. Ik wou knikken dat het goed was toen ik voelde hoe zijn lippen een kus in m’n nek drukten. Meteen bonsde m’n hart opnieuw in m’n keel en ik kon het niet laten om me even heel tegen hem aan te drukken. Als antwoord legde hij z’n handen op m’n heupen en duwde me zo vooruit. Net zoals die keer op het balkon in de Conrad, ook dan had hij mij zo naar binnen geleid. Het voelde al zo vertrouwd aan, maar dan alleen maar bij hem. Iemand anders zou het nooit moeten riskeren om ook maar hetzelfde te doen als hij! Alleen Bill kon alle muren van me wegblazen, alleen hij kreeg van mij een kus die echt gemeend was. Alleen hij kon ervoor zorgen dat ik hem wou kussen, als teken van m’n echte overgave aan hem. Ja, ik had al lang de moed opgegeven om Bill van me af te duwen… Omdat ik nu wist hoe hij echt in elkaar stak, en hij was eigenlijk alles waarover ik had gedroomd. Hij was de jongen waar ik van kon houden, voor het eerst in heel mijn leven. Hij zou misschien wel de jongen zijn waarmee ik alles kon beleven, en dan heb ik het over alles wat je je maar kan bedenken. Misschien kon ik voor het eerst in heel m’n leven met hem op reis gaan, of met hem hand in hand door de straten wandelen, samen met hem op een romantische etentje gaan, samen met hem kussen zonder dat ik bang moet zijn om gekwetst te worden, gewoon onze liefde aan elkaar kunnen tonen… Ik sloot m’n ogen en liet me vooruit duwen door hem, zijn warme lichaam tegen m’n rug. En aangezien het kleedje slecht op m’n onderrug samenviel kon ik echt wel zijn hemd tegen mijn huid voelen, dus ook het kleine stukje huid dat bij hem zichtbaar was. Zelfs die aanraking was al genoeg om te kunnen flauwvallen door de enorme massa kriebels die door m’n lichaam huppelden. De warmte hielp me ook al niet meteen om nog helder na te denken dus liet ik me echt helemaal door hem doen. Ik verzette alleen maar m’n voeten omdat hij me enkele duwtjes in m’n rug gaf. Voor mij mocht dit voor eeuwig blijven duren, maar het besef dat we ooit wel aan die zeteltjes zullen aankomen liet me opkijken. Het voelde veilig aan zo met m’n ogen dicht, nu leek het weer alsof ik bedolven zou worden door al die uitbundige mensen. Hij liet me los en trok me mee in een zwarte zetel. “Dank je.”, fluisterde ik zachtjes in z’n oor. Hij trok me nu helemaal op z’n schoot en knuffelde me bijna plat. “Waarvoor?”, vroeg hij. Ik sloeg m’n armen om zijn nek en liet mijn hoofd op zijn schouder zakken. “Omdat ik nog steeds leef en ik zit nu op de zeteltjes.”, giechelde ik gesmoord in z’n oor. Hij antwoordde niet meteen maar lachte gewoon. “Wil je iets drinken?”, vroeg hij na een stilte. Ik knikte en liet me van zijn benen in de zetel ploffen. “Niet weg lopen hé?!”, grinnikte hij nog snel en verdween toen in de kolkende massa. Onwennig tuurde ik in het rond, overal dansten en kronkelden verschillende lichamen en armen vlogen gretig in de lucht. De felle spots in verschillend kleuren zorgden ervoor dat ik soms wel heel veel moeite moest doen om het ene lichaam van het andere te onderscheiden. En heel veel kon ik ook niet horen van de mensen naast me, want de muziek stond al zodanig luid dat ik zelfs niet eens de moed zou hebben om met iemand te praten. Nogal een geluk dat ik geen grote babbelaar ben hé. Ik keek op toen iemand naast me kwam zitten. “Hey, ik ben Zoë!”, ze moest echt tieren om tot mij door te dringen. Ik lachte haar vriendelijk aan, ze gaf mij een rustgevend gevoel. Misschien kon dat wel eens komen omdat ze als twee druppels op Mona leek, ze had ook datzelfde golvende haar, dezelfde felblauwe ogen, ze leek zelfs even groot te zijn. “Ik ben Lena.”, riep ik nu in haar oor terug. Ze lachte nu ook en wees de drukte in. “Je moet gek zijn om daarin te gaan!”, vervolgde ze. Ik keek haar begrijpend aan. “Ja, niets voor mij hoor!”, brulde ik. Ze grinnikte opnieuw en zocht blijkbaar naar iemand. “Ben jij hier met Bill Kaulitz?”, vroeg ze me. Een beetje perplex staarde ik haar aan. Had zij mij dan opgemerkt toen we zijn binnen gekomen? “Euh ja.”, mompelde ik. Waarschijnlijk kon ze mij niet horen, maar de kon het antwoord al wel raden. Ze keek me nogal geniepig aan en kwam toen terug dichter bij m’n hoofd om opnieuw iets te zeggen. “Enneuh, hebben jullie iets?” Ik trok m’n hoofd van haar weg en keek wat raar in het rond. Sjah, hadden wij nu eigenlijk iets? Zou je geloven dat ik het zelf niet weet?! Misschien wel, misschien niet. Die kus bleef maar uitgesteld, dus wat moest ik er van denken? Ik wist wat ik voor hem voelde, en nu ook zo ongeveer wat hij voor mij voelde, maar toch leek het juiste moment niet te komen om dat ook effectief aan elkaar te tonen. Ik bleef voor me uitstaren en schrok pas wakker toen haar vingers voor m’n ogen knipperden. “Jij moet wel heel lang nadenken over die vraag!”, riep ze hard aangezien de muziek nog altijd even luid door de ruimte galmde. Wat moest ik nu gaan antwoorden? Ja, nee we hebben nog niet gekust maar hij noemt me wel liefje en heeft me graag?! Dat kon ik nu toch niet doen? Hoe raar zou dat nu niet overkomen? “Nee, we hebben niets.”, zei ik. Nog niets… Ze knikte en liep toen weg zonder nog een woord te zeggen. Wat was dit nu weer?! Veel tijd had ik niet om na te denken toen ik voelde hoe een arm mij recht trok. Voor ik kon kijken wie het was, sleurde die persoon mij mee tussen het volk. Ohnee, ik voelde mij hier nu echt niet goed!! Ik zocht wie het was en keek in de fleurige ogen van Zoë! “Samen staan we sterk!”, grinnikte ze. Met een nonchalante zwaai, sloeg ze haar armen om me heen en liet me samen met haar op het ritme van de muziek bewegen. Meteen kreeg ik een flashback naar de verrassing van Mona die keer in Nederland. Dan had zij mij ook zo meegesleurd in een avontuur, waarin we ons verloren hadden en waarin alles alleen maar rond ons draaide. Zoë deed me echt aan haar denken, zowel haar uiterlijk als haar manier van doen was bijna identiek als dat van m’n beste vriendin. Ik liet m’n angst even los en sloot m’n ogen zodat ik meer kon genieten van de muziek. Alles ging goed, zolang ik de mensen niet zag… Haar handen schoten naar m’n heupen en ik grijnsde toen ik bedacht dat Mona dit ook zou doen. Eigenlijk miste ik haar wel. Meteen beloofde ik mezelf dat ik morgen naar haar zou bellen, dat was het eerste wat ik zou doen! Gewoon haar stem horen, liet me al zweven. Eigenlijk was zij wat ik allemaal nodig had in een vriendin. Ik hield van haar zoals ze was, en voor mij hoefde ze niet te veranderen. En dat was niet van mijn gewoonte, want naast Mona was Bill de eerste persoon die ik waardeerde om de persoon dat hij echt was. Oei, ja waar was Bill nou? Doordat Zoë mij zomaar de dansvloer had opgetrokken, had die jongen nu waarschijnlijk niet eens het flauwste idee waar ik was. Misschien moest ik maar eens terug gaan, hem gaan zoeken… Het meisje voelde aan dat ik weg wou en ze wuifde me nog even na toen ik benauwd een weg zocht tussen alle dansende lichamen. Oh God, hopelijk geraak ik hier levendig uit! Net toen ik de zeteltjes in de gaten kreeg voelde ik opnieuw een hand om m’n pols. Met een zwaai draaide ik m’n hoofd, maar het was niet de persoon die ik dacht dat het was. Ik keek in de mooiste ogen van deze wereld, maar jammer genoeg waren ze niet van de jongen die ik wou zien. Met open mond staarde ik in het gezicht van Tom. Opnieuw die glazige ogen die me zo indringerig aankeken. Al van uren ver kon ik zien dat hij opnieuw gedronken had, opnieuw zou hij niet met z’n volledige verstand met mij praten. Wat scheelde er toch met die jongen? Wat was er voor hem zo moeilijk te aanvaarden dat hij zijn toevlucht moest zoeken in alcohol? Wat ging er toch in zijn hoofd om op dit eigenste moment? Zonder dat ik besefte wat er gebeurde, trok hij me tegen zich aan. “Heb ik je al gezegd hoe mooi je eruit ziet?”, begon hij te slijmen. Ik scheurde me van hem af en keek vol walging naar z’n grijnzende gezicht. Die jongen was echt ladderzat, waarom ging hij niet gewoon naar huis? Waarom moest hij mij altijd lastig vallen? Wat had ik hem eigenlijk in godsnaam aangedaan dat hij dit deed? Waarom gaf hij mij zo’n onbehagelijk gevoel, telkens wanneer hij in m’n ogen keek? Hoe kon hij mijn humeur zomaar laten omslaan, gewoon door hier zo voor mij te staan? Het leek alsof Bill al het positieve uit mij kon halen, terwijl Tom mij constant liet twijfelen. Hoe deed hij dit? En waarom deed hij het? Was ik dan zo’n leuke prooi voor hem? En betekenden mijn woorden dan niets voor hem? Kon het hem niets schelen dat ik hem niet moest?! Blijkbaar niet want z’n handen schoten om mijn lichaam en zijn neus gleed over m’n schouder. Ik huiverde helemaal, dit wou ik echt niet! Ik duwde hem van me af door fel m’n handen tegen zijn borst te drukken. “Tom, alsjeblieft! Hou ermee op.”, smeekte ik. Hij leek het niet te horen en kwam alweer een stapje dichter. Het zou niet lang meer duren voordat ik zou beginnen wenen. Hij moest mij gewoon met rust laten, maar in een club was ik gewoon als een vogel voor de kat. Geheel op m’n ongemak liep ik steeds achteruit, maar hij volgde mij. M’n ademhaling begon te versnellen met elke stap dat hij mij inhaalde. “Tom alsjeblieft, laat mij met rust.”, m’n stem kraakte door de wanhoop die er in klonk. “Schatje, je weet dat je me wilt. Geef gewoon toe.”, hij zei het zo luchtig dat het mij pijn deed. Hoe kon hij dit nu zeggen? Hoe kon hij zo overtuigd zijn van zijn gedachten en dromen? Ik wou hem niet! Hoe moest ik hem dit nu in godsnaam gaan uitleggen? “Tom, alsjeblieft. Ik wil je helemaal niet!”, ik was de instorting nabij. M’n knieën konden het elk moment gaan begeven, en dan zou hij zich helemaal over mij storten. Ik wou het niet, ik wou nu alleen bij Bill zijn… *** Door de ogen van Bill: Al schuifelend geraak ik toch tot aan de bar. Eerlijk gezegd hield ik er ook niet zo van om mezelf in die drukte te begeven, maar ik vermoedde dat Lena haar angst nog iets verder ging dan dat van mij. Een glimlach verscheen op m’n gezicht toen ik nog maar een beetje aan haar dacht. Ze was dan ook zo fantastisch… Ze besefte waarschijnlijk maar half hoe ik me daarstraks voelde, als ik haar zo zag staan in het allermooiste kleedje ooit. Hoe ze daar zo stond, aan mij vragend hoe ze eruit zag. Wel ik kan het je zeggen: ze ziet er prachtig uit… Ik grijnsde nog steeds toen de bar in m’n vizier kwam. “2 cocktails alsjeblieft.”, riep ik naar de man. Ik herkende hem maar wist bijlange niet hoe hij heette. Hij deed teken dat hij het begrepen had en snorde naar de flessen alcohol. Ik liet m’n blik op hem los door een por in m’n zij. “Hey Zoë! Das zo lang geleden! Hoe gaat het nog met je?”, meteen begon ik te ratelen bij het zien van m’n overbuurmeisje. Haar pa had contacten in de muziekwereld, dus raakte zij hier zonder pardon binnen. Niet dat ik haar zo goed kende, maar toch genoeg om met haar een praatje te slaan. Ze leek nog altijd dezelfde als de laatste keer dat ik haar had gezien, en dat was toch een een tijdje geleden. Ja, met die verschillende tours enzo… Ze knikte en lachte haar tanden bloot. “Ik kom net van bij Lena. Mooi meisje niet?”, giechelde ze. Meteen kreeg ik een rode kop en keek de andere kant uit. “Jaja, ik heb jullie wel zien binnen komen hoor!”, ging ze door. Zoë liet me zowel aan Lena denken als aan Mona. Ze praatte evenveel als de beste vriendin van Lena, maar ze had dan ook weer karaktertrekken van m’n meisje mee. Zoals drukte enzo… Althans dat had ze mij eens verteld. Ik grijnsde verlegen naar Zoë en betaalde de drankjes. “Ik ga even met haar dansen, mag het?”, vroeg ze beleefd. Ik knikte maar, al wist ik niet meteen ofdat ze Lena zou meekrijgen in die massa. Ze liep meteen terug weg en ik wou net naar de zetels terug gaan toen ik Georg zag staan. Die moest ook eens niet laten weten dat hij hier was! Nogal op m’n tenen getrapt liep ik in zijn richting. “Ey eikel, moet je ook niet zeggen dat je hier naartoe komt.”, vuurde ik af. Hij keek me al grijnzend aan en deed een stapje naar voor. “Ik kan net hetzelfde zeggen over jou Billie.”, kaatste hij terug. Al vrij snel lagen we in een deuk en ik nipte eens van m’n drankje. “Zeg, ik heb Tom hier al ergens gezien hoor. Waarom zijn jullie niet samen toegekomen?”, zijn stem deed me opkijken. Tom? Was Tom hier? Daar wist ik weer totaal niets van… Gh, wat had die jongen nu toch? Dat was nu al de hele tijd dat hij me zoveel mogelijk probeerde te negeren! En waarom? Was Lena daar de reden voor? Een meisje? Komaan, dat kon hij toch niet menen? “Ik had er geen flauw benul van dat hij hier was.”, antwoordde ik snel toen het gezicht van Georg me aanstaarde. Hij keek nogal raar bij m’n antwoord. “Zeg Bill, ik wil niet lastig doen, maar wat scheelt er eigenlijk met jullie?”, hij had het door dat er iets niet klopte. Ik zuchtte en keek moeilijk naar de toppen van m’n cowboylaarzen. “Het draait allemaal rond Lena.”, zei ik en ik kon het niet laten om verveeld met m’n ogen te draaien. “Lena? Is ze hier dan?”, zijn stem klonk ineens bijzonder geïntresseerd. Waarschijnlijk hoopte hij dan ook Mona te zien. “Ja, ze blijft hier voor 2 weken, is speciaal naar Duitsland gekomen om de situatie uit te praten.”, zei ik enthousiast. Georg was ook wel op de hoogte van de spanningen tussen Lena en mij, en tussen Tom en mij. Alleen had hij waarschijnlijk niet verwacht dat die spanning tussen Tom en mij niet opgelost werd. “Zou je hem dan niet beter eens zoeken?”, vroeg Georg verbaasd. Mja, misschien moest ik dat wel doen… Ik wuifde hem nog even na en ging op zoek naar de zeteltjes, misschien was Lena al terug en dan konden we samen Tom gaan zoeken. Misschien drong het wel meer tot hem door als we samen met hem zouden praten. Ik wou met net terug in een zeteltje plaatsen toen m’n oog op 2 mensen viel. M’n hart kromp in elkaar toen het beeld op m’n netvlies werd gebrand. Tom leunde voorover op Lena en kuste haar op haar schouder. Waarom deed hij dit nu? Waarom kwam het niet tot zijn verstand dat hij met z’n poten van haar moest blijven? Wat was er nu verdomme zo moeilijk om dat onder ogen te zien? Ik staarde het hele tafereel aan, hoe Lena m’n broer van zich afduwde en hem smeekte om haar met rust te laten. Ik mocht dan de woorden niet horen, haar ogen spraken boekdelen. Met elke stap dat ze achter zette, zette ik er eentje dichter bij haar. Ze zag mij niet, haar blik was alleen maar angstig op het gezicht van Tom vastgepind. Ik zag werkelijk de wanhoop op haar gezichtje stijgen naarmate hij dichter en dichter tot haar kwam. Ik moest hier ingrijpen, dat moest gewoon anders zou ze elk moment door haar knieën kunnen zakken. Ik zag haar smeken, werkelijk smeken om met rust gelaten te worden. Ik kon het niet meer aan en holde naar haar toe. Ze had m’n steun nodig, ik voelde het. Met een enorme kracht duwde ik Tom van haar weg. Ze leek niet meteen te beseffen wat er gebeurde, maar toen ze m’n gezicht herkende glimlachte ze zachtjes. Een heel andere blik nu, heel anders dan de manier waarop ze naar Tom keek. Ik sloeg m’n armen om haar middel en trok ze tegen me aan. “Ik was zo bang Bill.”, hakkelde ze een beetje. Ik suste haar door haar lichaam een beetje weg en weer te wiegen en toen ik voelde dat ze rustig geworden was liet ik haar een beetje los. “Bill, ik weet niet hoe ik je moet bedanken, echt je we- ik stopte haar woordenvlaag door m’n lippen zachtjes op die van haar te drukken. Een golf van prikkels raasde door m’n hele lichaam en m’n voeten losten de grond. Het tolde in m’n hoofd toen ze zachtjes haar armen in m’n nek liet rusten. Deze keer zou niemand ons onderbreken, niemand. Ik loste eventjes haar goddelijke lippen en zag hoe haar ogen nog steeds gesloten waren. Het leek alsof ze nog aan het nagenieten was van het magische moment. Het moment dat ik haar eindelijk kon proeven, en ze smaakte heerlijk. Opnieuw liet ik m’n lippen op de hare vallen en ik voelde de aarde onder me wegzakken toen ik voorzichtig met m’n tong haar mond opende. Ze leek niet meteen weten wat te doen, maar ze liet me toe. Opnieuw het warme gevoel dat mij overmeesterde toen ze zachtjes m’n tong streelde met de hare. Ik liet m’n handen nu een beetje over haar lichaam glijden en liet ze rusten op haar heupen. Zij was alles waarop ik heb gewacht… Haar ene hand gleed langzaam naar m’n wang en ik huiverde toen ze lichtjes op m’n lip beet. Helemaal overrompeld liet ik haar los. Dit maakte alles goed, alle momenten waarop ik haar had willen kussen maar er gewoon de kans niet toe kreeg. Dit maakte alles goed, het was perfect. Gewoon zij en ik. Wij…

17. Guilty

Door de ogen van Bill: Met een glimlach op m’n gezicht tuur ik uit het raampje van de taxi. Het is al behoorlijk laat en ik begin toch wel te verlangen naar m’n warme bedje. De zachte ademhaling van Lena laat me even opkijken. Ze ligt te slapen op m’n schouder, aangezien ze totaal geen nachtmens is. Mijn Lena, ze vertrouwt mij en dat toont ze door zomaar naast me in slaap te vallen in een vreemde wagen. De eerste kus met haar laat me nog steeds rillen… En op welke manier heb ik haar dan ook gekust? Tom wegduwen van haar en haar dan volop op de mond kussen. Moet eens kunnen hé? En alles was gewoon het wachten waard, Lena is het wachten waard. Ze is alles waard, werkelijk alles. Al die uren die ik geprobeerd heb om met haar te praten, al die moeite die ik heb gehad om haar niet meteen te smsen, al die gekke kriebels in m’n lichaam die ik moest zien te onderdrukken, al die toenaderingen van Tom die ik heb moeten onder ogen zien,… En zelfs toen ze gekust hadden, toen ik haar had verteld dat ze moest vertrekken, achteraf bekeken was dit het allemaal waard. En eerlijk gezegd, ik had het nooit verwacht dat zij zomaar naar Duitsland zou vertrekken. Ik was er gewoon vanuit gegaan dat alles zou stranden, dat we elkaar nooit meer zouden terug zien. Dat zij mij meteen zou vergeten en dat ze nooit meer m’n naam over haar lippen zou laten rollen. Dat ze haar hart aan iemand anders zou geven, zodat het mijne kon bloeden totdat het zou stoppen met slaan. Dat ze mij zou ontlopen en negeren als ik toch de moed verzameld had om haar terug aan te spreken om m’n domme stoot toe te geven. Dat ze me zou uitlachen als ik op m’n knieën zou vallen voor haar. Dat ze zou zeggen dat ze de grootste vergissing had gemaakt om iets voor mij te voelen. Dat ze zou vertellen dat ze me nooit graag had gezien… En toch, toch is ze hier. Ze is hier, en we hebben eindelijk aan elkaar toegegeven. Ik aai zacht met m’n hand over haar zachte haren en plant een kusje op haar voorhoofd. Ze beseft maar half hoe blij ik met haar ben… Hoe ze hier zo ligt te slapen, hoe haar ademhaling zodanig rustig en kalm is dat ik geen enig sprankeltje van stress in me heb. Lena zorgt ervoor dat ik zelf wat tot rust kom, zij zorgt ervoor dat ik nadenk over wat ik zeg en doe. Zij laat me genieten van de kleine dingen, en dat is nu net wat ik nodig had. Aangezien alles zo enorm groots is met Tokio Hotel en alles wat errond draait, zou het wel eens gebeuren dat ik gewoon de kleine dingen vergeet. Zij helpt mij om dit niet te doen. Mijn Lena… De oranje gloed van de straatverlichting laat haar gezichtje wat verkleuren en met vertederde ogen aanschouw ik haar schoonheid. Ik kan nog steeds niet beschrijven hoe ik me voelde toen ik haar voor de eerste keer zag. Ze is gewoon zo puur, zo realistisch, zo down-to-earth. Perfectionisme is haar tweede naam, en ik ben blij dat ik ook zo ben. Het zou waarschijnlijk botsen met iemand die helemaal het tegenovergestelde was als ik, toch op zo’n vlakken. Niet dat ik daarmee wil zeggen dat elk meisje op m’n spiegelbeeld moet lijken, maar ik ben wel een pietje precies en ik veronderstel dat Lena mij dan ook heel goed begrijpt op dat gebied. Ze voelt me gewoon goed aan, en dat is wat voor mij belangrijk is. Ik scheur m’n blik van haar los als ik merk dat de chauffeur kennelijk een plaatsje zoekt om ons af te droppen. “Da’s dan 13¤ alsjeblieft.”, zei hij met een schorre stem. Ik haal het geld meteen uit en geef het hem zonder hem een blik te gunnen. Zo voorzichtig mogelijk probeer ik Lena in m’n armen te nemen, zodat ik haar niet met opzet moest wakker maken. Ze lag nu zo mooi te slapen. Opnieuw kwam er een glimlach op m’n gezicht, alleen al door haar zo vredig te zien liggen. Gelukkig woog ze niet veel, ik veronderstel dat ze niet veel meer weegt dan ik. Aangezien ze turnt op hoog niveau kan dat ook niet anders hé. Haar lichaam is gewoon zodanig afgetraind dat ze waarschijnlijk geen grammetje vet aan haar heeft hangen. Met een grijns op m’n gezicht dacht ik terug aan die keer dat ik de logeerkamer was binnengestapt en haar zag zitten in haar slipje. Die lange benen waren de mooiste die ik ooit al had gezien. Ik schudde meteen m’n hoofd om geen andere gedachten te krijgen en liep moeilijk naar de voordeur. Met zo’n meisje in je armen gaat dat nog niet zo gemakkelijk hoor… Al die keren dat ik naar een film had gekeken en een persoon iemand simpel naar binnen zag dragen, mijn botten hoor! Het leek allemaal zo simpel op beeld, maar nu ik het zelf moest doen ging het toch niet zonder enige problemen. Al wankelen schuifel ik m’n voeten richting voordeur, ik hoop alleen maar dat ik niet omval! Het meisje in m’n armen is zich van geen kwaad bewust en ligt rustig te slapen. Ze zou het eens moeten weten wat er nu allemaal aan het gebeuren is. Dan zou ze zich doodlachen, gewoon al om mijn stuntelen! Gelukkig was ik zo slim geweest om de sleutel op voorhand uit m’n broekzak te halen. Zo dom ben ik toch nog niet hé! Ik grijns om mezelf en zie dus nauwelijks een grote tak aan m’n voeten. Met een lompe stap blijft m’n schoen even hangen waardoor ik de neiging heb om tegen dek te gaan, maar nog net op tijd kon ik m’n voet goed plaatsen. Stel je voor dat ik in de grond beland, dan zou Lena ook vallen met mij erop! Snel keek ik ofdat ze iets gemerkt had, maar op een paar zuchten na bleef ze kalm in m’n armen liggen. “Oef”, mompel ik stilletjes en blijf bij de grote deur staan. Nu komt het moeilijke deel: die rotdeur open krijgen, en Lena tot boven dragen. O-oh, daar had ik nog niet aan gedacht! Ik moet die trap op met Lena in m’n armen!! Alsof ik nog moet denken hoe ik daarin ga slagen, probeer ik voorzichtig de sleutel in het sleutelgat te plaatsen. Om het gemakkelijker te maken laat ik m’n ene knie steunen tegen het hout, zodat Lena zeker niet in de grond zou vallen. Niet dat ik zo goed m’n evenwicht kan bewaren, maar kom. Met m’n tongpuntje half uit m’n mond slaag ik er eindelijk in om die verdomde sleutel in het slot te krijgen, en met een simpele draai zwaait de deur open. Deel één van de missie zit erop, nu volgt het allermoeilijkste! Ik laat me eventjes tegen de muur leunen, m’n armen doen al een beetje pijn maar ik moet doorzetten. Geconcentreerd op de treden zet ik m’n voet op de onderste. Als dit maar goed afloopt en dat ik niet naar beneden tuimel! Zo snel mogelijk zet ik m’n andere voet ook op de onderste trede, ok we zijn al zover. Voorzichtig verplaats ik m’n linker voet opnieuw en laat de rechtse volgen. Voorlopig gaat het goed, niet snel maar ik val tenminste niet en Lena slaapt nog steeds. Hoe doet ze het eigenlijk? Zo vast slapen dat ze niet eens doorheeft dat ik hier loop te klungelen? Zweetdruppeltjes lopen over m’n slaap en ik vind het ontzettend storend dat ik ze niet kan wegvegen. Stel je voor dat ik Lena gewoon laat vallen om met m’n handen over m’n gezicht te strelen. Komaan Bill, verder! Ik wil mezelf wel slaan voor de moment, maar toch maak ik opnieuw aanstalten om de volgende trede op te klimmen. Het moet gewoon, ik moet zo snel mogelijk boven geraken want m’n armen houden het niet lang meer vol! Blijkbaar was dat een stimulans want na een kleine 5 minuten stond ik bovenaan de trap. “Fieuw”, blaas ik nog even en loop dan snel m’n kamer binnen. De logeerkamer is nog wat verder, dus kies ik voor de kortste route. M’n slaapkamer dus, en aangezien ik een tweepersoonsbed heb, kan dit niet voor problemen zorgen. Een ferme dreun tegen m’n arme deur zorgt ervoor dat ik in geen tijd in m’n kamer sta, en voorzichtig leg ik Lena op m’n bed. Ze slaapt dus echt nog steeds, man wat heeft die gedronken om zo vast te kunnen slapen? Opnieuw verschijnt er een grijns op m’n gezicht. Na onze kus hebben we inderdaad nogal wat gedronken, laat ik maar zeggen nogal wat veel. Ik zwaai even met m’n armen door de lucht om hen wat te laten ontspannen en trek dan snel m’n kleren uit. Eventjes blijf ik met m’n been door m’n broekspijp hangen als ik eraan denk om Lena uit te kleden, maar ik besluit maar om het niet te doen. Wat zou ze niet denken als ze wakker wordt? En trouwens, ze ligt daar toch goddelijk te dromen, ik wil haar voor geen geld uit haar droomwereldje halen. Ik leg m’n kleren netjes op een hoopje aan de deur, morgen gooi ik ze dan als eerste in de wasmand. Door die rook in de discotheek stinken ze een heel klein beetje. Hum. In een boxer sluip ik in de andere kant van het bed en ga naast haar liggen. Met m’n gezicht op zo’n paar cm van het hare, blijf ik naar haar staren. Ergens hoop ik dat ze haar ogen opent en dat ze begint te glimlachen als ze mij ziet, dat ze me begint te kussen. Maar dat gebeurt niet meteen… Ik zucht en laat m’n hand over haar gezichtje glijden. Ze is zo zacht en mooi dat het bijna niet meer mogelijk is. Langzaam buig ik me naar haar toe en laat m’n lippen voorzichtig tegen de hare drukken. Zelfs haar lippen zijn warm… Ferm tegen m’n zin los ik m’n lippen van de hare en leg m’n arm over haar middel. “Slaapzacht liefje.”, fluister ik nog voordat ik m’n ogen sluit en vrijwel meteen ook naar dromenland wordt gezogen. *** Door de ogen van Lena: Met barstende koppijn open ik heel voorzichtig m’n ogen, eerst en vooral omdat ik bang ben om hoe ik eruit zal zien, en ten tweede omdat ik niet weet waar ik precies ben. De zonnestralen schijnen ironisch genoeg wel vlak in m’n gezicht en even heb ik de neiging om een kussen naar het raam te gooien, maar het besef dat ik daar alleen maar mezelf mee belachelijk maak weerhoudt me om het te doen. In plaats daarvan draai ik me nog eens om en schrik me bijna een bult als ik in de stralende ogen van Bill kijk. “Ook een goeiemorgen!”, lacht hij om m’n gezicht. Verdorie, da’s zware koek op een nuchtere maag. “Schrik je zo hard van mij?”, vraag hij licht verontwaardigd. Oh god, waarom is hij ook zo schattig? “Euhm nee, alleen de combinatie van een lichte kater en jouw mooie ogen is me fataal geworden.” Meteen krijg ik spijt van m’n onnozel gedrag en ik kijk beschaamd naar de rand van het bed. Gelukkig kijkt Bill me niet raar aan, maar hij begint aanstekelijk te lachen. “Wat?”, grijns ik voorzichtig. “Da’s de eerste keer in heel m’n leven dat iemand me op zo’n manier een compliment geeft over m’n ogen.”, lacht hij luid. Situatie gered, zo lijkt mij. Ik laat me onverwachts op hem vallen en krijg kippenvel over heel m’n lichaam als zijn armen meteen om m’n middel worden geslagen. “Alvast bedankt voor je lieve complimentje lief”, zegt hij zacht. Ik grijns en laat me nu helemaal ontspannen. Vrijwel meteen voel ik z’n warme lippen op de mijne en ik huiver om de vlindertjes in m’n onderbuik. Waarom heb ik zolang gewacht om hem te kussen? Het voelt verdomme zo heerlijk aan, wat een domkop ben ik niet geweest door zoveel te twijfelen? Maar daar hoef ik nu niet meer aan te denken, want hier ben ik dan, bij Bill, zijn lippen tegen de mijne. Iets waar ik zolang van heb gedroomd, het komt eindelijk uit. Voor het eerst in heel m’n leven komt een wens uit… “Bill? Lena? Komen jullie ontbijten?”, de stem van Simone stoort onze onschuldige kus en ik vloek inwennig om haar slechte timing. Met heel veel tegenzin laat ik me van hem rollen en trek m’n kleedje uit. Het arme ding is helemaal verkreukt en verrompeld. In m’n ondergoed drentel ik wat rond en na enig peinzen, besef ik dat m’n rugzak in de logeerkamer staat. “Euhm Bill?”, vraag ik stilletjes. “Hmm?”, komt er uit z’n mond. Hij ligt nog steeds op bed en kijkt me verdacht aan. Ik begin te blozen bij het ondervinden dat ik nogal heel bloot voor hem sta. Gespeeld kwaad kruis ik m’n armen voor m’n lichaam en kijk hem dreigend aan. Meteen slaat hij z’n ogen neer en zet zich recht. “Wil je mijn rugzak halen alsjeblieft?”, doe ik poeslief verder. “Waarom?”, vraagt hij meteen verbaasd. “Nouja, als je wil dat ik zo door het huis loop, en dan ook zo gezien word door Tom, hoef je het voor mij niet te halen hoor.”, zucht ik. Z’n mond valt open en ik grijns. “Da’s gewoon chantage!”, zegt hij verbluft. “Jawel lieve schat, dat heb je goed begrepen.”, murmel ik luchtig. Ik blijf hem aankijken totdat hij aanstalten maakt om uit het bed te stappen. Al mokkend grijpt hij z’n jeans en trekt hem aan, daarna neemt hij ook nog een tshirt. “Als je maar niet denkt dat dit altijd gaat lukken.”, sist hij een beetje te vrolijk om geloofwaardig te zijn. Met een voldaan gezicht blijf ik hem nakijken totdat hij door het deurgat verdwijnt. Toch handig als je je charmes kunt gebruiken hé? Niet dat het zo’n drama zou zijn om die paar meters in m’n ondergoed te lopen, maar als Tom nu toevallig eens buiten komt… Niet dat ik me schaam voor m’n lichaam ofzo, maar ik loop er ook niet mee te koop. En met al die spanningen tussen ons is dit nu niet bepaald de manier om alles op te lossen, integendeel zelfs. M’n ogen blijven hangen bij een poster, 3 mannen kijken me gemaakt streng aan. ‘Green Day’, staat in grote letters bovenaan. Hmm, Mona heeft me daar al eens over gesproken, maar ik weet totaal niet hoe die jongens zouden klinken. Gestommel achter mij laat me opnieuw opkijken en ik zie Bill in de deuropening verschijnen. Zijn ene hand plaatst hij nu op z’n heup, met z’n andere zwaait hij met m’n rugzak. “Voort wat, hoort wat.”, giechelt hij geamuseerd. Oh, hij begint het ook te leren. Maar al te graag storm ik op hem af en knal hard tegen hem aan. Een zachte kreun ontsnapt uit Bill zijn keel als hij nogal lomp tegen de muur gekegeld wordt en ik krijg terplekke medelijden met z’n fake triestig gezichtje. “Ooh, heb ik je pijn gedaan?”, sus ik hem liefjes. Hij knikt stroefjes. “Daar heb ik een heel goed medicijntje voor.”, giechel ik nu ook. Voorzichtig plaats ik m’n handen op z’n heupen en ga op m’n tenen staan. “Wat als ik je nu eens ga genezen?”, vraag ik zacht. “Dat lijkt me wel goed.”, grinnikt hij. Teder plaats ik m’n lippen op z’n kin. Daarna ga ik wat over naar z’n kaaklijn. M’n lippen zweven over z’n zacht gezicht en overal waar ik plaats vind druk ik een zoen. “Gaat het al wat beter?”, vraag ik tussen m’n kusjes door. Hij zegt niets, zijn ogen zijn gesloten en hij geniet met volle teugen. Uiteindelijk druk ik m’n lippen op de zijne en meteen voel ik hoe hij me dichter tot zich trekt. “Ik geloof dat het wel werkt hé?”, vraag ik hem onschuldig. Zijn grijns betovert me compleet en ik laat me gewillig terug zoenen. Voorzichtig opent hij m’n mond door het topje van zijn tong over m’n onderlip te laten glijden. Een rilling loopt over m’n rug als een bolletje over m’n lip schraapt om daarna m’n tong te strelen. Sinds gisteravond heb ik dus ontdekt dat Bill een tongpiercing heeft, jawel ik wist dat dus nog echt niet! Een warm gevoel overmeestert m’n hele lichaam en ik verdrink in zijn kus. Het is nu alleen hij en ik. Niemand anders die ons uit mekaar kan halen, alleen wij. “Bill? Lena? Komen jullie nog?” Verdorie, er bestaat wel degelijk iemand die ons moment verstoort. Is het Tom niet, dan is het zijn moeder. Ahja, het wordt zowel eens tijd dat we naar beneden gaan veronderstel ik. Al mokken laat Bill me los en geeft me mijn rugzak. “Wil ik best wel elke keer doen hoor.”, lacht hij onschuldig. “Jaja dat geloof ik best.”, en met een lichte tik op z’n wang neem ik m’n rugzak beet. Al snel haal ik er een propere jeans en trui uit. In geen tijd ben ik klaar en wandel met Bill naar beneden. Het ruikt hier heel lekker, precies naar versgebakken wafeltjes. Een geur die ik uit de duizend kende, aangezien m’n grootmoeder dit heel graag voor mij klaarmaakt. Ik volg hem door de deur naar de woonkamer en zie al snel Simone zitten. “Moest jij niet vroeg werken mam?”, vraagt Bill zomaar. Ja eigenlijk, ze kon ons toch niet komen halen vannacht omdat ze vroeg moest werken? Ik plof op de stoel voor Bill en kijk Simone nieuwsgierig aan. “Jawel, maar het is al zowat kort in de namiddag, dan ben ik toch altijd thuis?”, het lijkt heel logisch. Want ja, nu ik erover nadenk, we hebben maar laat in ons bed gekropen. Nouja, Bill heeft mij laat in m’n bed gelegd. “Wel, vertel mij eens hoe het is geweest in die club.”, zegt ze vrolijk terwijl ze ons elk een warme wafel geeft. “Heel gezellig.”, giechelt Bill heel verdacht. Ik voel z’n been tegen het mijne en een onschuldige blik wordt naar hem geworpen. Met blosjes sla ik m’n ogen terug neer als Simone het in de gaten krijgt en ik neem snel een hap van de heerlijke wafel. “Mmm, Simone! Ze zijn heerlijk.”, flap ik eruit met de bedoeling dat ze snel van onderwerp verandert. “Dankje.”, lacht ze vriendelijk maar haar ogen blijven op ons vastgepind. Ok, we zullen hier niet aan kunnen ontsnappen en ik ben al blij als ik zie dat Bill het verhaal zal vertellen. “Wel mam, om het heel kort te houden: het was fantastisch en Lena en ik hebben gekust.” Punt, daarmee was de kous af. Heel romantisch verteld door mijn Bill. Ja hoor, echt super. Ik grijns om z’n botheid en schop hem lichtjes onder tafel. “Wat?”, lipt hij verbaasd waardoor ik nu nog harder moet lachen. Ik schud m’n hoofd en neem nog een hap van de wafel. “Oh da’s fantastisch nieuws, wat ben ik blij om dat te horen. Wacht totdat Gordon thuis komt, ik vertel het hem meteen.”, en al flippen rent Simone de keuken in. “Ok, dat was lekker raar.”, beken ik aan Bill. Hij grinnikt en kijkt samen met mij op als nog iemand de woonkamer binnenkomt. Een raar gevoel kruipt in m’n lichaam als het gezicht van Tom door de deuropening verschijnt. Ik weet niet meteen hoe ik met moet gedragen met hem in de buurt, hij doet zo raar tegen mij. Verdacht raar, zoals gisteren in de club. Het leek wel alsof hij m’n kleren terplekke zou kunnen van m’n lijf scheuren. Zo creepy was het… En tot m’n ongenoegen merk ik dat hij naast Bill gaat zitten, zodat ik echt wel op z’n gezicht moet kijken. Oh god, waarom heeft Bill ook alweer een broer? Het wordt muisstil aan tafel en iedereen lijkt wel ergens anders naar te kijken. Af en toe kruisen de blikken van Bill en mij elkaar en dan verschijnt er een voorzichtige grijns op ons gezicht. Ik schrik op als de bel de stilte verstoort en zie hoe Bill rechtspringt. Nee! Laat mij niet alleen met Tom! Ik wou het wel roepen maar deed het niet. Alsof ik hoop dat hij zich zou omdraaien, blijf ik hem nakijken. Toch verdwijnt hij en trekt de deur achter zich dicht. Nu is het alleen Tom en ik, en ik vind het allesbehalve prettig. “Oh Tom liefje, heb je het nieuws al gehoord? Bill en Lena zijn samen!”, z’n moeder gilt nu bijna. Nogal onwennig zie ik Tom zijn blik afwenden en ik kijk dan ook maar naar de grond. Alweer is het stil als Simone de keuken inloopt. De spanning is werkelijk te snijden tussen ons. Vol belangstelling staar ik naar m’n half opgegeten wafel, ik heb geen trek meer. “Ik euhm…”, klinkt de stem van Tom opeens. Verbaasd kijk ik op en zie hem schaapachtig naar me kijken. “Niets.”, mompelt hij nog even en kijkt dan opnieuw naar z’n bord. Achter de deur hoor ik nu vrolijke stemmen, en ik hoop uit de grond van m’n hart dat Bill mij komt redden uit deze hachelijke situatie!

18. Filmmarathon

Met een ruk draai ik m’n hoofd en kijk naar de personen die luidruchtig de woonkamer komen binnen gewandeld. Georg op kop, gevolgd door Gustav en daarna m’n liefje. Ze zien er alle twee heel vrolijk en goed uit, maar dat zou misschien ook kunnen komen door het feit dat ik super gelukkig ben voor het moment. Ja, je kan wel zeggen dat ik nu het gelukkigste meisje op deze aardbol ben! Gelukkig in de zin dat ik eindelijk het geluk heb gewonnen om iemand te vinden die mij alles doet vergeten, en dat die persoon op de koop toe nog eens verliefd op mij is, en zowat de meest mooie jongen is die ik ooit heb gezien… Met een plof komt Gustav naast me zitten, Georg neemt de kop van de tafel voor zijn rekening. “En Lena, ik heb net iets heel leuks gehoord.”, begint de bassist luid te lachen. “Euhm…”, begin ik moeilijk terwijl m’n ogen naar het stralende gezicht van Bill glijden. “Laat mij raden?”, mompel ik met gespleten oogjes. Bill begint te giechelen en ik raak versteld van de glinstertjes in zijn mooie kijkers. “Dan moet ik je proficiat wensen, geloof ik?”, doet Georg lekker verder zonder rekening te houden met het morrende gezicht van Tom. Niemand let eigenlijk op de jongen die daar zo stil mogelijk aan tafel zit. Wat zou er nu toch met hem aan de hand zijn? Ik krijg de kans niet om na te denken als het geknars van stoelpoten door m’n schedel wordt geboord en ik gelijk meteen warme lippen op m’n wangen voel. “Heel veel geluk met onze Bill hé.”, lacht Georg zachtjes. Meteen daarop krijg ik ook 3 dikke kussen van Gustav. “En vertel nou eens, hoe is het nu eigenlijk gebeurd?”, vraagt Gustav kalm. Met rode blosjes op m’n wangen tuur ik naar de grond en zie uit m’n ooghoeken dat Bill met glunderende ogen z’n mond opent om te praten. En net op het moment dat zijn eerste woord over z’n lippen zou gaan rollen gaat de bel opnieuw. Meteen staat hij recht en loopt voor de tweede keer naar de deur. “Verdorie, het lijkt hier wel een opendeurdag!”, mormelt Tom verveeld. Wauw, hij heeft gesproken en heeft dus kennelijk zijn tong nog niet verloren. Met verbaasde ogen kijkt Georg hem aan. “Wat scheelt er met jou man? Loop jij werkelijk de hele dag zo pissig rond?”, en bij die woorden geeft de bassist Tom een harde por. Oei, dat lijkt me niet meteen een wijze beslissing. Meteen springt Tom recht en kijkt Georg enorm smerig aan. “Godverdomme, mag het ja?! Heb ik het recht niet om in m’n eigen huis pissig rond te lopen? Moet ik nog je toestemming vragen of hoe zit het hier eigenlijk?!”, zijn stem klinkt bijzonder kil waardoor er spontaan een huivering over m’n rug loopt. Hij zwaait z’n arm gevaarlijk in de buurt van Georg’s gezicht en gaat als een razende verder. “Als je hier gekomen bent om mij uit te kafferen, hoef je voor mij niet te blijven hoor. Ik heb al genoeg aan die verliefde zielen hier dat ik je domme kop niet hoef te zien.” Met een open mond blijf ik het hele gebeuren volgen. “What the fuck dude, het was maar een grapje hoor?!”, stamelt Georg totaal van zijn melk. Zie je wel dat het niet meteen de goede beslissing van hem was… Nuja hij kon ook niet weten hoe de vork hier aan de steel zat natuurlijk. “Grapje? Noem je dit een grapje? Wel zie je mij lachen? De enige die hier kunnen lachen zijn Lena en Bill. En weet je waarom? Omdat ze samen zijn! Weet je wat m’n moeder zei tegen me daarstraks? Nog niet eens een goeiemorgen maar meteen ‘oh liefje weet je al dat Lena en Bill samen zijn?’ ja heel leuk hoor!”, zijn stem klinkt zwaar en schor. Met grote ogen kijk ik Tom aan, daarna Georg en Gustav om te zien hoe zij reageren op de woordenvlaag van hun gitarist. Aan hun gezicht te zien staan ze er ook van versteld… “Wow Tom vent, kalm aan!”, zegt Gustav rustig. “Kalm aan? Kalm aan? Ik BEN kalm!! Ik ben nog nooit zo kalm geweest!”, tiert hij nu hysterisch. Damn, wat is er toch met hem? En waar blijft Bill verdorie zo lang? Waarom komt hij niet tussen, en waarom zorgt hij er niet voor dat ik me terug op mijn gemak voel? “Tom, wat scheelt er eigenlijk met jou?”, wat ik niet durf vragen, vraagt Georg in mijn plaats. “Wat zou er met mij schelen? Niets toch, ik ben de gelukkigste persoon op aarde. Het meisje waarmee ik misschien wel iets wou zit hier voor mij en is gelukkig met m’n broer. Wat meer moet ik nog hebben? Niets toch?!” Met grote ogen kijk ik hem aan en zie plots dat Bill ook met open mond naar z’n broer zit te staren. Oh god, hij heeft het ook gehoord… Ook Tom krijgt het in de gaten en slaat z’n hand tegen z’n voorhoofd. “Fuck!”, mompelt hij en gaat onwennig terug op z’n stoel gaan zitten. “Euhm, kijk eens wie ik heb meegebracht!”, zegt Bill dan maar verstrooid. Waarschijnlijk had hij deze ook niet meteen zien aankomen. Een glimlach verschijnt op m’n gezicht bij het herkennen van Zoë. “Hey allemaal!”, haar fleurige stem weergalmt in de woonkamer en zorgt meteen al voor een andere sfeer, meer ontspannen. “Djeezes, Zoë ben jij dat?”, vraagt Georg verbaasd. Ze knikt heftig haar hoofd en stormt op de arme jongen af. “Djeezes jij bent veranderd!”, gilt hij nog net voordat hij haar opvangt in zijn armen. “Mijn kleine Georg is groot geworden.”, giechelt ze en ik kan een lachje niet onderdrukken. Wellicht mocht ik daaruit concluderen dat ze elkaar al een heel eind niet meer hadden gezien. “Oh mijn Gustav!”, prevelt het meisje vrolijk verder en geeft de jongen naast me een dikke knuffel. “Hoi Zoë, lang niet meer gezien hé.”, lacht hij vrolijk. Waarschijnlijk kennen ze het meisje allemaal goed, tenminste als je ze zo bezig ziet zou je het toch beginnen denken. “Ah Tommerd, hoe gaat ie seksbom?”, gaat ze verder. Aan haar toon te horen heeft ze blijkbaar niet door wat er hier de laatste tijd is gebeurd en heeft ze dus kennelijk ook niet gehoord wat hij daarstraks zei. Dus verwacht ik het slechste… Maar dat is echter niet nodig want er hangt een voorzichtige grijns rond z’n lippen en zijn ogen sporen het hele lichaam van het meisje af. “Wow, waar heb jij heel die tijd gezeten?”, antwoordt hij perplex. Zoë begint te lachen, waardoor ik al snel haar voorbeeld volg, net zoals de anderen. “Ik zie dat je nog steeds dezelfde bent snoeperd.”, kirt ze al spelend en ze drukt haar vinger zachtjes in zijn zij. “Voor jou alles hé schat.”, begint Tom te grijnzen. Oef, ben ik blij dat hij terug bij zijn positieven is! Want ja, heel erg goed voel ik me ook niet bij deze situatie hoor, aangezien hij daarstraks zowat bekende dat hij ook wat met mij wou… God, waarom had hij dat gewoon nooit gezegd in plaats van zo dom tegen mij te doen? Ik schrik als een voet mij raakt vanonder de tafel en ik kijk meteen naar de persoon van wie het afkomstig is. Meteen verdrink ik in zijn ontzettend mooie ogen waardoor ik alle problemen met Tom meteen vergeet. Hij kan het als de beste, mij laten zweven waardoor ik niet meer op deze wereld ben… En net dat aan Bill heeft mij weten te overtuigen. Hij maakt mij los van de realiteit en laat mij fantaseren. Net als nu, nu hij mij zo aankijkt, vervagen alle zorgen in m’n hoofd en heb ik alleen maar plaats voor hem. Bill, hij is zowat alles waarover ik heb nagedacht, over heb gedroomd. Hij is de jongen die door m’n gedachten zwom al die tijd dat ik alleen in mezelf gekeerd was. En eindelijk ben ik hem tegen gekomen, en kan ik genieten van alles aan hem. Ik kan hem aanraken zonder dat ik moet opletten, ik kan hem kussen zoveel ik maar wil, ik kan naast hem in slaap vallen om dan stiekem mijn hoofd op z’n borst te leggen, ik kan zijn hand vasthouden zonder de voortdurende twijfel dat hij het wegtrekt, ik kan naar hem kijken en oprecht zeggen dat ik verliefd ben… “En wat doen wij vandaag?”, brult de stem van Georg door de kamer. Ja, goeie vraag… “Wat denken jullie van een filmmarathon?”, stelt Bill voor. “Ohja, dat klinkt enig! Iedereen mag zijn film kiezen en dan kijken we alle films na elkaar.”, giechelt Zoë. “Jajaja, moeten we doen!”, lacht Gustav maar meteen daarop vertrekt zijn gezicht. “Tom, ik wil geen zo’n perverte dingen zien.”, mompelt hij luid genoeg om hem te begrijpen. Ik begin te lachen en iedereen volgt m’n voorbeeld, inclusief Tom. “Ey ow, wie zegt dat ik alleen naar zo’n films kijk?”, sist hij gespeeld verontwaardigt. “Nouja, kheb zo’n gevoel.”, Gustav zegt het zo droog mogelijk waardoor ik me eventjes verslik in m’n speeksel. Oh god, die jongens zijn toch geweldig! “Ja, ok hoe gaan we dit nu doen? Niemand mag weten welke film…”, zegt Georg bedenkelijk. “Welja.”, begin ik met m’n voorstel. “Wat als we ons in groepjes splitsen. De één gaat om frisdrank, de ander om chips, om dan ook elk om beurt naar de videotheek te gaan? Zo lopen we niet in elkaars weg en weten we niet welke films jullie gekozen hebben?!” Meteen kijkt iedereen me met een brede grijns op hun gezicht aan. “Lena, jij bent geniaal!”, wordt langs alle kanten naar me toegeworpen en ik kan het niet laten om eventjes te blozen bij alle positieve commentaren. “Ok, wie gaat met wie?”, vraagt Bill meteen zonder zijn blik van mij af te wenden. “Ik ga wel met Zoë!”, roept Tom meteen heel opgewekt. Een overzalige glimlach verschijnt op zijn gezicht als het meisje hem een knipoog toegooit. “Ik ga wel met Georg, aangezien ik geen boze Bill op m’n dak wil.”, grijnst Gustav naar me. “Oh Lena, dan zul je wel met mij moeten gaan.”, zegt de jongen voor mij zo nonchalant mogelijk, wat niet meteen lukt door zijn oogverblindende glimlach. “Ja, hoe sterk ik er ook op tegen zie.”, vuur ik braafjes terug. Zijn mond valt open en een hoog kreetje ontsnapt uit z’n keel. “Ja Bill, je hebt het echt met haar getroffen hoor.”, roept Zoë luid en verstopt zich al snel achter Georg als mijn liefje verdacht naar een grote koffietas grijpt. “Ok, gaan we dan maar?”, probeert Gustav de situatie te redden. Meteen worden de stoelen naar achter geschoven en stuiven we alle zes naar de deur. Daar blijft Bill plots stilstaan waardoor iedereen tegen hem aanbotst. “Bill verdorie, wat doe jij nu?”, roepen Georg en Tom in koor. “En toch denk ik dat we iets vergeten zijn.”, zegt hij overdreven verdacht. Nu is het mijn beurt om te schrikken als iedereen zich omdraait en raar naar mij zit te staren. Wat zouden wij in godsnaam over het hoofd gezien hebben? Ik gaap hen schaapachtig aan en weet dus bij hoog en laag niet wat Bill daarmee wil zeggen. “MONA!!”, brullen ze in koor en ik grijp als de bliksem naar m’n gsm om haar op te bellen. *** Als een bezetene graait Bill in de chips en gooit ze willekeurig in het karretje. Daarna loopt hij verder naar de nootjes en van die toestanden en kegelt ook enkele zakjes tegen de chips aan. “Raak jij al die ongezonde dingen nooit beu?”, vraag ik hem verbaasd als hij maar verder in de versnaperingen rond grijpt. Op het moment dat hij m’n woorden helemaal heeft verstaan, draait hij zich om en kijkt me debiel aan. “Lena, wat bazel jij nu? Hoe kun je chips nu beu raken?”, ratelt hij snel. Daarna staart hij naar me en samen proesten we het uit. “Ik profiteer gewoon van de situatie.”, lacht hij luid. “Hoezo?”, vraag ik meteen. “Welja, ik mag gewoon alles eten en verdik geen grammetje. Da’s toch het luxe leven, vind je niet?”, grinnikt hij verder. Ja, hij heeft gelijk… Maar jammer genoeg kan ik daar niet over meespreken. Niet dat ik mollig ben ofzo, maar met m’n turnen kan ik nu gewoon niet alle dagen fastfood eten, die mogelijkheid bestaat gewoonweg niet! Alsof hij opeens beseft dat niet iedereen zo’n geluk heeft, slaat hij z’n hand tegen zijn voorhoofd. “Sorry, ik ben weer lomp bezig. Euhm liefje, wil jij iets gezonders ofzo?”, vraagt hij lief. Ik schud m’n hoofd en druk een zacht kusje tegen zijn lippen. God, waarom is hij zo schattig en lief en onweerstaanbaar op hetzelfde moment? “Je bent lief, weet je dat?”, vraag ik hem stilletjes. “Naja, lief is een groot woord. Maar ik besef gewoon dat ik het meest van de tijd alleen aan m’n eigen denk en niet aan jou. Dus als jij iets anders nodig hebt, mag je het gerust nemen hoor.”, ratelt hij aan één stuk door. “Ik heb genoeg aan jou hoor.”, glimlach ik verlegen en meteen sla ik m’n ogen neer. “Oh en dan ben ik lief?”, lacht m’n liefje teder en met zijn hand tilt hij m’n hoofd op. “Naja, lief zijn is een groot woord.”, herhaal ik zijn woorden waarop hij meteen zijn lippen op de mijne plant. Een ongelofelijk warm gevoel stroomt door m’n aderen, en de knoop die in m’n maag groeit bloeit op dit moment uit tot een prachtige roos die alleen gevoed wordt door de liefde van Bill. Alles in mij kriebelt en miljoenen vlindertjes krioelen door m’n hele lichaam om hun uitweg te vinden. Maar dat wil ik niet, ik wil ze binnen houden zodat ze nog heel lang in mij kunnen rondhuppelen. Nu ik het eindelijk voel wat iemand met mij kan doen, kan en wil ik het gewoon niet laten gaan. Ik merk hoe Bill zijn hand naar de mijne schuift en zachtjes kneepjes geeft er in. Het duizelt allemaal in m’n hoofd en eventjes heb ik het gevoel dat ik elk moment door m’n benen kan zakken. Maar Bill zijn lippen zorgen ervoor dat ik aan hem geplakt blijf en dus zelfs niet eens de kans krijg om hem ook maar een heel klein beetje te lossen. Met heel veel tegenzin laat Bill me los maar ik blijf nog even staan met m’n ogen dicht. Ik wil dit moment opslaan in m’n geheugen, ik wil alle negatieve herinneringen verdringen door alle positieve. Wie weet lukt het me nog ook en kan Bill alle leegte opvullen die er zolang is geweest. Wie weet… Z’n zachte adem op m’n schouder zorgt ervoor dat ik m’n ogen open, maar op het moment dat ik zijn lippen op m’n huid voel sluit ik ze opnieuw. “Heb ik je al gezegd hoe graag ik je zie?”, fluistert hij stilletjes in m’n oor, zo net luid genoeg om hem nog te begrijpen. “Nee.”, mompel ik terug en ik moet een grijns onderdrukken. “Wel dan weet je het nu.”, en bij de woorden plant hij zijn lippen terug op de mijne. Voor mij mag dit voor eeuwig duren, voor eeuwig en langer… Totdat de zon niet meer schijnt en de sterren ons niet meer leiden in het donkerste van de nacht. Totdat alle liefde uit de wereld is verdwenen en er alleen maar een kille koude overblijft. Totdat Bill er niet meer is… Ik schrik op als de gsm van Bill hard begint te trillen. “Verdomme!”, brult hij van het schrikken en waarschijnlijk ook om het moment dat nu verpest werd. Met een boos gezicht tikt hij de vergrendeling uit en lees het berichtje. “Het is Georg, die vraagt wanneer we naar de videotheek gaan.”, zegt hij al mokken. Mja, ik moet toch wel toegeven dat die jongens hier echt wel een talent hebben om mooie momenten te verbrodden. “Ik sms gewoon terug dat we nu gaan afrekenen en daarna de films gaan halen, is dat goed?”, vraagt hij terwijl zijn vingers al over de toetsen glijden. Ik knik alleen maar, mijn gedachten zitten er toch niet bij. “Waar denk je aan?”, vraagt hij zonder zijn blik af te wenden van het toestel. Hij voelt mij gewoon aan! “Gewoon, hoe het zal zijn na deze 2 weken.”, beken ik bedroefd. Meteen laat hij zijn gsm wat links liggen en neemt me vast. “Daar hoeven we nog niet aan te denken Lena, alsjeblief laten we nu voorlopig nog genieten van elk moment dat we bij elkaar zijn.”, zijn stem klinkt ook wat droevig maar hij komt net wat geloofwaardiger over dan ik. Ik knik en laat Bill los. “Hee liefje, het lukt ons wel. Geloof mij.”, zegt hij stilletjes zodat alleen ik hem begrijp. “Ik denk dat we maar beter voortmaken.”, probeer ik het pijnlijke onderwerp af te snijden. Bill heeft me door en knikt stroefjes. “Vergeet gewoon nooit dat ik van je hou.”, fluistert hij nog snel nadat hij me een knuffel gaf. “Ik zie je ook graag.”, mompel ik. Meteen sla ik m’n ogen neer, waarom weet ik niet, maar ik kan op dit moment nog niet zeggen dat ik van hem hou. Hij merkt het niet maar lacht lief naar me. “Zullen we dan maar?”, murmelt hij tussen z’n tanden en met een korte duw gaat het karretje vooruit. Al snel worden de boodschappen op de band gegooid en in zakken gestopt. Het meisje aan de kassa kijkt Bill ontzettend verliefd aan en ik grijns om haar dwaze gezicht. Ze moest eens weten… Met elk een zak in ons hand wandelen we naar buiten. “Liefje, heb jij dat meisje aan de kassa naar mij zien kijken?”, vraagt Bill eerst terwijl ik ook al m’n mond opendeed om het te zeggen. Ik begin te lachen en zie dat de jongen naast mij net hetzelfde doet. “Laat mij raden, je ging net hetzelfde vragen?”, giechelt hij. Ik knik en begin nog luider te lachen. “Nouja, je moet maar zo knap niet zijn.”, zeg ik tussen m’n giechelbuien door. “Ik heb ook mezelf niet gemaakt hé.”, grijnst m’n vriendje. Ja, Bill is mijn vriendje! Nu ik er zo over nadenk besef ik pas hoe maf het is dat ik samen ben met Bill Kaulitz, zanger van Tokio Hotel, een groep dat ik zelfs niet eens kende. Toch gek hoe snel alles kan omkeren… “Ok, we zijn er.”, klinkt de stem van Bill scherp in m’n oor. Blijkbaar moet hij wel heel dicht bij mij staan om zo’n geluid te kunnen produceren. Ik schrik en spring bijna op Bill als mijn gsm begint te trillen in m’n broekzak. “God, ik ga nog eens dood aan dat ding.”, zucht ik om terug m’n ademhaling onder controle te krijgen. Ik ben nooit zo’n gsm-freak geweest, dus ook geen sms-gek die om de 10 minuten haar toestel checkte, maar nu met de situatie rond Bill moest ik toch nog gewend raken aan dat trillende rotding. “Oh berichtje van Mona.”, zeg ik meer tegen mezelf dan tegen de jongen naast me. “Wat schrijft ze dan wel?”, vraagt hij geïntresseerd. “Euh, dat ze over een uurtje in Duitsland is.”, lees ik vlug. “Wauw, da’s wel snel.”, concludeert Bill vrijwel meteen. “Ja, ik begrijp het ook niet, we hebben haar pas 2 uur geleden gebeld. Nouja Mona kennende zal ze er wel een uitleg voor hebben.”, grijns ik duivels. “Goed, dan hebben we nog ruim de tijd om onze film te kiezen en alles in orde te maken thuis.”, zegt Bill zachtjes en trekt me aan mijn hand mee. Ik kijk m’n ogen uit, zo’n grote videotheek heb ik dus werkelijk nog nooit gezien! De videotheek dichtbij mijn huis kan hier dus waarschijnlijk wel 5 keer in. “Welk soort film heb je in je gedachten?”, vraagt hij verstrooid. “Euhm welja, aangezien ik zo het vermoeden heb dat de jongens wel voor actie gaan, zou ik toch wel graag een minder brutale film bekijken, een komedie of iets romantisch ofzo lijkt me wel leuk.”, brabbel ik. “Ja, had ik ook al gedacht.”, lacht hij lief en sleurt me daarop mee naar de categorie ‘komedie’. Beide neuzen we wat rond totdat Bill plots blijft staan. “Wat denk je van Scary Movie ofzo?” Meteen begin ik te lachen. “Ja, doe die maar. Dat wordt lachen.”, antwoord ik braafjes. “En om het jankgehalte op peil te houden neem ik de Moulin Rouge mee.”, lach ik luid. Tevreden over onze keuze lopen we naar de toonbank en laten de films inscannen. De jongen aan de kassa kijkt me bijzonder geïntresseerd aan en ik zie dat Bill een lach niet kan inhouden. Van het moment dat we buiten staan beginnen we alle 2 te lachen. “Nou, als het niets tussen ons wordt dan kan jij terecht bij het meisje in de supermarkt, en ik hier bij die jongen in de videotheek.”, grap ik om de situatie. “Ja, maar ze moeten niet snel gaan hopen, ik laat je nooit meer los.”, begint Bill te vlemen. “Oh jij schatje.”, prevel ik terwijl ik hem voorzichtig in z’n wang knijp. “Ja ok, nu moeten we alleen nog alles gaan klaarzetten voor de filmmarathon begint.”, lacht hij met dichtgeknepen oogjes. Hand in hand wandelen we naar zijn ouderlijke huis en ik ben verbaasd dat het maar enkele minuutjes duurt voordat we er aankomen. “Alles ligt hier ook zo dicht bij elkaar.”, legt hij meteen uit bij het zien van mijn gezicht. Hij stopt de sleutel in het sleutelgat en gooit de deur met een brute kracht open. Wanneer we de woonkamer instrompelen worden we meteen gegroet. “Ha, zijn jullie daar nu eindelijk?” “Waar bleven jullie zo lang?” “Moesten jullie naar België misschien om die chips te halen?”, al die vragen worden naar ons toegesmeten waardoor we allebei nogal aan de grond genageld staan. “Euh, ik ben ook blij om jullie terug te zien?”, vuurt Bill sarcastisch af. Met een plof laat ik de zak met lekkere dingen op de tafel vallen en kijk of er nog iets gedaan moest worden. Nouja, de anderen hebben het eigenlijk al allemaal gedaan. De zetels waren aan de kant geschoven en hebben plaats gemaakt voor massaal veel kussens en dekentjes, op het lage salontafeltje staan 7 glazen en schoteltjes om de chips enzo in te leggen, de films liggen in een hoop op elkaar zodat je niet meteen de titel kunt lezen en als klap op de vuurpijl staan er overal kaarsjes om ze straks aan te steken zodat de sfeer ook optimaal is. “Ok dan kunnen we alleen maar wachten, geloof ik.”, zegt Bill zachtjes in m’n oor. Ik knik en kijk naar het uur, nog zowat een kwartier en Mona zou hier zijn. Plots hoor ik een ferm klap buiten, wellicht een portier dat krachtig toegesmeten wordt. “Zou ze?”, begin ik m’n vraag maar de bel zorgt ervoor dat ik snel m’n mond hou. Met snelle passen snor ik naar de voordeur en trek ze als een flipkind open. Ik begin te gillen bij het zien van haar vertrouwde gezicht en gooi me helemaal op haar zodat ze wel gedwongen wordt om mij te omarmen. “Ik heb je zo gemist.”, fluister ik in het oor van m’n beste vriendin. En da’s geen enkel woord gelogen…

19. Thoughts And Doubts

Al schuddend van het lachen neem ik een chipje uit de dichtste kom. Overal liggen er al versnaperingen op de grond maar niemand hechtte er belang aan. Ondertussen hebben we al 2 films gezien, namelijk die van Tom en die van Gustav. Eerst had Georg een half uur zich een deuk gelachen bij het zien van de film, daarna heeft Bill een hele preek afgevuurd naar Tom om de inhoud (lees actrice) ervan, om dan toch na een goeie 45 minuten te starten met Tomb Raider. Ja, u kent die film wel hé?! Lara Croft? Grote borsten? Stevige kont? Inderdaad die, en toevallig uitgekozen door Tom. Anyway, het was grappig om het gezicht van die jongen te zien… Het leek wel alsof hij voor enkele uren van deze planeet was verdwenen om alleen te zijn met zijn gedachten en met Angelina Jolie. Elke beweging die ze maakte volgde hij heel nauwkeurig, alsof hij bang was dat hij iets zou gaan missen. Bij elke wonde die ze kreeg te verduren slaakte hij een kreetje, net of hij wou haar helpen en beschermen tegen de pijn. En natuurlijk als de film ten einde liep, kon zijn geluk niet op natuurlijk. Zijn ogen glunderden als ik nog nooit eerder heb gezien, zijn glimlach verbreedde met de minuut en zijn spastische trekjes ook, tot vervelens toe van Bill. Want hoewel hij zo’n preek had gegeven over de “typische” keuze van z’n broertje, kon hij het ook niet laten om die Angelina eens ferm te bekijken. Weliswaar iets subtieler dan Tom, maar ik heb het toch maar mooi gezien. Wellicht is die vrouw een favorietje van de tweeling. Lang donker haar, grote groene ogen, gigantische lippen, lange benen,… Over de rest hoef ik niet te praten zeker? Dacht ik al. Ik had Bill blijven aanstaren totdat hij het doorhad en verlegen had hij naar m’n handen gestaard, zodat hij niet in m’n gezicht hoefde te kijken. Natuurlijk was ik niet boos of jaloers of zeg maar wat, ik plaag hem gewoon zo ontzettend graag. Met een “wat-betekende-dat-nu-weer-blik bleef ik hem maar aankijken tot hij eindelijk de moed had gevonden om zijn ogen op mij te richten. “Wel?”, had ik gefluisterd zodat de rest het niet kon horen. Hij had wat gemompeld maar ik verstond er dus niets van. Uiteindelijk had hij wat dichter gekropen en iets in m’n oor gefluisterd. “Jij bent mijn persoonlijke Lara Croft.”, had hij gegiecheld. En tot op dit moment weet ik nog altijd niet ofdat ik mij daar comfortabel moet bij voelen. Ja, alsof ik zo ga rondlopen?! No way, geen denken aan, nooit of te nimmer! Nuja, hij bedoelde het allemaal wel lief hoor. De schat. De film van Gustav heeft ook wat reacties uitgelokt, vooral bij Zoë dan. En dan niet meteen in de positieve manier hoor, nee op zo’n bijzonder irritante wijze. Enige uitleg? Zoë geilt dus blijkbaar op Tom Cruise… Een feit dat Gustav niet vlug zal vergeten als hij de volgende keer twijfelt tussen Mission Impossible en The Matrix. De hele film door waren we dus allemaal getuigen van het gekwijl van onze vriendin. En moest ze daar dan nog eens een reden voor hebben… Wat ziet zij in godsnaam in Tom Cruise? Af en toe had Mona iets geroepen in de trant van “Kabouter” “Strandjanet” “Mislukte Macho”, maar het mocht allemaal niet baten. Het meisje bleef met haar ogen aan het beeld genageld, de woorden van Mona drongen zelfs niets eens tot haar door. Want op een bepaald moment rolde Tom werkelijk over de vloer door de gevatte woorden van m’n vriendin. Je hoeft al niet meer na te denken hoe geconcentreerd Zoë naar het scherm zat te kijken, dat ze zelfs Tom niet zag lachen. En eerlijk gezegd herkende ik mezelf eventjes in haar, soms ben ik ook zodanig verdronken in mijn eigen wereldje dat ik niets meer hoor of zie van de omgeving rondom mij. Ze viel dan ook net zoals ik uit de lucht als de film ten einde was. Het duurde nog zo’n 5 minuten voordat ze terug tot haar volle bewustzijn was maar nu grinnikt ze al terug volop met Tom. Die 2 kunnen niet van elkaar blijven… Het zet mij zowat aan het denken om hen zo bezig te zien. Alles gaat zo snel nu ik hier in Duitsland ben. De jongens, Zoë, Mona die zomaar naar Duitsland afreist, Bill. Waar is de Lena van vroeger die hier schuchter in een hoekje ging zitten en niets wou zeggen tegen iemand? Waarom ben ik zo veranderd sinds ik Bill heb ontmoet? Waar blijven mijn principes waar ik altijd op steunde en vertrouwde? Waarom laat ik die jongens toe, terwijl ze best nog wel vreemden zijn? Een vreemd gevoel overspoelt me en laat me over alles twijfelen. Was het wel verstandig om hier naartoe te komen? Was het wel verstandig om mij te laten kussen door Bill? Was het niet gewoon dom van mij om toe te geven aan de gevoelens die een beetje groeiden voor hem? Waarom begon ik te geloven dat dit misschien iets kon worden. Het kan nooit iets worden met iemand die zo populair is als Bill, het kan gewoon niet! Na deze 2 weken gaat hij weer op tour en begint mijn school terug. Na deze 2 weken start mijn turnen opnieuw… Waarom heb ik het ook maar eventjes in m’n hoofd gehaald dat dit gevoel voor Bill sterk genoeg zou zijn om alles te kunnen trotseren? Ik slik de prop door die in m’n keel gevestigd is en adem diep in en uit. Niet huilen, Lena Janssens huilt nooit! En sinds je die jongens hebt leren kennen doe je niets anders? Wat scheelt er toch met mij? Ik spring recht en loop naar buiten, ik hoef dit even niet meer… Waarom duurde het zolang voordat ik besef dat ik niet goed bezig was? Waarom sleurt die jongen mij zomaar mee in een avontuur waarvan ik niets begrijp? En sinds wanneer laat ik mijn turnen vallen voor iemand die beweert mij graag te zien? Nu dringt het tot mij door dat dit niet kan… Ik zoek steun tegen een muur van het huis en laat m’n hoofd tussen m’n armen zakken. Alsof alles zodanig zit te vechten in mij, opent mijn mond zich als vanzelf en tier ik alles eruit. Waar zat ik toch met m’n domme verstand? Niemand houdt van mij, behalve Mona. Zij zal er ook niets van begrijpen om mij zo te zien. Zo los, zo open, zo gelukkig. Nee, ze weet wel beter. Ze weet dat het niet echt is. Ze weet dat de Lena van nu fake is, niet meer en niet minder. Enkel een popje met een mooi gezichtje, gesierd door een pas gecreëerd masker. Zij weet dat het niet lang meer zal houden, ze kent me beter dan wie dan ook. Alleen Mona kent mij… Hoe je het ook draait of keert, Bill weet niets van me. Hij is op de hoogte van mijn thuissituatie, wil dat daarmee zeggen dat hij mij kent? Nee, ik denk het niet. Hij houdt van een meisje dat hij niet kent… En ik kus iemand die mij niet volledig kent. Dit is fout, dit kan niet langer, dit moet eindigen. Opnieuw verlaat een kille schreeuw mijn lichaam en doorbreekt de stilte op een wel heel wrede manier. Ik schrik als een geluid door m’n schedel galmt, iets dat mij bekend voorkomt maar ik weet niet precies waar ik het laatst heb gehoord. Het lijkt wel alsof iemand mijn lichaam overneemt, alles uit mij zuigt zodat ik over enkele minuten niets meer ben, niets meer behalve een hoopje ellende. “Lena?”, de stem klinkt van ver en toch heb ik zo het idee dat de persoon in kwestie heel dicht bij me staat. Ik voel een zekere warmte en ik weet aan wie die warmte toebehoort. “Liefje?”, vraagt hij voorzichtig. “Ga weg Bill.”, wil ik roepen maar alleen m’n lippen vormen de woorden. Mijn stem wil niet werken, het lijkt wel alsof ik een maand zonder drinken heb geleefd. Heel mijn lichaam voelt koud en zwak aan, alsof alle hoop eruit verdwenen is. Alles waarvan ik heb gedroomd is uit mij gerukt en op de grond gegooid, en alsof het niet nog erger kan wordt het nog eens kapot gestamd. Een vertrouwde hand wordt op m’n schouder geplaatst en ik schreeuw het er opnieuw uit. Het kan gewoon niet… Waarom ziet hij het niet? Waarom snapt hij het niet dat dit niet kan? Bill Kaulitz en Lena Janssens gaan niet samen! “Hee liefje, wat is er nou?”, vraagt hij zacht. De jongen is zich van geen kwaad bewust. Ik richt mijn hoofd op en zie vrijwel meteen dat hij van me schrikt. Mijn ogen druipen waarschijnlijk van de hulpeloosheid en de schaamte voor mezelf. Ja, ik schaam me voor mezelf… In de zin dat ik mezelf zomaar liet doen door Bill, zonder hem voldoende te kennen. Als hij er al in slaagt om door mijn façade te breken, waarom zou iemand anders dat dan niet doen? Waarom heb ik me kwetsbaar opgesteld voor een zanger die waarschijnlijk aanbid wordt door de helft van de vrouwelijke populatie? “Lena?”, een bange schreeuw om een woord van mij. “Bill, ga weg.”, het doet pijn om de woorden uit te spreken. Mijn keel lijkt wel schuurpapier en het betert niet als je praat. Maar ik weet tenminste dat hij me gehoord heeft, dat zie ik aan de blik in zijn ogen die nu van bezorgd naar angstig overschakelt. “Ma…Maa…Maar waarom?”, stamelt hij. “Ga gewoon weg oké?”, zeg ik kort. Hier heb ik even geen tijd voor, en dan nog?! Ik heb gewoon nood aan ruimte om te denken, om bij alles stil te staan. “Lena, wat heb jij nu zo opeens?”, zijn stem begint al wanhopig te klinken. Ja, die heeft het dus nog niet door dat ik dit niet kan? Zie je wet dat hij mij niet begrijpt, mij niet kent, niet weet wat er in me omgaat. “Niets.”, brul ik nu bijna. Waarom snapt hij niet dat hij het best weggaat nu? “Toe Lena, kom gewoon terug mee naar binnen. Dan kunnen we nog een filmpje bekijken.”, hij heeft geen geduld en toont het me nog maar eens op deze manier. Zo zie je maar wat ik voor hem beteken… “Nee.”, antwoord ik bruut. Ik heb geen zin meer in films, ik heb geen zin meer in dat kleffe gedoe, ik heb geen zin meer om naast hem te zitten. “Komaan liefje, ze wachten op ons.” Mijn stoppen slaan door en ik stamp verwoed met m’n voeten op de grond. “Godverdomme laat mij toch met rust!”, roep ik luid terwijl mijn armen de lucht in zwieren. Blijkbaar heeft het zo zijn effect want hij zwijgt tenminste. En op welke manier… Zijn armen slap tegen zijn lichaam, zijn hoofd wat gebogen, zijn mond helemaal open en zijn ogen gebroken. Als ik hem zo zie staan, krijg ik terplekke medelijden. Maar het moet gewoon gezegd worden, ik kan mezelf niet langer verstoppen achter dat afschuwelijke masker. Ik mag Bill niet aan het lijntje houden, daarvoor is hij te lief en te aardig. “Het spijt me, maar ik wil even alleen zijn.”, zeg ik een tikkeltje zachter. Hij reageert niet, blijft op exact dezelfde manier staan. Ik heb hem pijn gedaan, ik weet het. Ik heb hem net zo’n leed bezorgd als toen mijn ouders mij vertelden dat ze niet van me hielden. Je kan Bill kraken door hem te zeggen dat hij moet oprotten, mij kan je kraken door te zeggen dat je niet van me houdt. Of misschien door net wel te zeggen dat je van me houdt, omdat je het dan niet meent. Als mijn ouders niet van mij kunnen houden, dan kan niemand anders dat. Ook Bill niet. “Ma…Maar waarom?”, zijn stem kraakt en bibbert als nooit tevoren. Ik heb hem echt gebroken. “Bill, ik denk dat je ons beter eens alleen laat.”, hoor ik een vertrouwde stem zeggen. Ik zie hem schrikken en zich omdraaien, zodat hij ziet wie er achter hem staat. Mona, dat wist ik al bij het eerste woord dat uit haar mond kwam. Bill knikt, kijkt nog even om naar mij maar ik vermijd oogcontact. Ik wil niet dat hij ziet dat het mij net zo hard raakt als hem. Met slepende voetstappen verdwijnt hij, zijn hoofd nog steeds gebogen zodat hij er echt gekwetst en fragiel uitziet. Mijn blik glijd over naar Mona die boos naar mij toe komt gestormd. “En nu gaan wij eens deftig praten.”, ze klinkt ook heel kwaad. Dit voorspelt niets goed, geloof mij. Haar handen knijpen hard in m’n schouders, zo hard dat het bijna pijn doet. Ik trek me los en kijk haar smerig aan. “Ja, kijk mij nu niet zo aan. Je verdient het Lena om die pijn te voelen. Da’s nog niet eens een honderdste van wat Bill nu moet voelen.”, vuurt ze naar me af. Die woordenvlaag kwetst mij al veel meer dan haar knijpende handen. Elk woord, één voor één snijdt dwars door m’n hart en laat telkens een groter wordend litteken achter. Waarom doet ze dit? Waarom steunt ze mij niet in deze situatie? Waarom kiest ze de kant van Bill? Ik kijk haar met vragende en gekwetste ogen aan. “Hou je niet van de domme Lena! Je weet dat ik gelijk heb.”, ze klinkt nog altijd behoorlijk pissed. Ik zet een stapje achteruit en laat me tegen de muur zakken. “Gelijk in wat? Dat ik Bill niet mag laten vallen? Ga je me dit vertellen? Ik kan het niet Mona! Je hebt gezien wat hij met mij doet. Hij verandert mij! Ik ben niet meer de Lena van enkele maanden geleden…”, gil ik verslagen. Ze komt voor mij zitten en steunt met haar handen op mijn knieën. Al die boosheid is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor haar vertrouwde lieve ogen, ogen die mij gerust stellen, die mij doen kalmeren. Zij kan het als de beste, Bill komt ook dicht in de buurt. “Lieverd.”, fluistert ze zachtjes. Ze tilt mijn hoofd op met haar wijsvinger en blijft mij aanstaren tot ik haar aankijk. “Lena, jij bazelt maar wat. Je weet niet wat je zegt.”, zegt ze lief. Hoezo, ik weet niet wat ik zeg? “Hij verandert mij Mona, hoe moeilijk is dit om te begrijpen?”, zucht ik moe. “En wie zegt dat hij jou verandert?”, gaat ze verder. Ik weet dat het moeilijk zal zijn om mij te overtuigen, maar ik laat haar maar praten. Misschien begrijpt ze mij een beetje na het einde van dit gesprek. “Het is toch gewoon zo, waar blijft de oude Lena?”, vraag ik kritisch. Ze lacht eventjes, kucht dan en kijkt me vervolgens onderzoekend aan. “Lieverd, wie zegt dat het erg is om de oude Lena wat achter te laten?”, zegt ze zacht. Met grote ogen hef ik mijn hoofd opnieuw op en blijf haar debiel aankijken. Heeft zij dit nu effectief gezegd? Mona, die altijd geloofde in de Lena die ik werkelijk ben? “Ja, kijk maar raar. Geef het gewoon toe aan jezelf Lena. Je bent nog nooit zo gelukkig geweest als nu met Bill. Hij verandert je niet, hij toont je gewoon wie je werkelijk bent. Ik zie ook wel hoe je openbloeit als hij in jouw buurt is. Zelfs het kleinste kind heeft door dat je verliefd op hem bent. Geef het gewoon toe aan jezelf Lena, dat dit echt niet hoeft te eindigen.”, ze zegt het uiterst kalm en onder controle zodat ik verplicht wordt om elk woord in mij op te nemen. Ik heb geen tijd om iets te zeggen want ze neemt opnieuw het woord. “Lieverd, ik kan dit niet laten gebeuren. Ik heb genoeg gezien, Bill is alles wat jij nodig hebt om over je trauma te geraken. Hij houdt echt van je, geloof mij Lena. Geloof mij, hij ziet je doodgraag. Geef je geluk niet op omdat je jezelf in een avontuur begeeft dat je niet kent. Durf open te staan voor iets nieuws. Laat Bill zijn liefde voor je bewijzen. Geef het gewoon een kans, doe het voor mij, doe het voor Bill, doe het voor jezelf.” Ik blijf haar verbluft aangapen. Elke woord klinkt door tot op het bot en verbrijzelt dan alsof ze slechts van papier waren. Ze heeft gelijk… “Maar Mona, wat als- “Lena, het doet er niet toe dat hij de zanger is van Tokio Hotel. Al wat nu belangrijk is, is dat je toegeeft aan je gevoelens. Dan gaat alles vanzelf, je zult het wel zien. Ik heb ook moeten de stap zetten naar Jens toe en zie hoe gelukkig ik ben. Geef je geluk niet op omdat je bang bent om het terug kwijt te geraken, want dan ben je het sowieso kwijt. Ga er gewoon voor, je hebt totaal niets te verliezen.”, ze neemt de laatste twijfel weg met die laatste zin. “Wat denk je?”, vraagt ze opgelucht. Ik zeg niets, ik lach alleen maar. Ze begint te grijnzen en niet veel later voel ik haar armen om me heen. Nog zoiets dat voor mij veel makkelijker te aanvaarden is: een knuffel. Ze laat me terug los en gaat rechtstaan. Ik wil haar voorbeeld volgen maar ze houdt me tegen. “Jij blijft nog even hier. Ik denk dat iemand met je wil praten.” Meteen voel ik me ontzettend schuldig tegenover Bill, en ergens hoop ik dat ik hem eventjes niet onder ogen hoef te zien. Gewoon omdat ik me te hard zal schamen. Wat als hij nu niets meer van mij wil horen? Ik laat mijn hoofd tegen de kille muur leunen en sluit mijn ogen. Niet langer ga ik mij verschuilen in mijn eigen wereldje. Ik moet leven in het hier, in het nu. “Hey”, hoor ik zachtjes. Ja, ik moet leven in het nu, hier bij Bill…

20. Heal those wounds

Een warme gloed raast doorheen mijn hele lichaam als ik zijn blote arm tegen de mijne voel. Gek hé, ik heb hier de hele tijd buiten gezeten in slechts een topje, en nu pas voel ik de koude… Koude gemengd met warmte die afgestraald wordt door Bill. Die jongen heeft gewoon iets rond zich, dat misschien heel onbewust voorkomt, waardoor ik in een mum van tijd helemaal wordt verwarmd vanbinnen. Dus moet er toch iets zijn binnen in mij die het toelaat om volledig toe te geven aan hem. Daar heeft Mona nu wel voor gezorgd. Misschien niet op de manier die ik van haar gewoon ben, maar het heeft alleszins doorgedrongen! Hoe die zo tegen mij tekeer ging, zo had ik haar nog nooit gezien. En hoewel ik altijd onder de indruk ben van haar, was dit de eerste keer in heel mijn carrière dat ik haar ken, dat ik werkelijk met mijn mond vol tanden stond. Hoe zij mij zomaar uit mijn roes haalde en het voor Bill opnam, was werkelijk formidabel… Ik schrik als een hand plots voor mijn ogen zweeft. “Lena?”, zijn stem klinkt ontzettend breekbaar. Oh God, wat heb ik die jongen nu toch aangedaan? Schuldgevoelens nemen mijn volledige verstand over en ik werp me bijna impulsief in zijn armen. “Oh Bill, het spijt me zo.”, prevel ik beschaamd. Zijn vertrouwde geur zweeft in mijn neusgaten en laat me helemaal tilt slaan. Ik heb hem gemist in die minuten die ik hier buiten stond, echt waar. Die warme armen om mij heen, die vertrouwde ogen die niets anders uitstralen dan trouw en dan gewoon zijn hart dat steeds weer op dat kalmerende tempo voor mij klopt… “Liefje?”, die stem van hem laat mij gewoon rillen. Ik til mijn hoofd wat op en slik die verdomde prop door als zijn waterige ogen mij aankijken. “Ohnee lieverd, niet huilen alsjeblieft.”, schok ik beverig. Als vanzelf begeven mijn duimen zich naar zijn wangen waar ondertussen al talrijke druppeltjes over rollen. Voorzichtig kruip ik op zijn benen, zodat ik hem recht in zijn ogen kan kijken. Waarom huilt hij nu voor mij? Zo zal ik ook nog gaan janken. Een schelle snik laat alle haartjes op mijn lichaam rechtstaan en voor ik het goed en wel besef schiet ik vooruit. Zonder aankondiging ploffen mijn lippen op de zijne. Hij verwachtte het niet, want hij schrikt een beetje waardoor onze lippen even van elkaar gescheiden worden. Zonder nadenken plant ik de mijne terug op die goddelijke van hem, mijn handen vinden ook hun weg naar zijn betraande wangen. Ik streel zijn tranen zachtjes weg terwijl mijn tong voorzichtig tegen zijn onderlip drukt. Het kriebelt in mijn onderbuik als ik zijn zachte tong tegen de mijne voel. Oh gott, het lijkt wel alsof alles op dit moment op zijn pootjes valt, dat alles goed komt en dat ik me nergens meer zorgen over hoef te maken. Een huivering loopt pesterig over mijn rug als ik zijn warme handen op mijn heupen voel glijden. Hoe doet hij het toch steeds? Mij zo ver krijgen dat ik hem geen enkele seconde meer zou kunnen loslaten. Het lijkt wel alsof ik alles zou achterlaten, alleen maar voor hem… Een zachte kreun ontsnapt vanuit zijn keel en laat me even grijnzen van plezier. Met heel wat tegenzin laat ik zijn warme lippen los, mijn duimen wrijven nog eventjes zijn wangen om ze daarna ook te verlaten. Ik mis hem nu al terwijl hij hier gewoon voor mij zit. Blosjes verschijnen op mijn wangen als hij mij met een ontzettende mooie glimlach op zijn gezicht aankijkt. “Waaraan heb ik die kus verdiend?”, vraagt hij onder de indruk. Ik voel dat ik nog meer begin te blozen en haal verlegen mijn handen naar m’n wangen. Zie je wel! Met gloeiende kaken kijk ik hem terug aan. “Gewoon omdat je Bill bent.”, fluister ik stilletjes. Afwachtend naar zijn antwoord staar ik nogal bang naar zijn vingers, bang gewoon omdat ik niet weet hoe hij daarop zal reageren. Straks zegt hij wel dat hij niet langer mijn Bill is, of zegt hij dat hij mij echt niet begrijpt. Ik schrik lichtjes op als zijn hand langs mijn wang glijdt en blijft liggen in mijn nekholte. Met een gedwongen kracht trekt hij mijn hoofd dichterbij en laat zijn lippen de mijne zoeken. Oh Gott, alweer die verdomde kriebels in mijn onderbuik als ik zijn warme adem tegen mijn huid voel. Zijn neus raakt zacht de mijne terwijl zijn vingers voorzichtig doorheen mijn haar strijken. Een lichte aanraking van zijn lippen laat me op hol slaan, maar ik heb de kracht niet om hem hevig te gaan kussen. Het moment is gewoon te prachtig om het te overhaasten. Mijn handen laat ik rustig langs zijn nek vallen om ze dan in zijn haar te wringen. Slechts mijn duimen zijn nog vrij, waardoor ik zachtjes de huid net onder zijn oor begin te strelen. Zijn lippen raken nog steeds de mijne niet, maar dat weerhoudt de kriebels niet om te gaan stilliggen. Ze fladderen rond in mijn hele lichaam alsof ze aan het wachten zijn op zijn lippen om dan open te barsten. Als verlamd hang ik tegen hem aan, zijn warme adem dat tegen mijn haartjes blaast, zijn handen die elk plekje van mijn nek masseren en zijn lippen die steeds dichter in de buurt van de mijne komen. De lichte aanraking van zijn wimpers op mijn huid geeft aan dat hij zijn ogen heeft gesloten. God, kan het nog beter dan dit? Mijn hartslag begint te stokken als ik hem nu wel heel dicht bij me voel, zijn neus volledig tegen de mijne en zijn lippen zo een halve centimeter verwijderd. Mag ik hem kussen? Mag het als ik een einde maak aan deze inwendig marteling van de miljoenen vlinders die controle nemen over mijn lichaam? Mag ik me overgeven aan Bill? Alsjeblieft? Alsof mijn smeekbede aanhoort wordt, voel ik die zalig warme lippen van hem. Ze zijn zoet, ze zijn zacht, ze zijn perfect… Zijn handen verlaten mijn nek en gaan voorzichtig naar mijn heupen, waar hij ze braaf laat liggen. Ook ik laat mijn handen vrij en leg ze aan beide kant van zijn hoofd. Vinger voor vinger laat ik ze zacht over zijn wang glijden, gewoon omdat ik bang ben dat mijn perfecte droom uiteen zou gaan spatten. Zijn lippen op de mijne, mijn handen op zijn wangen, zijn handen op mijn heupen, zo zitten we daar buiten. Niemand die ons kan storen, niemand die ons kan zien, niemand die versteld kan zijn van de liefde die ik voor de jongen voel. Een knoop wordt in mijn maag gespannen als ik die tong van hem voel, zachtjes vragend of ik het wil toelaten. Rustig open ik mijn mond, en alsof hij hetzelfde denkt als ik, blijft hij er heel kalm bij. Roekeloos beginnen overhaasten zou ons moment vergallen en dat willen we beiden niet. Zijn tongpiercing glijdt over mijn tanden waardoor een koude rilling over mijn hele rug raast, zijn handen zijn er om die rilling op te vangen. Ze zweven als vleugeltjes van een vlinder over de volledige lengte van mijn rug, hij verwarmt mij. Hij verwarmt mij met alles wat hij heeft, met zijn handen, zijn lippen, zijn ogen, zijn glimlach, gewoon met zichzelf. Ik verzet mezelf een beetje zodat ik nog dichter bij hem kom te zitten. Mijn handen verlaten zijn wangen en nemen terug hun plaatsje in om zijn nek. Vingers woelen door zijn zwarte haardos terwijl mijn tong ook alles verkent. Warme handen kruipen terug omhoog en wrijven zachtjes over mijn armen die bestrooit zijn met talrijke heuveltjes. Ik heb het niet koud, ik heb geen trui nodig, ik heb alleen Bill nodig. Zijn aanrakingen zijn genoeg om mij te laten rillen van plezier, laat staan wat hij met mij kan doen als hij me kust. Een laatste kus op mijn lippen zorgt ervoor dat ik terug op aarde terecht kom. Ja, Bill is als in mijn dromen, mijn illusies, de sterren. Met gesloten ogen blijf ik zitten, een nazindering van zijn mond blijft branden op mijn lippen waar nu spontaan een glimlach op verschijnt. Mijn lichaam wordt terug kalm, de vlinders en kriebels zijn gaan liggen maar mijn handen trillen nog steeds. Ook de bobbeltjes op mijn armen komen nog steeds in vlagen over me heen gevlogen en zelfs de warmte handen van Bill kan het niet verhelpen. Misschien is hij wel de oorzaak waarom het maar niet weggaat… Alsof ik bang ben dat alles slechts een hallucinatie was geweest, open ik voorzichtig mijn ogen. Bang dat Bill niet voor mij zat, maar iemand anders, misschien wel mijn vader. Onzeker probeer ik mijn ogen te laten wennen aan het donker en het licht van de straatverlichting die een oranje gloed afgeeft. Wat zou ik doen moest dit slechts een droom zijn? Een droom waarin ik gevoelens ontdekte die ik nog nooit eerder had geproefd? Was het wel echt? Was Bill wel echt? Paniekerig kijk ik om me heen en blijf stilzitten als donkerbruine ogen vertrouwd in de mijne kijken. Alle spanning drijft uit me bij het zien van de jongen waarmee ik net heb gekust. “Hey.”, zegt hij zacht. Alsof ik al een heel eind heb geslapen begin ik me uit te rekken en laat me tegen zijn lichaam zakken. Met mijn hoofd tegen zijn borst zodat ik die kalmerende hartslag van hem kan horen. “Hoi.”, fluister ik wanneer ik mijn ideale positie heb gevonden. Warme handen strelen door mijn haar, waar zo af en toe een korte kus wordt opgedrukt. Voor mij mag de tijd nu even stil staan, gewoon Bill en ik en verder niemand. Maar dat kan niet, dat weet ik ook wel. Ik laat Bill los en ga rechtstaan. Met grijphandjes ga ik voor hem staan zodat hij doorheeft dat hij ook moet opstaan. “Wat gaan we doen?”, vraagt hij nieuwsgierig. Zijn stem klinkt zeemzoet, zelfs al heeft hij ze al eventjes niet meer gebruikt. “Zullen we een eindje gaan wandelen? Ik denk dat we even moeten praten.”, fluister ik nogal onwennig. “En waarom fluister ik eigenlijk?”, vraag ik al lachend. Bill schudt al giechelen zijn hoofd en steekt zijn arm door de mijne. “Waarover wou je het dan hebben?”, vraagt hij zacht. Alleen zacht, niet verbaasd, niet bang, niet blij, gewoon zacht. Onbewust kruip ik een stukje dichter bij hem zodat mijn hoofd op zijn schouder belandt en zijn arm nu langs mijn heup wordt gelegd. “Euhm over ons.”, zeg ik al wat minder zeker. Was het wel het goede moment om daar nu over te spreken? Net na zo’n zalige kus die voor mij mocht blijven duren tot god weet wanneer?! Zou dit niet alles verprutsen? Een fijn kneepje in mijn heup brengt me terug op deze wereld en meteen voel ik me weer dom dat mijn gedachten me hadden overgenomen. Bill glimlacht alleen maar terwijl hij bemoedigend knikt. Ik schraap mijn keel en begin als een gek te kuchen. Oké, hier gaan we dan. “Bill, ik wil eens met jou bespreken hoe we na deze 2 weken verder moeten.”, mompel ik verlegen. Ja verlegen omdat ik op deze manier aangeef dat ik wel verder wil dan alleen maar 2 weken bij elkaar zijn. Ik weet ook wel dat Bill niet meteen de meest gemakkelijke status heeft om mee samen te zijn, maar dit moet toch kunnen werken? Hij vertelde toch altijd openlijk dat hij wachtte op de ware, en dat hij haar nooit meer zou lossen als hij ze gevonden had? Maar dan zit je weer met die vraag: ben ik wel de ware voor hem? En hoe kan hij dat nou gaan weten dat hij het goede meisje vastheeft? Ik bedoel, het idee rond ‘de ware’ is werkelijk hartverwarmend maar hoe weet je zeker dat dit klopt? Ik word wakker geschud door de stem van de jongen naast me. “Weet je Lena, ik heb het je al verteld. Voorlopig moeten we gewoon genieten van de momenten dat we samen zijn. Het is nu nog niet nodig om ons daar zorgen over te maken.”, zegt hij stil. Te stil, naar mijn vermoeden. Wil hij er nog niet over praten? Zal hij mij na deze 2 weken gewoon koelbloedig dumpen en op tour elk meisje verleiden dat hij ziet? Met een korte klap tegen mijn wang krijg ik die zielige gedachten uit mijn hoofd. Bill heeft het gezien en blijft stilstaan. “Waarom deed je dat nu?”, vraagt hij verbaasd. Ja, logisch ook als je je vriendin zo ziet slaan op zichzelf. Schuchter kijk ik om me heen, alleen maar om te zien of niemand ons ziet. “Waar dacht je aan liefje?”, zijn stem zorgt ervoor dat ik hem meteen aankijk. De prop die zich al enkele seconden in mijn keel had gemanifesteerd werd heel moeilijk terug weggeslikt. Zou ik het zeggen dat ik bang ben dat hij me laat vallen? Ongewild laat ik mijn hoofd terug zakken en tuur naar de grond, gewoon omdat ik hem dan niet hoef aan te kijken. “Liefje, ben je bang voor wat er zal komen?”, zijn stem klinkt dicht bij me. Zijn hand tilt mijn kin omhoog en zijn ogen kijken me bezorgd aan. Ik kan alleen maar knikken, woorden schieten me tekort en zouden toch niet voldoende kunnen uitdrukken hoe hard hij mij nu zou kunnen kraken. Kraken door gewoon te zeggen dat we niet verder kunnen naar de toekomst toe. Dat hij uit mijn leven zal verdwijnen en dat ik hem enkel nog zou kunnen zien zoals alle andere fans: als iemand die onbereikbaar is, iemand waar je slechts nog van kunt dromen… Geheel onverwacht voel ik 2 armen om me heen en een lichaam waartegen ik wordt gedrukt. Sussende woorden zijn het enige wat ik nu nog hoor, naast de kalmerende hartslag van de persoon die mij in zijn armen heeft genomen. “Je hoeft niet bang te zijn liefje. Je hoeft echt niet bang te zijn, ik ga nergens heen.” Ik verstop mijn neus in zijn tshirt en wordt gekalmeerd door de vertrouwde geur die binnendringt. Hij houdt me stevig vast en is blijkbaar niet meteen van plan om mij los te laten. Ik richt mijn hoofd op en zie Bill naar de sterren staren. “Maar hoe weet je het zo zeker Bill?”, vraag ik bang. Hij glimlacht alleen maar. “Hoe ver je ook zult zijn Lena, hoe ver je ook zult zijn, ik zal op je blijven wachten totdat je naar me terug keert.”, fluistert hij zacht in mijn oor. Ik kijk hem met grote ogen aan. “Maar hoe Bill? Hoe?”, begin ik te panikeren. Hij glimlacht opnieuw, drukt mijn hoofd tegen zijn schouder en plaatst een kusje op mijn kruin. “Omdat mijn hart het me vertelt liefje.”, klinkt het zacht vanuit zijn mond. Opnieuw richt ik me op. Het gevoel dat ik meteen kan beginnen huilen overvalt me en laat mijn stem overslaan. “Maar Bill, na deze 2 weken ga je terug op tour.”, begin ik te hakkelen. Het lijkt wel alsof ik alles door mijn vingers voel glippen en dat Bill het niet kan opvangen. “Ja, da’s waar maar jij gaat dan toch ook opnieuw gaan turnen?”, klinkt het voorzichtig. Het pijnlijke feit slaat me hard tegen mijn wang. “Betekent dit dan dat…”, verder geraak ik niet want mijn wangen worden met tranen bedekt. Opnieuw glijdt zijn zachte hand over mijn gezicht en verwijdert zo dus de tranen een beetje. “Liefje, ik blijf op je wachten tijdens de tour. We moeten ons beide concentreren op onze carrière. Hou gewoon in je achterhoofd dat ik er altijd zal zijn en dat we elkaar terug zullen vinden. Dat beloof ik je.”, fluistert zijn stem alsof hij bang is dat iedereen het kan horen. “Du-duus dus het is over?”, snik ik luid. Het kan me allemaal niet schelen dat iemand het kan horen. Meteen slaat Bill tegen zijn eigen hoofd. “Nee! Natuurlijk niet. Hee Lena, ik zou je nooit laten vallen. Niet na de moeite die ik voor je heb moeten doen, niet na al die twijfels, niet na onze eerste kus en al zeker niet na dit gesprek. Maar het is nu gewoon belangrijk dat jij je op je turnen stort, daarna zien we wel weer. Het blijft voor eeuwig liefje, dat beloof ik je.” Ik knik en ga terug tegen hem aanstaan. Ja, even terug concentreren op mijn turnen, hij op zijn muziek en daarna zien we elkaar weer. Zijn hand tilt mijn hoofd omhoog, de sterren zijn af te lezen in die mooie ogen van hem. Zijn lippen die steeds dichterbij komen en mij verlammen tot het moment dat hij mijn mond terug lost. “Ik hou van je.”, pijnlijke woorden stromen door mijn schedel en krassen door mijn hart. Hij houdt van mij, hij houdt van mij, hij houdt van mij…

21. Enjoy the silence

Vandaag is mijn voorlaatste dag in Duitsland. Wat gaat de tijd toch snel als je het naar je zin hebt hé? Geloof mij, de minuten razen voorbij… Tussen Bill en ik gaat het terug goed, moest je met die vraag zitten. Ik heb me over het feit gezet dat we overmorgen terug ons eigen leven gaan leiden. Ik heb het aanvaard dat ik Bill een hele periode niet meer zou zien en dat ik hem niet meer kan bekoren met de verliefde gevoelens die ik voor hem heb. Zo hebben we het beslist en ik vind het niet gepast dat ik daar verandering in zou brengen. Het klonk belangrijk voor Bill dat we ons concentreerden op onze carrière dus zou ik geen woord meer reppen over dat onderwerp. Ik wou hem niet kwaad maken of zo, dus ik hield wijselijk mijn mond als iemand vroeg naar wat we zouden doen als de vakantie er op zat. Ook Bill bleef dan verdacht stil wat wel zorgde voor een pijnlijke steek in mijn maag. Nouja, zoals ik al zei: wat hij het beste vindt…
Ik knipper even met mijn ogen en bekijk dan met volle concentratie het plafond van de logeerkamer. Naast me hoor ik verschillende rustgevende geluidjes uit de mond van Bill glippen maar toch kan ik de slaap niet vatten. Het zit me dwars dat hij zijn eigen weg wil gaan terwijl hij van me houdt. Is het niet zo dat als je echt verliefd op iemand bent, dat je die persoon voortdurend bij je wilt? Dat zou toch zo zijn in mijn geval want ik wou zoveel mogelijk tijd met hem doorbrengen gedurende de tour. Ik wou zelfs onze agenda’s samen leggen om zo gaatjes te vinden in onze uurschema’s. Achja, Bill weet vast wel wat hij doet en waarom. En dan zit er mij nog iets dwars: ik heb hem nog steeds niet kunnen zeggen dat ik van hem hou. Ik weet niet hoe of wanneer of op welke manier… Je vraag je nu wellicht af: wat is er nu in godsnaam zo moeilijk om de woorden ‘ik hou van je’ te formuleren hé? Wel voor mij is het een helse karwei. Die woorden heb ik namelijk nog nooit van mijn leven gehoord en bij gevolg ook nog nooit zelf uitgesproken. Natuurlijk vertellen m’n grootouders en Mona dat ze van me houden maar ik heb het nu louter op vlak van relaties en liefde die verder gaat dan enkel handjes vasthouden. Hoe weet ik zeker waar de grens ligt tussen ‘houden van’ en ‘graag zien’, want dat is nu net het grote probleem. Zie ik Bill graag? Ja, met m’n hele hart. Hou ik van hem? Who knows? Misschien is het nog wel te vroeg om zoiets te zeggen tegen iemand. Ik bedoel, we zijn slechts 2 weken samen… En toch besef ik dat ik hem al heel wat meer heb gegeven dan ik ooit kon vermoeden. Ik liet hem toe in het wereldje vol fantasie en dromen. Ik liet hem mijn muren wegslaan zonder een poging te doen om hem tegen te houden. Ik liet hem toe om mij te knuffelen, om met me te praten. Ik liet hem doen als hij mij kuste. Hij bevindt zich op een plaats waar niemand anders ooit al heeft gestaan. En dat is nu net wat mij het meest bang maakt. Wat zou ik doen moest hij dit nooit gemeend hebben? Wat als hij nooit de intentie heeft gehad om echt van me te houden? Wat als hij was zoals ieder andere jongen die alleen maar dacht aan zijn eigen belang? Wat zou ik er aan kunnen doen? Zou ik hem zomaar laten vallen? Zou ik het überhaupt wel kunnen om hem nooit meer aan te kijken? Om nooit meer te verschijnen als hij dit wenst? Ik weet het niet… Ik ben nog nooit zo bang en onzeker geweest als nu. Het voelt raar om het toe te geven maar een groot deel van mijn leven ligt nu in de handen van Bill. Voor de eerste keer in mijn hele leven kan ik zeggen dat mijn hart tot iemand toebehoort. En is dit wel verstandig? Ik weet het niet. Bill ziet wel als hij het koestert of gewoon tegen de muur gooit en het zo verpletterd. Ik weet niet wat het meest pijn zou doen. Eerlijk waar. Het zou me ontzettend veel pijn doen om Bill te zien houden van me terwijl ik niet kan zeggen dat ik hetzelfde voel. Maar het zou me ook verscheuren als hij mij gewoon heeft gebruikt alsof ik maar een blikje cola was dat hij kon wegwerpen als hij er genoeg van had. Ik heb gewoon nooit gedacht dat het zo’n kutgevoel kon geven om liefde een waarde te geven.
“Lena? Gaat het met je?” hoor ik naast me. Zijn zachte gekreun doorboort de stilte waarvan ik zo lang heb kunnen genieten. Een stilte waarin ik kon nadenken over hoe het nu verder moet… Ik luister naar het voorzichtige bewegen van de jongen die naast me ligt. Het lijkt wel alsof hij niet meer schade wil aanrichten dan al het geval is. Vermoedelijk weet hij ook wel dat ik niet slaap maar nadenk. In die twee weken is hij meer en meer te weten gekomen van mij, of ik dat nu wil of niet. Nooit had ik kunnen geloven dat iemand mij zo gemakkelijk zou kunnen lezen als Bill. Echt nooit.
Ik schrik als ik plots vijf vingers op mijn hand voel strelen. Verdorie, dit moet echt nog wennen! Het lijkt misschien wel raar maar het is vreemd om aangeraakt te worden als je het totaal niet verwacht. Voor mij was dit een heuse stap, eerlijk gezegd. Bill toelaten om mijn persoonlijke ruimte in te stappen en mij te knuffelen of mij gewoon aan te raken met eender wat. Wanneer de vorige Lena hem zou wegduwen, trek ik hem nu gewoon nog dichter tegen me aan. Misschien wil ik het gewoon niet toegeven aan mezelf maar ik hecht heel wat belang aan de lichaamswarmte van hem. Hij zegt zoveel meer met één enkel gebaar dan met zoveel woorden.
“Liefje?” vraagt hij nu opnieuw. Verdomme, ik was zo verzonken in mijn gedachten dat ik niet heb gemerkt dat Bill nu zo ongeveer op me moet liggen. Ik voel zijn warme adem al in mijn hals en knipper enkele keren met mijn ogen. Ik mag niet gaan huilen, het mag niet… Ik wil niet dat hij medelijden met me krijgt. Wat zal hij dan niet van me denken? Dat ik enkel huil om zijn aandacht te trekken? Om ervoor te zorgen dat hij van mening verandert? Nee, dat kan ik niet maken, echt niet.
“Het gaat wel.” lieg ik pijnlijk. Moeilijk kijk ik opzij als hij een poging doet om zich op te duwen en me aan te staren. Hij weet het, hij voelt het dat ik de waarheid niet spreek. Hij weet dat mijn glimlach de afgelopen niets meer was dan een fake gedoe. En eerlijk gezegd, dat is het ook. Ik bedoel, ik heb een heel leuke tijd maar ik kan gewoon geen afscheid nemen. Niet nu ik een plaatsje voor hem in mijn hart heb. Ik heb gewoon zo het gevoel dat ik in een diepe put zal vallen als ik terug in België ben. Dat ik verder en verder zal zakken naarmate de dagen verstrijken. Dat de negatieve en twijfelende gedachten weer komen opzetten en mijn positieve herinneringen aan hem zullen vernietigen. Dat ik slechts een pijnlijke steek in mijn maag zal krijgen als ik aan hem denk. Het gemis zal me gek maken en me tot dingen leiden waartoe ik me niet in staat acht. Misschien zal ik hem wel achterna reizen, misschien ook niet. Misschien begin ik wel iets met iemand anders om hem te vergeten. Of misschien onderneem ik ook helemaal niets en wacht ik af. Één ding weet ik zeker: ik zal gek worden. Al is het nu door eenzaamheid of door het gevoel dat ik echt verliefd op hem ben. Geen van beide is goed voor mijn carrière, dat weet ik nu al…
“Je klinkt niet overtuigend hoor Lena.” fluistert hij zacht. Ik verstijf vrijwel meteen als ik zijn warme hand op de huid van m’n heup voel en daarbij zijn duwende gewicht tegen mijn zij. Nog even en hij ligt volledig op mij. Wat gebeurt er nu toch? Waarom kriebelt het in mijn buik maar dan niet op een goede manier? Waarom ben ik nu precies bang om wat hij gaat doen? Met grijpende vingers plant ik mijn nagels in het laken naast me als ik hem volledig op me voel rollen. Oh god, veel te dicht, veel te dicht… Zelfs dit gaat over mijn grens. Hoe graag ik hem ook mag zien, hij is veel te dichtbij. Ik kan hem gewoon voelen, zijn hart dat tegen mijn huid bonkt, zijn adem die mijn haartjes rechtop blaast, zijn ogen die zich in de mijne boren. Ik kan verdomme zijn poriën zien! Waarom doet hij dit nu? Ziet hij niet dat ik dit niet wil? Ziet hij de paniekerige blik niet in mijn ogen? Ziet hij het niet of wil hij het niet zien? Nog steeds probeer ik zoveel mogelijk zijn vragende gezicht te ontwijken. Met een starre blik op de muur gericht voel ik elke beweging die hij maakt. Hij moet weg, weg van mijn lichaam en het liefste nu…
“Lena?” vraagt hij nu onzeker. Die oh zo zelfzekere grijns om zijn lippen is even vergeten en heeft plaats gemaakt voor een angstige trek. Wellicht merkt hij hoe ik als een gek zit te ademen en piepen. Het zweet staat nu waarschijnlijk al te parelen op mijn voorhoofd en mijn lichaam is aan het beven alsof het vriest. Mijn klamme handen trekken nog steeds strak aan het laken alsof het mijn enige houvast is. Het zal niet lang meer duren voordat ik begin te wenen. Mijn hartslag lijkt aan overuren te werken en ook mijn longen pompen enorme hoeveelheden lucht naar binnen. Ik moet blijven ademen, kom op Lena! Zwarte plekken verschijnen voor mijn ogen en ik moet nu echt naar die lucht gaan happen. ‘Bill, ga alsjeblieft van me af’, lijk ik te krijsen vanbinnen. Elk vezeltje van mijn lichaam lijkt hem te willen wegduwen maar het lukt me niet. Elke spier in mijn ledematen wil mijn handen losmaken van het laken om mijn nagels in zijn vel te zetten. Ik wil hem pijn doen, hem net hetzelfde aandoen als hij mij. Zelf beseft hij het wellicht niet… De tranen beginnen op te wellen en verlaten al vrij snel mijn ooghoeken. En steeds weer die verdomde zwarte plekken die me onrustig maken. Mijn bloed circuleert sneller dan normaal door mijn aders en geven mij te veel adrenaline om gezond te zijn. Ergens wil ik hem van me afschoppen, hem wegduwen maar ik kan het niet. Ik ben verlamd door hem, door zijn warme adem, door zijn bange ogen, door zijn handen die de mijne zachtjes strelen.
“Bill, ga alsjeblieft van me af.” snik ik voorzichtig. Ik wil het niet. Ik wil hem niet voelen op deze manier… Ik ben er nog lang niet klaar voor, dat besef ik nu wel. Een knuffel lijkt niets vergeleken met dit. Zijn lichaam boven het mijne. Het lijkt wel alsof ik onderworpen ben aan hem, alsof ik niet weg kan als ik het wil. Hij moet me begrijpen, het moet gewoon. “Alsjeblieft.” herhaal ik uiterst stil als hij niet reageert. Hij kijkt me alleen maar met ongeruste ogen aan. Het onzekere is alweer verdwenen. Het lijkt wel alsof hij heel veel medelijden met me heeft… Medelijden omdat het mij pijn doet om zo close met iemand te zijn. Medelijden omdat het mij meer schade aanricht dan plezier in zo’n situatie. Het zou me verdomme leuk moeten lijken om hem te kunnen aanraken, om hem te voelen. Maar het enige wat ik kan doen is bang zijn… Een beetje teleurgesteld maar toch opgelucht zie ik dat hij van me afrolt. Alle druk op m’n longen en hart neemt meteen af. De tranen blijven weg en de losgelaten drogen voorzichtig op. Alsof ze hun sporen nalaten maar toch niet sterk genoeg zijn om te blijven. “Het spijt me.” prevelt de jongen naast me. Ik weet niet waarop hij het heeft. Op het feit dat hij zomaar op me kwam liggen? Of op het feit dat hij medelijden heeft met de pijn? Misschien wel beide. Ik wil hier echt niet over praten… “Je weet toch dat ik je nooit zou kwetsen met die opzet hé?” Zijn stem klinkt heel breekbaar en gebroken. Hopelijk verwacht hij nu niet van me dat ik hem om zijn nek gooi en hem knuffel want ik kan het niet. Hij kwetst mij sowieso door te zeggen dat we op onze carrière moeten focussen. Hij kwetst me met de woorden ‘ik hou van je’.
“Bill, ik kan het niet.” zucht ik verslagen. Het is de bittere waarheid… Ik schrik op als ik hem zie opstuiven en me angstig aankijkt. Alweer die ogen die door mijn schedel boren. Hoe wil hij nou dat ik hem laat gaan, als hij me steeds zo aankijkt? Godverdomme! Ongewild glijdt mijn blik naar de trillende onderlip van hem. Waarom gaat hij nou huilen? Ik heb dit ook niet gewild. Ik heb hem niet gezegd dat we overmorgen elk onze weg gaan. Ik heb hem niet gezegd dat ik op hem zou wachten. Ik heb hem verdomme niet gezegd dat ik van hem hou! Hij heeft hier voor gezorgd! Als er één iemand niet zou mogen huilen, is hij het wel…
“Ma- maa- maar Lena, liefje…” stamelt hij verdrietig uit. Voelt hij dezelfde pijn als ik? Voelt hij het nu ook zo steken midden in zijn hart? Doet het nu ook ontzettend veel pijn om te ademen? Wil hij nu ook het liefst dat zijn longen kapot gebrand worden? Zou hij nu ook wensen dat hij nooit meer hoefde te leven? Ik sper m’n ogen als hij zijn gezicht in mijn nekholte begraaft en als een klein kind begint te snikken. Zijn haren kriebelen onbewust in mijn gezicht en ik strijk ze zachtjes weg met mijn ene hand. Mijn vingers blijven echter zijn gezicht strelen in een poging om de onschuldige tranen weg te werken. Hij mag niet huilen… Hij zou mij moeten troosten, hij zou me moeten zeggen dat alles goed komt. Hij zou me moeten verzekeren dat dit allemaal niet verloren is. Hij mag niet huilen, hij mag niet tonen dat hij al even veel twijfels heeft… Hij mag me verdomme niet zeggen dat dit nooit meer goed komt!
“Laat me alsjeblieft niet alleen.” hoor ik gedempt vanuit mijn nekholte komen. Denkt hij nu echt dat ik zit zelf wil? Gelooft hij nu echt dat ik met hem akkoord ging toen hij me vertelde dat onze carrière voorgang heeft op ‘ons’? Beseft hij dan niet dat ik het liefst van allemaal bij hem bleef? Dat ik hem wou koesteren? “Je mag me niet alleen laten Lena.” huilt hij luid. Zijn gebalde vuisten komen hard op de matras terecht en raken onbewust mijn heup. Ik voel zijn angst, zijn woede, zijn hopeloosheid, zijn liefde… Ik knik alleen maar en blijf zijn wangen strelen. Hij weet dat ik niet zal weggaan, dat ik hier voor eeuwig zou willen blijven liggen bij hem. Maar hij weet net zo goed als ik dat het gewoon niet kan. “Ik laat je niet alleen Bill, echt niet.” fluister ik kalm. Ook zijn hoofdje knikt nu voorzichtig en een laatste snik priemt in mijn hart. Zachte lippen worden even later met heel wat zorgvuldigheid op de mijne geplaatst. Het duurt misschien maar een fractie van een seconde maar het is genoeg om mij gerust te stellen. Hij blijft voor eeuwig en misschien wel langer. Hij gaat nergens heen ook al zullen we duizenden kilometers van elkaar verwijderd zijn. Zijn stem zal zingen alsof hij me wilt bereiken en zijn ogen zullen schitteren alsof ze mijn persoonlijke sterren willen zijn. Hij zal zeggen dat hij van me houdt en ik zal stil knikken. Ergens wetende dat dit precies wederzijds is…

Say goodbye

Kletsnat en buiten adem gris ik de badhanddoek van de tuinstoel en sla hem behendig om m’n lichaam. De jongens hadden er niets beters op gevonden dan onze laatste uurtjes samen te spenderen aan een partijtje klooien in het zwembad. En ik moet hen gelijk geven: ik kon m’n laatste uren niet beter wensen. Mona, Zoë, Georg, Gustav, Tom en Bill en dan nog ik. Ze betekenen elke dag wat meer voor mij en krijgen stilaan een plekje in mijn hart. Mona had dat plekje al maar misschien is er nog wel plaats voor wat andere mensen. Het is misschien wel veiliger om andere personen om je heen te hebben of gewoon om te weten dat er nog altijd iemand is voor je als een ander wegvalt… Dan heb ik toch nog altijd iemand om op te steunen.
“Hey Lena, ga je er nu al uit?” hoor ik de stem van Georg boven het gebrul van de anderen. “Ja, ik ga eventjes rusten en wat lezen, geloof ik.” mompel ik terug terwijl ik een boekje uit de leesmand haal. Het wordt zo’n magazine over allerhande sporten op wereldniveau. Geen idee hoe dat tijdschrift ten huize Kaulitz is geraakt…
Geïnteresseerd blader ik wat in het boekje en blijf hangen bij de pagina over turnen. Ik mis het best wel, zo urenlang het beste uit je halen om hopelijk dat volgende niveau te bereiken. Veel kennissen begrijpen niet waarom ik me zo uitsloof en letterlijk uitput om iets zoals ‘turnen’. Ik kan het zelf niet uitleggen, het gevoel is gewoon onbeschrijfbaar. De suizende wind in je haren als je in snelheid over de springvloer stuitert, je kleinste teen die je vertelt als je te veel naar één kant balanceert op de balk, je vingers die weigeren de rekstok te verlaten als je ondersteboven hangt. Je kunt pas weten hoe ik me voel als je het zelf eens meemaakt. En daarbij komt nog eens de adrenaline, de drang om te winnen als je daar in je eentje op een kampioenschap staat. Al die blikken in jouw richting, al de verwachtingen van jouw prestatie, terwijl zij er niets aan kunnen doen. Ik ben het die het moet uitvoeren, ik kan het maken als ik het wil. En dat wil ik ook. Niets meer en niets minder. En als ik daarvoor moeten oefenen, elke week, drie uur op een dag, dan doe ik dat. Er is niets dat ik liever wil dan herkend te worden als een grootste turnster. Dat ze mijn naam kennen, mijn gezicht, mijn talent. Dat ze naar me opkijken en dat ze me op deze manier aantonen dat ik meer ben dan slechts een meisje die in de steek werd gelaten door haar ouders…
“Hee, waar denk je aan?” hoor ik zachtjes in m’n oor. Het boekje vliegt ongewild een halve meter in de lucht, mijn hartslag wordt gestopt en mijn ademhaling wordt een halve minuut afgesneden. Ik zoek naar de oorsprong van mijn schrikken en kijk plots in de meest mooie ogen ooit. Donkerbruin met een geniepige grijns in verborgen. Tom dus. Hij hangt gevaarlijk dicht over me heen en ik vermoed dat er maar een centimeter of tien ruimte is tussen de lippen van hem en de mijne. Als vanzelf schuif ik me wat verder van hem weg en kijk hem met verbaasde ogen aan.
“Jezus Tom, jij bent niet goed snik!” mompel ik nog altijd in halve shock. Hoe kan het nu dat ik hem niet heb gehoord? Was ik dan alweer zo ver weg in mijn gedachten?
“Nee Lena, je hebt het mis. Ik ben Jezus niet, ik ben God…” grapt hij als een klein kind. Verwachtingsvol kijkt hij me aan, wellicht verwacht hij nu dat ik begin te lachen. Of misschien wil hij ook wel dat ik het toegeef dat hij een God is… Nouja, niet echt maar kom!
“Haha, heel grappig…” murmel ik sarcastisch. Niets tegen Tom hoor, echt niet. De laatste dagen lijkt hij zich wel te ontpoppen tot ‘mister perfect’, maar de twijfel is er nog steeds. Wat zou hij hebben gedaan in die discotheek als Bill er niets was geweest? Wat zou hij hebben uitgespookt die keer toen we naar de kermis gingen? Ik wil er gewoon niet aan denken.
“Hee, zijn we humeurig of wat?” grijnst hij triomfantelijk in mijn gezicht. Ach, die jongen weet nooit van ophouden. Heeft hij van Bill, of nee dat kan niet. Laten we het maar op houden dat het een familietrekje is.
“Kan ik het helpen die ik chagrijnig word door die kop van je?” kaats ik bits terug. Eat on this sucker. Oké, grapje! Maar als Tom al zijn troeven gebruikt om mij zogezegd van m’n stuk te brengen, dan houd ik me ook niet in. En aangezien ik nu al twee weken met hem moet omgaan, heb ik een aardig staaltje ‘laten we eens lekker grof doen tegen elkaar’ geleerd. Dat zou nog wel eens van pas kunnen komen als iemand me nog maar eens begint lastig te vallen. Dus al bij al mag ik Tom nog gaan bedanken. Doe ik natuurlijk niet anders krijgt hij het nog meer in zijn hoofd dat hij werkelijk een god is…
“Auwtsj, die doet pijn Lena. Hoelang heb je daarop moeten oefenen?” bijt hij nu op zijn beurt. Oh, gaan we het zo spelen? Fijn, dan spelen we het maar hard!
“Net zolang als jij getwijfeld hebt om me te kussen die keer op de kermis.” Ok, die was raak geloof ik. Afwachtend staar ik in zijn ogen die mij oprecht verbaasd aankijken. Zie je wel, hij had deze echt niet verwacht. Zijn verbazing is gewoon af te lezen op zijn hele gezicht, nee wat zeg ik? Op zijn hele lichaam. Zijn mond hangt ietwat open, zijn ogen blinken verdwaasd, zijn handen liggen roerloos in zijn schoot en zijn ademhaling gaat een pak sneller. Enig toch om zien hoe je iemand knock out kan slaan met enkel een paar woorden.
“Euhm, ik, het is… Nee euhm wacht even.” hij zucht kalm en verstrengelt ondertussen die lange vingers van hem. Mooie vingers, even lang als die van Bill maar toch weer mannelijker. Ja, kan niet anders met die nagels van Bill… Eigenlijk snap ik niet waarom hij zijn mooie handen zo bewerkt. Misschien is dit gewoon iets in mezelf maar ik vind Bill veel mooier naturel. Voor mij hoeft al die make-up en die sieraden niet. Het lijkt dan wel alsof hij zichzelf mooier moet maken om aanvaard te worden. Mooier dan dat hij eigenlijk al is… Innerlijk en uiterlijk.
“Lena, ik weet dat je recht hebt op een duidelijke reden waarom ik dat nu net heb gedaan maar ik kan die jammer genoeg niet geven. Niet omdat ik het niet wil maar omdat ik die niet heb. Het gebeurde gewoon.”
Oh, juist ja. Alweer die stomme gedachten! Gaat Bill dan echt nooit eens uit mijn hoofd? Het wordt heus tijd dat ik terug thuis ben, dat ik me kan focussen op mijn turnen. Het kriebelt al in mijn vingers en ik hoef er nog maar aan te denken. Ik knipper met m’n ogen als er plots vijf vingers gevaarlijk dicht tegen mijn wimpers wapperen en kijk schuldig in die donkerbruine kijkers van Tom. Verdorie!
“Tom? Waarom probeerde je het dan nog enkele keren?” Ik luisterde wel naar wat hij aan het vertellen was hoor. Zo afwezig was ik deze keer niet…
“Omdat ik een man ben en mijn lul volg?” ach daar was de echte Tom weer. Ik begon hem al te missen. Nee, grapje, alweer. Met een simpele zwaai met m’n hand en een paar rollende ogen maak ik hem duidelijk dat ik echt niet onder de indruk ben.
“Oké oké, waarom? Schat, ooit eens in de spiegel gekeken? Ik bedoel, je hebt meisjes die best wel oké zijn en je hebt meisjes die er freaking hot uitzien. En kan ik het helpen dat mijn hormonen nu eenmaal werken als jij in de buurt bent? Ik ben ook maar een mens van vlees en bloed en ja met wat zaagsel in mijn hoofd in plaats van hersenen. Maar dat terzijde. Mijn punt is: jij bent aangetrokken tot Bill – geen idee waarom – en ik voelde me even aangetrokken tot jou. Zo ben ik nu eenmaal. Geen verliefde gevoelens hoor, gewoon lust?”
Alweer draai ik met mijn ogen. Nog steeds niet overtuigd hoor.
“Cut the crap Tom. Ik ben geen ‘hot’ meisje.” zeg ik met de klemtoon op ‘hot’. “Ik ben geen zo’n meisje dat rechtstreeks uit zo’n videoclip komt. Ik sta geen uren voor de spiegel om dat ene puistje te kunnen wegwerken. Ik sta geen halve dag in de douche om mijn haren te kunnen inwassen met een dozijn producten. Ik spendeer geen honderden euro’s aan kledij waarin ik erbij loop als een halve hoer. En weet je wat nog het leukste is? Ik vind het totaal niet erg.” Wauw, dat deed goed!
Ik laat Tom verbaasd achter mij en duik behendig het water terug in. Laten we maar genieten van onze laatste uurtjes in Duitsland. Éénmaal thuis wordt het weer zwoegen om in topconditie te geraken!
***
“Hou je goed meid.” hoor ik Georg lichtjes fluisteren tegen Mona die heel dicht bij mij staat. Onze koffers staan aan de andere kant van ons. Zoals we hadden gevreesd, kwam het afscheid veel te snel. Te snel aan de ene kant en aan de andere kant dan weer niet. Het zal goed voelen om terug naar huis te gaan, naar de houvast, naar mijn grootouders. Naar mijn eigen kamer die volstaat met turnmateriaal en schrijfblokken met korte zinnetjes. Naar mijn vertrouwde kussen waar ik al jaren op slaap en die mijn geur dag op dag opslaat. Ja, het zal goed doen om terug thuis te zijn.
“Dag Lena, tot een volgende keer?” klinkt de stem van de stoere Georg nu in mijn oor. Zijn ruwe hand wordt voorzichtig op mijn heup gelegd en een paar zachte lippen drukken zachtjes een kus op mijn wang. Georg is best oké. Hij ziet er dan wel machtig en onsterfelijk uit, eigenlijk is hij het grootste kind op aarde. Zo iemand die ik wel graag als broer zou hebben of gewoon als kameraad.
“Ja, absoluut tot de volgende.” grijns ik met een oprechte glimlach. Misschien zou ik het nog wel eens overwegen om terug naar Duitsland te reizen, misschien ook niet. Ik vang de ogen van Georg die me met een twinkeling aankijken.
“Krijg ik geen kus dan?” lacht hij onschuldig. Of ja, quasi onschuldig.
“Euh, natuurlijk wel.” antwoord ik snel. Te snel om geloofwaardig over te komen. Nogal onhandig druk ik mijn lippen kort op zijn wang en schiet mijn hoofd onmiddellijk terug naar achter. Ik weet wel dat hij het plaatje snapt en dat hij niet durft te vragen wat er is. Gelukkig maar.
De volgende is Gustav. Lieve Gustav, moet je echt geloven. De jongen is de kalmheid zelve en een ideaal gesprekspartner. Ja, ik weet best dat je nu je wenkbrauw fronst aangezien ik niet graag praat maar met Gustav is dat iets anders. Hij is zo rustig en zo down to earth dat je niets anders kan dan met hem praten. Hij is een jongen van deze wereld en heeft zijn hoofd niet ergens in de wolken verloren. Hij weet waarover hij spreekt en wat hij daarmee wil aanvangen. En misschien is dat wel wat ik heel die tijd zocht: iemand om mee te praten zonder dat ik gek werd van onbenulligheden.
“Dag lieve Lena.” begint hij zachtjes te neuriën. Alles aan die jongen klinkt als een lied, iets met regelmaat, net zoals zijn drumtoestel. Ik heb hem één keer zien drummen op dat concert en ik zeg het je: die jongen leeft van zijn muziek. Van dat gevoel dat door zijn aderen stroomt als hij zijn drumstok op een wel bepaald ritme tegen zijn cimbalen kan slaan. Het ritmische geluid van het applaus is het enige wat zijn oren detecteren. Gustav is één en al muziek.
“Dag lieve Gustav.” fluister ik ook op een rustige toon. Ik zal hem missen, geef ik eerlijk toe. Misschien heb ik echt wel een vriend gevonden in hem.
“Kom op Gustav, mijn beurt nu!” buldert Tom luid en geeft de drummer onverwachts een duw. Met een gespannen gezicht kijk ik toe hoe Gustav wat achteruit strompelt om dat uiteindelijk terug zijn evenwicht terug te vinden. De moordende blik in zijn ogen ontgaat Tom volledig als hij zich op mij stort.
“Hey ow, rustig Kaulitz!” brul ik als Tom net iets te dicht bij me staat. Al grijnzen stapt hij enkele centimeters naar achter. Wauw, wat heb ik een invloed op hem… Echt niet dus. Hij neemt mijn hoofd in zijn handen en druk heel hard zijn lippen op mijn wang. Een rilling scheert zich over mijn rug als ik zijn metalen piercing voel priemen in mijn huid. Als vanzelf schieten mijn armen omhoog en klemmen mijn vingers zich om de zijne. Met een kort duwtje staat hij weer voor mij, al wat minder grijnzend maar kom.
“Dag Tom, zal ik ook missen hoor.” giechel ik om zijn gezicht. Die jongen moet er echt aan wennen dat er meisjes bestaan die echt niets in hem zien.
“Oh zie je wel. Ze zal me missen! Ik wist het, ik wist het echt!” lacht hij voldaan. Ik besluit er maar niet op in te gaan, straks sta ik hier morgen nog… Ik knik slechts vaagjes nog naar hem als ik mij helemaal fixeer op de droevige jongen naast hem. Een prop wordt tevoorschijn getoverd in mijn keel en lijkt mijn ademhaling wel te belemmeren. Het ene plezier is het andere niet…
“Hee…” fluister ik zachtjes in zijn oor. Ooit al eens Bill zijn oren gezien? Ze zijn echt raar! Nu ja, da’s alweer een detail.
“Moet je nu echt gaan?” kreunt hij zachtjes terwijl hij diep zucht. Zijn vingers verstrengelen zich als automatisch met de mijne terwijl hij in mijn ogen tuurt. Duizelingwekkend, dat is wat er nu door m’n hoofdje gaat.
“Ja, dat moet ik Bill en dat weet jij ook.” zeg ik kalm en bedeesd. Het is nu eenmaal een feit dat overmorgen de tour begint en dat ik ook weer aan een turnseizoen begin. Feiten, ze worden zwart op wit gedrukt en voor je neus geschoven. Je kan er nu gewoon niet aan onderuit.
“Klote tour…” vloekt hij binnensmonds maar dan net iets te luid zodat ik hem wel klaar en duidelijk begrijp. Waar komt dit nu weer vandaan? Bill Kaulitz heeft geen zin in een tour? Vergaat de wereld morgen?
“Liefje, het valt best wel mee. Je keek er zo naar uit om terug te gaan zingen. Die twee maanden zijn zo weer over.” probeer ik hem aan te moedigen. Geloof mij, als je Bill hele dagen hyper ziet rondlopen dan schrik je toch wel als hij zo depri voor je staat… Hij slaat zijn armen wanhopig in de lucht en draait met z’n ogen.
“Wat moet ik toch met je Lena?” zucht hij hulpeloos. Een frons tekent zich op mijn voorhoofd, mijn linkerwenkbrauw schiet de lucht in en mijn ogen trekken zich open. Wat is dit nou weer?
“Hoezo dan?” vraag ik verbaasd. Ik had veel van hem verwacht maar dit niet echt hoor. Te verbaasd om tegen te spreken, volg ik hem als hij me wenkt naar een plaatsje waar we alleen kunnen praten. Ik weet echt niet wat er volgen zal… Als versteend ga ik voor hem staan en gaap hem aan met wijd opengesperde ogen. Kom op Bill, praat… Zijn handen bewegen zich vrij in de lucht terwijl hij met zijn mond allerhande gezichten trekt. Wanneer gaat hij nou zeggen wat er aan de hand is?
“Lena, waarom moet je nu gaan? vraagt hij nog eens. Oké ofwel ben ik achterlijk ofwel begrijp ik deze jongen echt niet momenteel…
“Bill, de tour begint overmorgen… Mijn turnseizoen ook. Jij hebt ervoor gekozen om te focussen op onze carrière. Weet je nog? Trouwens, ik moet gewoon naar huis. Naar mijn grootouders. Ik mis het allemaal een beetje.” fluister ik langzaam. Het lijkt wel alsof ik ervoor zorg dat hij alles in zich kan opnemen. Dat hij snapt waarom ik weg moet en dat hij overmorgen opnieuw op tournee gaat.
“Ik wil niet dat je gaat…” piept hij opeens. Ahnee Bill, niet wenen! Alsjeblieft… Wonder boven wonder herstelt hij zichzelf en ademt nu opnieuw vrij normaal in en uit.
“Je weet dat het niet kan liefje… Maar we zien elkaar echt terug, dat beloof ik.” glimlach ik voorzichtig. Ik wil echt het risico niet lopen dat hij begint te huilen want dan ben ik ook vertrokken. Het is niet alsof we beiden gaan sterven, dus hou het hoofd koel Lena!
“Ik hou van je Lena, eerlijk waar…” fluistert hij terwijl zijn arm zich om mijn heup nestelt. In een simpele zwaai beland ik tegen zijn tengere lijf en snuif ik zijn vertrouwde geur op. Ik sla mijn armen om zijn nek en druk mijn voorhoofd tegen het zijne. Ik zal hem missen, ongelofelijk hard missen. Zijn fleurige ogen, zijn adembenemende lach, zijn prachtige neus, zijn lange vingers, zijn metalen armbanden, zijn knuffels en ja ook zijn kussen. En nu ik daar aan denk, waarom geef ik hem geen kus? Ik grijns voorzichtig terwijl ik mijn lippen tot de zijne nader en druk ze na even twijfelen toch maar op de zijne. Ze voelen vertrouwd, zacht en fruitig. Geen enkel overtollig spleetje of kloofje. Perfectie… Hij scheurt zich van me af en kijkt me verwachtingsvol aan.
“Lena, hou je van mij?” rolt het uit zijn mond. Ik denk dat mijn tikker het begeeft en als dat niet het geval is dan lijkt het wel zo. Alsof ik wel duizenden kilometers heb gerend en pas nu besef dat ik veel te snel ging. Alsof ik niet meer wist hoe ik moest ademhalen…
“Lena, alsjeblieft?” verdomme, nu begint hij nog te smeken ook. Ik kijk hem met grote ogen aan. Zijn gezicht staat op breken als ik nu geen antwoord geef of een negatief. Kom op Lena, zeg het. Zeg ja, kom op! Je kunt het best… Toe nou!
“Lena, kom je? De taxi is er?” hoor ik de stem van Mona. Ik kan het niet… Hij smeekt me echt met die mooie ogen van hem, hij smeekt. Alsof hij nu op de grond zou kunnen vallen en zal bidden om een antwoord. Ik kan het echt niet…
“Ik euhm, ik moet gaan Bill.” Zonder hem aan te kijken druk ik een korte kus op zijn lippen en draai me om. Ik kan hem niet meer onder ogen zien, echt niet. Ik weet hoe graag hij het had gehoord maar ik ben er nog niet klaar voor. Ik kan het echt nog niet zeggen… Het spijt me zo!

Mededeling

Ok, even ter verduidelijking voor enkele lezertjes onder jullie:
ik stop dus NIET met dit verhaal!
Bepaalde mensjes dachten dat ik zou eindigen hier, maar da's dus totaal niet waar...
het is inderdaad wel zo dat er heel lange periodes tussen zitten en dat zal er niet op gaan verbeteren want ik heb 4 herexamens >.<
maar ik beloof jullie wel dat ik na de 27ste wat meer tijd zal stoppen in dit verhaaltje.

en voor degene die geïnteresseerd zijn in andere lectuur: ik ben begonnen aan een ander verhaal.
toen ik in Spanje was, kreeg ik dus een inspiratievlaag, waardoor ik dit idee'tje ook heb uitgewerkt ^^
dus als jullie interesse hebben, ik plaats de link hieronder.

dikke zoen!

Door Sarah De Loof i.s.m crimsonmoonstory2.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 14 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?